ଧୃବଙ୍କ ମାତା, ନୀତିର ମା ହେବାର ଗର୍ବରେ, ତାଙ୍କର ଅଂଗ ଭରି ଦୁଧ ଝରିଲା ଏବଂ ଚକ୍ଷୁରୁ ଶୁଭ ଅଶ୍ରୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା, ଯେପରି ବିର ମାତା ପୁନଃପୁନଃ ତାଙ୍କର ପୁଅକୁ ଅନୁଳେପନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଜନମାନେ ରାଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଉତ୍ତମ ଭାଗ୍ୟରେ, ଆପଣଙ୍କ ପୁଅ, ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାରେ ସମର୍ଥ, ଦୀର୍ଘ ବିୟୋଗ ପରେ ପୁନଃ ଫେରିଛନ୍ତି ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଚକ୍ରକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବେ।” ତେବେ ରାଣୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, “ନିଶ୍ଚୟ, ଆପଣ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜିଛନ୍ତି, ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାରେ ସମର୍ଥ, କାରଣ ଯେଉଁମାନେ ଉନ୍ମତ୍ତ ମନେ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ମଧ୍ୟ ଜୟ କରିପାରନ୍ତି, ଯାହା ଅତି ଦୁର୍ଗମ।” ଏପରି ଜନମାନେ ଧୃବ ଓ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ଉପରେ ଆପ୍ୟାୟନ କରିବା ସହ, ଆନନ୍ଦିତ ରାଜା ହାତୀରେ ଚଡି, ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ମଧ୍ୟରେ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସହରର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାରରେ ଅଦ୍ଭୁତ ମକର ତୋରଣ, କଦଳୀ ଗଛର ଗୁଛ ଏବଂ ଚିକ୍କି ଗୁଞ୍ଜା ଶୁଭ ଭାବରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାରରେ ଜଳ ଭରା ଘଟ, ଦୀପ, ତରୁଣ ଆମ୍ବ ଗଛର ପତ୍ରର ମାଳା ଏବଂ ମୁକୁତା ଦୂର୍ଗା ଲଟି ରହିଥିଲା। ସହର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସୁନା ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ପଡ଼ିଆ, ଦ୍ୱାର, ଘର ବଂ ଅଟାଳିକାର ଚୂଡ଼ା ଚମକୁଥିଲା। ଅଂଗନା, ରାସ୍ତା ଏବଂ ଚୌକ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ଚନ୍ଦନ ଗୁଡ଼ିରେ ଭିଜା ହୋଇଥିଲା; ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ଚିଡ଼ା, ଅଖଣ୍ଡ ଧାନ, ଫୁଲ, ଫଳ ଏବଂ ଚାଉଳ ଦାନ ହୋଇଥିଲା। ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ରାଜା ରାସ୍ତାରେ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ସହରର ଜନନୀମାନେ ଶୁଭ ଦ୍ରବ୍ୟ—ଧାନ, ଅଖଣ୍ଡ ଧାନ, ଦହି, ଜଳ, ଦୁବ, ଫୁଲ ଏବଂ ଫଳ ନେଇ ଆଣିଥିଲେ। ନୀତିବାନ୍ ମହିଳାମାନେ ଆନୁରାଗରେ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶିଶୁମନ୍ଦ ସଙ୍ଗୀତ ଶୁଣି ରାଜା ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କର ରାଜପାଳିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜପାଳିକା, ମହା ମଣିର ଗୁଛରେ ଶୋଭିତ, ରାଜା ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଶେଷ ଆଦର ଲାଭ କଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଦେବତା ପରି ଅବସ୍ଥାନ କଲେ। ସେଠାରେ ଶୟନ ଦୁଧ ଫେଣ ପରି ଶୁଭ୍ର, ସୁନା ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ; ଆସନ ଅତି ମୂଲ୍ୟବାନ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ସୁନାରେ ତିଆରି। କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଦିୱାଳି ଏବଂ ବଡ଼ ପନ୍ନାରେ ମଣି ଦୀପ ଚମକୁଥିଲା, ମହିଳାମାନେ ଧରିଥିବା ମଣିରେ ଭୂଷିତ। ଉଦ୍ୟାନରେ ଦିବ୍ୟ ଚାରୁ ହେବା ଗଛ, ଦୁଇ ଦୁଇ ପକ୍ଷୀ ଏବଂ ମଦୋନ୍ମତ ମଧୁମକୁ ଗାଇଥିଲେ। ନୀଳ ମଣିର ସିଢ଼ି ଥିବା ପୋଖରୀ, ଲଟୁସ୍, ଶାଳୁକ ଏବଂ କୁମୁଦ ଫୁଲରେ ଭରିଥିଲା; ହଂସ, କଉ, ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚି ଥିଲେ। ରାଜା ଉତ୍ତାନପାଦ, ରାଜ ଋଷି, ତାଙ୍କର ପୁଅଙ୍କର ଅସାଧାରଣ ଶ୍ରୀ ଦେଖି ଏବଂ ଶୁଣି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରିଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଲୋକମାନେ ଭଲ ପାଇବା, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅନୁମୋଦନ କରିବା ଦେଖି, ଧୃବଙ୍କୁ ପୃଥିବୀର ଅଧିପତି କରିଦେଲେ। ନିଜର ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଅନୁଭବ କରି, ରାଜା ବିରକ୍ତ ହୋଇ ଅତ୍ମାର ପଥ ଚିନ୍ତା କରି ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଏଠାରୁ କଥା ହସ୍ତିନାପୁରରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ନେଇ ଯାଉଛି। ଶୌନକ କହିଲେ, “ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଓ ଧନକୁ ଚାହିଁଥିବା ଶତ୍ରୁମାନେ ନିହତ କରିବା ପରେ, ଭାଇମାନେ ସହିତ ଖାଦ୍ୟ ସୁନିଶ୍ଚିତ ହେବା ପରେ, ସେ କଣ କଲେ? କିପରି ଆଗକୁ ଚଲିଲେ?” ସୂତ କହିଲେ, “ହରି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, କୁରୁ ବଂଶକୁ, ଯାହା ନିଜ ସଂତାନମାନେ ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ୱାସ୍ତ ହୋଇଥିଲା, ପୁନଃ ସ୍ଥାପନ କଲେ ଏବଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇ, ହୃଦୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଭୀଷ୍ମ ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କର ସନ୍ଦେହ ନିବୃତ ହେଲା, ଏବଂ ଅଜୟ, ଭାଇମାନେ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ପୃଥିବୀର ଶାସନ କଲେ। ମେଘମାନେ ଚାହିଁଥିବା ମତିରେ ବର୍ଷା କଲେ, ଭୂମି ଚାହିଁଥିବା ଦେଲା, ଗାଁ ଗାଁ ଗାଁ ଗାଁ ଦୁଧରେ ବିନ୍ଦୁ ଭରି ଦେଲା। ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ଗଛ ଶସ୍ୟ ଚାହିଁଥିବା ଫଳ ଦେଲା। ରାଜାଙ୍କ ଶାସନକାଳରେ କୌଣସି ରୋଗ, ବ୍ୟାଧି, କଷ୍ଟ—ଭାଗ୍ୟ, ଅନ୍ୟ ଜୀବ ଓ ନିଜରୁ—କୌଣସି ପ୍ରାଣୀକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିନାହିଁ। ହରି କିଛି ମାସ ହସ୍ତିନାପୁରରେ ରହି, ମିତ୍ରମାନେ ଓ ପ୍ରିୟ ଭଉଣୀକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବା ପାଇଁ ଦିନ କାଟିଲେ। ନିଜର ଅନୁମତି ନେଇ, ଅନୁଗ୍ରହ ନେଇ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ ଓ ନମସ୍କାର କରି, ରଥରେ ଚଡ଼ିଲେ; କିଛି ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ ଓ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ସୁଭଦ୍ରା, ଦ୍ରୌପଦୀ, କୁନ୍ତୀ, ବିରାଟଙ୍କ କନ୍ୟା, ଗାନ୍ଧାରୀ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଯୁୟୁତ୍ସୁ, କୃପା, ନକୁଳ ଓ ସହଦେବ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଭୀମ, ଧୌମ୍ୟ ଏବଂ ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ଭଳି ମହିଳାମାନେ, ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେବାର ବିୟୋଗ ଦୁଃଖ ସହିପାରିଲେନି। ସଦ୍ଗୁଣୀଙ୍କ ସାଙ୍ଗତିରେ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିବା ଜ୍ଞାନୀ, ଏକଥା ଶୁଣି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିପାରିନାହିଁ। ପୃଥାଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଯାହାଙ୍କ ମନ କୃଷ୍ଣ ଉପରେ ଅଟୁଟ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସ୍ପର୍ଶ କରି, କଥା ହୋଇ, ସହିତ ଶୟନ, ଆସନ, ଭୋଜନ କରିବା ପରେ ବିୟୋଗ ଭାବ ସହିପାରିଲେନି। ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଛରେ ଦୌଡ଼ିଗଲା; ଆନୁରାଗରେ ଆବଦ୍ଧ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ, ଚକ୍ଷୁ ଅପ୍ଲିକ୍ଷିତ। କୌରବ ଗୃହର ମହିଳାମାନେ, ଦେବକୀପୁତ୍ରଙ୍କ ପ୍ରତି ଆଶାରେ ତାଙ୍କର ଅଶ୍ରୁ ଅପେକ୍ଷା କଲେ, “ଯାଉଥିବା ବେଳେ କୌଣସି ଅଶୁଭ ଘଟନା ଘଟିନାହିଁ।” ମୃଦଙ୍ଗ, ଶଂଖ, ଭେରୀ, ବୀଣା, ପଣବ, ଗୋମୁଖ, ଧୁନ୍ଧୁରୀ, ଆନକ, ଘଣ୍ଟା ଏବଂ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଚମକୁଥିଲା। କୁରୁ ବଂଶର ମହିଳାମାନେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଉତ୍ସୁକ, ଅଟାଳିକାର ଚୂଡ଼ାରେ ଚଡ଼ି, ଫୁଲ ବର୍ଷା କରି, ଚକ୍ଷୁ ମନ୍ଦ ହସରେ ମୋହିତ ହେଲେ। ଗୁଡାକେଶ ଧୂମ୍ର ପରି ଶ୍ବେତ ଛତା, ମୁକୁତା ମାଳା ଏବଂ ମଣି ହାତଲେ ଧରିଲେ। ଉଦ୍ଧବ ଓ ସାତ୍ୟକି, ଚମତ୍କାର ଚାମର ନେଇ, ମଧୁପତି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ରାସ୍ତାରେ ଫୁଲ ବର୍ଷା ସହ ଝାଡ଼ିଲେ। ଏଠାଠାରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ—କିଛି ଯଥାଯଥ, କିଛି ଅଯଥାଯଥ—ତାଙ୍କୁ ଦେଇ, ଯିଏ ଗୁଣରୁ ପରେ, ଯାହାର ଗୁଣ ହିଁ ତାଙ୍କର ସ୍ଵରୂପ।