ସେହି ନଗରର ଏକେକ ଦ୍ବାରରେ ଅତି ଶୋଭାମୟ ମକର ତୋରଣ, କଦଳୀ ଗଛର ଗୁଛ, ଚୁନା ଗୁଛ ଏବଂ ଚୁନା ଦାନାର ଅନ୍ତୁ ଅନ୍ତୁ ଭାରି ଭାରି ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ବାର ଉପରେ ଜଳର କଲସ, ଦୀପ, ତରୁଣ ଆମ୍ବ ଶାଖାର ମାଳା ଏବଂ ମୁକୁତ ଦାଗା ଲଟକି ରହିଥିଲା। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ରାମ୍ପାର୍ଟ, ତୋରଣ ଏବଂ ଘର ଗୋଲ୍ଡ ଅଳଙ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା; ଦେଖିବାକୁ ମନ୍ଦିରର ଚୁଡ଼ାମଣି ଚମକୁଥିଲା। ନଗରର ଅଙ୍ଗଣ, ରାସ୍ତା ଏବଂ ଚଉକ ଅତି ସଫା ଓ ଚନ୍ଦନ ଲେପ ଦ୍ୱାରା ଭିଜା ହୋଇଥିଲା, ତାହାରେ ଚିଡ଼ା, ଅଖଣ୍ଡ ଧାନ, ଫୁଲ, ଫଳ ଏବଂ ଚାଉଳ ଆଦି ଉପହାର ଦିଆଯାଇଥିଲା। ରାଜା ରାସ୍ତା ଦେଇ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ନଗରର ଜନନୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଶୁଭ ଦ୍ରବ୍ୟ—ଧାନ, ଅଖଣ୍ଡ ଧାନ, ଦହି, ଜଳ, ଦୁର୍ବା, ଫୁଲ ଏବଂ ଫଳ ନେଇ ଆସିଥିଲେ। ସେମାନେ ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାବେଳେ ଶିଶୁମାନଙ୍କର ମଧୁର ଗୀତ ଶୁଣିଥିଲେ। ସେହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରାଜପ୍ରାସାଦ, ମହାମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନର ଗୁଛରେ ଭରି ରହିଥିଲା, ସେଠି ତାଙ୍କ ପିତା ତାଙ୍କୁ ଅତି ଆଦରରେ ପାଳିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗର ଦେବତା ପରି ରଖିଥିଲେ। ସେଠି ଶଯ୍ୟା ଦୁଧର ଫେନ ପରି ଧଳା ଥିଲା, ସୁନା ଅଳଙ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା; ଆସନ ଅତି ମୂଲ୍ୟବାନ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଫର୍ନିଚର ସୁନାର ହେବା। କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଦେଓଳ ଏବଂ ବଡ଼ ଏମେରାଲ୍ଡ ଉପରେ ରତ୍ନ ଦୀପ ଚମକୁଥିଲା, ଯେଉଁଠି ନାରୀ ଅଳଙ୍କାରର ରତ୍ନ ଲଗାଯାଇଥିଲା। ସେଠି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଜନନ୍ତୁ ଦେବତା ଗଛ ଦ୍ୱାରା ଉପଭୂତ ଉଦ୍ୟାନ ଥିଲା, ଯେଉଁଠି ଦୁଇ ଦୁଇ ପକ୍ଷୀ ଚିଁଚିଁ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ମଦିରା ପିଥିବା ମଧୁମକ୍ଷୀ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ। ନୀଳମଣିର ସିଢ଼ି ଥିବା ପୋଖରୀ, ଯେଉଁଠି ପଦ୍ମ, ଶାଳୁକ ଏବଂ କୁମୁଦ ଫୁଲ ଫୁଟିଥିଲା, ହଂସ, କଉଁ, ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ତାହାରେ ଖେଳିଥିଲେ। ରାଜା ଉତ୍ତାନପାଦ, ଏହି ସମସ୍ତ ଦେଖି ଏବଂ ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଧ୍ରୁବଙ୍କର ଅସାଧାରଣ ମହିମାରେ ଉଚ୍ଚତମ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଲୋକମାନେ ଭଲପାଇଲେ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସମ୍ମତି ଦେଲେ, ତେଣୁ ରାଜା ଧ୍ରୁବଙ୍କୁ ପୃଥିବୀର ଅଧିପତି କରିଦେଲେ। ନିଜର ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ବୁଝି, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ବିରକ୍ତ ହୋଇ ଅତ୍ମାର ମାର୍ଗ ଚିନ୍ତା କରି ବନକୁ ଯାଇଗଲେ। ଏହିଠାରେ ଶୌନକ ମୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ହେ ଧର୍ମଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ନିଜର ରାଜ୍ୟ ଓ ଧନ ଉପରେ ଲୋଭ କରୁଥିବା ଶତ୍ରୁମାନେ ନିପାତ କରିବା ପରେ, ଭାଇମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବା ସହିତ ତାଙ୍କ ଭୋଜନ ସୁନିଶ୍ଚିତ ହେଲା, ତା ପରେ ସେ କଣ କଲେ? କିପରି ଆଗକୁ ଚଲିଗଲେ?” ସୂତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ହରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସ୍ରଷ୍ଟା, କୁରୁ ବଂଶକୁ, ଯେଉଁଠି ନିଜ ସନ୍ତାନମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦାହି ଯାଇଥିଲା, ପୁନଃ ସ୍ଥାପନ କରି, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ନିଜର ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇ ଦେଲେ, ଏବଂ ହୃଦୟରେ ଖୁସି ହେଲେ। ଭୀଷ୍ମ ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଦୂର ହେଇ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଭୂମିର ଶାସନ କରିଥିଲେ, ଅଜୟ ଭାଇମାନେ ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ର ପରି। ସେ ରାଜ୍ୟରେ ଚାହିଁଲେ ଭଳି ବର୍ଷା ହେଲା, ଭୂମି ଚାହିଁଲେ ଭଳି ଫଳ ଦେଲା, ଗାଉମାନେ ଖୁସିରେ ଗାଁକୁ ଦୁଧର ବହା ଦେଲେ। ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ଗଛ ଏବଂ ଔଷଧି ଚାହିଁଲେ ଭଳି ଫଳ ଦେଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଶାସନରେ କୌଣସି ଦୁଃଖ, ରୋଗ, ଅପରାଧ—ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରଭାବ, ଦୈବ, ଜନ୍ତୁ, ନିଜର ଦ୍ୱାରା—କିଛି ଜନମାନେ ଭୋଗିଲେ ନାହିଁ। ହରି, କିଛି ମାସ ହସ୍ତିନାପୁରରେ ରହି, ମିତ୍ରମାନେ ଖୁସି ହେବା ଏବଂ ନିଜ ପ୍ରିୟ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପରେ, ବିଦାୟ ନେଇ, ଅନୁମତି ମିଳି, ସମ୍ମାନ ଏବଂ ଆଲିଂଗନ ନେଇ, ତାଙ୍କ ରଥରେ ଚଢ଼ିଗଲେ। ସେଠି ସୁଭଦ୍ରା, ଦ୍ରୌପଦୀ, କୁନ୍ତୀ, ବିରାଟର କନ୍ୟା, ଗାନ୍ଧାରୀ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଯୁୟୁତ୍ସୁ, କୃପା, ନକୁଲ ଓ ସହଦେବ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ବୃକୋଦର, ଧୌମ୍ୟ ଏବଂ ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟା ଆଦି ଜନନୀମାନେ, ଶାର୍ଂଗଧାରୀଙ୍କ ବିଚ୍ଛେଦ ଅସହ୍ୟ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଭଲ ଦ୍ରବ୍ୟର ସଂଗ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହେଲା ପରେ, ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଏହି ସଂଗକୁ ଛାଡ଼ିପାରିନଥିବା; ଏହି ଶ୍ରୀମନ୍ତଙ୍କର ମହିମା ଶୁଣିଲା ପରେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିପାରିନଥିବା। ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ମନ ଏହି ଭଗବାନ୍ରେ ଆସକ୍ତ କରିଥିଲେ, ଦେଖିବା, ସ୍ପର୍ଶ, କଥାବାର୍ତା, ଶୟନ, ଉପବେଶ, ଭୋଜନ ସହିତ ରହିବା ପରେ, ବିଚ୍ଛେଦ ସହିପାରିଲେ କିପରି? ସମସ୍ତଙ୍କର ହୃଦୟ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲା; ଅନ୍ୟେଁଠି ଅନ୍ୟେଁଠି ଚଲିଗଲେ, ଅନୁରାଗରେ ବନ୍ଧି, ଚେହେରାରେ ଅଶ୍ରୁ ଅଟକାଇ ରଖିଲେ। କୌରବ ରାଜାଙ୍କ ନଗରର ଜନନୀମାନେ ଦେବକୀପୁତ୍ରଙ୍କ ବିଦାୟ ସମୟରେ ଅନ୍ତରେ ଭାବିଲେ—'ଯେଉଁଠି ଅଶୁଭ ଘଟିବା ନାହିଁ।' ମୃଦଙ୍ଗ, ଶଂଖ, ଭେରୀ, ବୀଣା, ପଣବ, ଗୋମୁଖ, ଧୁନ୍ଧୁରି, ଆନକ, ଘଣ୍ଟା, ଦୁନ୍ଦୁଭି ଆଦି ଦ୍ୱନି ଚାଲିଥିଲା। କୁରୁ ବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନନୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ପ୍ରାସାଦର ଚୁଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ି, ପ୍ରେମ ଓ ଲଜ୍ଜା ମିଶିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଫୁଲ ମଣ୍ଡାଇ ଦେଲେ। ଗୁଡାକେଶ, ନିଜ ପ୍ରିୟ ସଖାଙ୍କର ଆଶ୍ରୟରେ, ମୁକୁତ ଦାଗା ଏବଂ ରତ୍ନ ହାଣ୍ଡଲ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଧଳା ଛତା ଧରିଥିଲେ। ଉଦ୍ଧବ ଓ ସାତ୍ୟକି ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଚାମର ଦ୍ୱାରା ମଧୁପତିଙ୍କୁ ପଙ୍କା କରୁଥିଲେ; ରାସ୍ତାରେ ଫୁଲ ମଣ୍ଡାଇ ଦେଉଥିଲେ। ଏଠିଠାରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଏକାଏକି ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ; କେହି ଉପଯୁକ୍ତ, କେହି ଅନୁପଯୁକ୍ତ; ଏହି ଗୁଣାତୀତ ଭଗବାନ୍କୁ ଏହି ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦିଆଯାଇଥିଲା। କୌରବ ରାଜାଙ୍କ ନଗରର ଜନନୀମାନେ ଏକାଏକି ଆଲୋଚନା କରିଥିଲେ, ଯାହା ଶୁଣିବାକୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଆକର୍ଷଣୀୟ ହୋଇଥିଲା; ସେମାନଙ୍କର ଚିତ୍ତ ଶ୍ରୀମନ୍ତରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ତାଙ୍କମାନେ କହିଲେ: “ଏହି ଜନ୍ମାଦି ଉତ୍ପତ୍ତି ନିମିତ୍ତ, ଗୁଣ ଆଗରେ ଅବିଭୱାଜ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା ଏବଂ ନାୟକ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଶୟନ ଦିନରେ ନିଦ୍ରାଗତ ଥିଲେ।