ଧ୍ରୁବ ରାଜାଙ୍କୁ ଜନସମୂହ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ସମ୍ଭାଲିବାରେ ଲୋକମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ । ଏହି ଆନନ୍ଦରେ, ଧ୍ରୁବ ରାଜା ହସ୍ତିରେ ଚଢ଼ି ଗର୍ବିତ ଭାବରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ପାଇ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ନଗରର ଏକ ଏକ ଦ୍ବାରରେ ଭବ୍ୟ ମକର-ତୋରଣ, କଦଳୀ ଗଛର ଗୁଛ, ତାମ୍ବୁଳର ତାଳ ଲଗାଇ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ସଜାଯାଇଥିଲା । ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ବାର ଉପରେ ଜଳର ଘଡ଼ି, ଦୀପ, କଞ୍ଚା ଆମର ପତ୍ରର ମାଳା, ମୁକୁତାର ମାଳା ଲଟକିଥିଲା । ନଗର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦୁର୍ଗ, ଦ୍ବାର, ଘର ଓ ସୁନା ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା; ମହଲର ଶିଖର ଚମକୁଥିଲା । ନଗରର ଦେଖାଯାଉଥିବା ଗଲି, ରସ୍ତା, ଚଉକ ଏବଂ ଅଙ୍ଗନା ସମସ୍ତେ ସଫା ଥିଲେ; ସନ୍ଧୁର ଲେପ, ଚିଁଡା, ଅଖଣ୍ଡ ଧାନ, ଫୁଲ, ଫଳ ଓ ଚାଉଳ ଅର୍ପଣ ହୋଇଥିଲା । ରାଜା ଧ୍ରୁବ ଯିବା ସମୟରେ, ନଗରର ମହିଳାମାନେ ଶୁଭ ଦ୍ରବ୍ୟ—ଧାନ, ଅଖଣ୍ଡ ଧାନ, ଦହି, ଜଳ, କୁଶ, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ନେଇ ଆସିଥିଲେ । ସେମାନେ ଭଲପାଇବାରୁ, ଧ୍ରୁବଙ୍କୁ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କର ରାଜପାଳେସ୍ରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାବେଳେ ଶିଶୁମାନେ ଗାଇଥିବା ମଧୁର ଗୀତ ଶୁଣିଲେ । ଏହି ଭବ୍ୟ ରାଜପାଳେସ୍ରେ, ମହାମୂଳ୍ୟ ରତ୍ନ ଗୁଛରେ ଶୋଭିତ, ଧ୍ରୁବ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତି ଆଦର ପାଇ ଦେବତା ପରି ବାସ କରିଥିଲେ । ଏଠାରେ ଶୋଇବା ଶଯ୍ୟା ଦୁଧର ଝାଗ ପରି ଧଳା, ସୁନାର ଭୂଷଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ; ଆସନ ଏବଂ ବସ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ସୁନାରେ ତିଆରି । କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଦିୱାଲ ଓ ମହାମେମ୍ବରେ ରତ୍ନ ଦୀପ ଲଗାଇ ନାରୀମାନେ ପିନ୍ଧିଥିବା ଗହଣାର ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ । ଏଠି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ୟାନ, ଦୁଇ ଦୁଇ ପକ୍ଷୀ ଚିଁଚିଁ କରୁଥିଲେ, ମଦ ମାତା ମଧୁମକୁ ଗାଇଥିଲେ । ନୀଳମଣିର ଘାଟ ଥିବା ପୋଖରୀ, ପଦ୍ମ, ଶାଳୁକ ଓ କୁମୁଦ ଫୁଲରେ ଭରିଥିଲା; ହଂସ, କୁଙ୍କୁ, ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ଏଠି ଘୁଞ୍ଚିଞ୍ଚି କରୁଥିଲେ । ରାଜା ଉତ୍ତାନପାଦ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଧ୍ରୁବଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ମହିମା ଦେଖି ଏବଂ ଶୁଣି ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ । ଧ୍ରୁବଙ୍କୁ ଲୋକମାନେ ଆଦର କରିଥିବା ଦେଖି, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ମନ୍ତ୍ରଣା କରିଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ପୃଥିବୀର ନାଥ କରିଦେଲେ । ନିଜର ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଅନୁଭବ କରି, ରାଜା ନିଜ ଆତ୍ମାର ମାର୍ଗ ବିଚାର କରି ନିରାସ୍ଥ ହୋଇ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇଥିଲେ । ଏହିପରେ, ଶୌନକ ମୁନି ପ୍ରସ୍ନ କଲେ: “ହେ ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ନିଜ ରାଜ୍ୟ ଓ ଧନ ନେଇ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହତ କଲେ, ଏବଂ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଭୋଜନ ସୁନିଶ୍ଚିତ କଲେ, ତାପରେ ସେ କ'ଣ କଲେ?” ତାପରେ ସୂତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ହରି, ଜଗତର ସ୍ରଷ୍ଟା, କୁରୁ ବଂଶକୁ ନିଜ ସଂତାନମାନେ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନିରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଥିଲା, ତାହାକୁ ପୁନଃ ଉଦ୍ଧାର କରି ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ଅସ୍ଥାପିତ କରି, ମନରେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ପାଇଥିଲେ । ଭୀଷ୍ମ ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କର ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ନିବୃତି ହେଲା; ଭାଇମାନେ ସହିତ ଅଜୟ ରାଜା ପରି ପୃଥିବୀ ଶାସନ କଲେ । ଏହି ସମୟରେ ବଦଳ ଚାହିଁଥିବା ପରି ବର୍ଷା ହେଲା, ପୃଥିବୀ ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ ଦେଇଲା, ଗାଉଁ ଗାଉଁ ଗାଉଁ ଗାଉଁ ଗାଉଁ ଦୁଧରେ ବିନ୍ଦାସ ହେଲା । ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ଉଦ୍ଭିଦ, ଔଷଧି—ସମସ୍ତ ଚାହିଁଥିବା ଫଳ ଦେଇଲେ । ରାଜାଙ୍କ ଶାସନରେ କୌଣସି ରୋଗ, ବିପଦ, ଦୁଃଖ—ଭାଗ୍ୟ, ଅନ୍ୟ ଜୀବା, କିମ୍ବା ନିଜରୁ—କୌଣସି ଜନଙ୍କୁ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼ିଲା ନାହିଁ । ହରି, ହସ୍ତିନାପୁରରେ ଅନେକ ମାସ ରହି, ମିତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ ଏବଂ ପ୍ରିୟ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ଖୁସି କରି, ବିଦାୟ ନେଇ, ସମ୍ମତି ନେଇ, ସମ୍ମାନ ଓ ଆଲିଙ୍ଗନ ପାଇ, ତାଙ୍କର ରଥରେ ଚଢ଼ି ଯାଇଥିଲେ । ସେଠାରେ ସୁଭଦ୍ରା, ଦ୍ରୌପଦୀ, କୁନ୍ତୀ, ବିରାଟର ଝିଅ, ଗାନ୍ଧାରୀ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଯୁୟୁତ୍ସୁ, କୃପାଚାର୍ୟ, ନକୁଳ ଓ ସହଦେବ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ । ବୃକୋଦର, ଧୌମ୍ୟ ଓ ମତ୍ସ୍ୟର ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ ମିତ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେବାର ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ ।