ଏହି ଉତ୍କଳ ଦେଶର କୁହୁଡି ମାନେ, ଏକ ସୁନ୍ଦର ଉପନ୍ୟାସ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ଏକ ରମ୍ୟ ପ୍ରକୃତି ବର୍ଣ୍ନନାରେ। ଏଠାରେ ଥିଲେ ଶିଳା ତଳେ ନିର୍ମିତ ନୀଳମଣିର ଘାଟ ଥିବା ପୋଖରୀ, ଯେଉଁଥିରେ ପଦ୍ମ, ଶତଦଳ, କୁମୁଦ ଫୁଲ ଫୁଟିଥିଲା। ପୋଖରୀ ଉପରେ ହଂସ, କଉ, ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ମନୋରମ ଭାବେ ଚାରିପାଖ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରାଜା ଉତ୍ତାନପାଦ, ଏକ ରାଜର୍ଷି, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଧ୍ରୁବଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଯଶ ଦେଖି ଓ ଶୁଣି, ଅତ୍ୟଧିକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ। ଧ୍ରୁବ ଏବେ ବୃହତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଜନମାନ୍ୟରେ ପ୍ରିୟ, ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀର ଅନୁମୋଦନା ପାଇଛନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ ଦେଖି ରାଜା ଧ୍ରୁବଙ୍କୁ ଭୂମିର ଅଧିପତି କରିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ନିଜର ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଅନୁଭବ କରି, ଏହି ମହାପୁରୁଷ ନିର୍ମୋହ ହୋଇ, ନିଜ ଆତ୍ମାର ପଥ ଚିନ୍ତା କରି ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିଗଲେ। ଏଉଁପରେ ଏକ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଶୌନକ ମୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛନ୍ତି, “ହେ ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଓ ଧନ ଉପରେ ଚକ୍ଷୁ ରଖିଥିବା ଶତ୍ରୁମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲାପରେ, ଭାଇମାନେ ସହିତ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବେ ଭୋଜନ କରୁଥିବା, ସେ କଣ କଲେ? ସେ କିପରି ଆଗକୁ ବଢିଲେ?” ସୂତ ଉତ୍ତର ଦେଇଛନ୍ତି, “ହରି, ଜଗତର ରଚିତା, କୁରୁ ବଂଶକୁ ତାଙ୍କ ନିଜ ଅନୁସୃତି ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଧାର କଲେ, ଯେଉଁ ବଂଶ ନିଜ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କର ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଧୃତ ହୋଇଥିଲା। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ନିଜର ରାଜ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ କରି, ହରି ହୃଦୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଭୀଷ୍ମ ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କର ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କର ନିଜର ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଅବସାନ ହେଲା, ଏବଂ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତି ପାଇ, ଭୂମିରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଶାସନ କରିଲେ, ଭାଇମାନେ ସହିତ ଅନୁଗତ ହେଇ।