ରାଜା ଧୃବ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଅନୁମତି ଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ପିତା ଓ ପୁରୁଷ ପୂର୍ବଜଙ୍କର ଉତ୍ତରାଧିକାର ଭୂମିକୁ ନ୍ୟାୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶାସନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କ ମାତା ଅନେକ ଦିନ ପରେ ପୁଅକୁ ଫେରି ପାଇ ସେ ବାହୁତିରେ ଦୁଧ ଓ ଚକ୍ଷୁରେ ଶୁଭ ଲୁହ ଝରାଇ, ପୁଅକୁ ପୁନିପୁନି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଲୋକମାନେ ରାଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସୁଭ ଭାଗ୍ୟରେ ଆପଣଙ୍କ ପୁଅ, ଯିଏ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିଥାଏ, ଦୀର୍ଘ ଅନୁପସ୍ଥିତି ପରେ ଫେରିଆସିଛି ଓ ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କରିବେ।” ସେମାନେ ପୁନି କହିଲେ, “ଏ ରାଣୀ, ନିଶ୍ଚୟ ଆପଣ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଛନ୍ତି, ଯିଏ ଦୁଃଖୀମାନଙ୍କୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି; କାରଣ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିପାରନ୍ତି।” ଏପରି ଲୋକମାନେ ଧୃବ ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନଙ୍କୁ ଆଦର କରି, ଆନନ୍ଦିତ ରାଜା ହାତୀରେ ଚଢ଼ି ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର୍ଣ୍ଣନା ସହିତ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ବାରରେ ମକର ତୋରଣ, କଦଳୀ ଗଠା ଓ ଶୁଭ ଚୁନା ଏକ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ଦ୍ବାରଗୁଡ଼ିକୁ ଜଳ ଭରା ଘଡ଼, ଦୀପ, ଅମ୍ରୁତ ମାଙ୍ଗୋ ପତ୍ର ଓ ମୁକ୍ତା ମାଳାରେ ଏକ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ନଗର ramparts, ଦ୍ବାର ଓ ଘର ଗୁଡ଼ିକୁ ସୁନା ଭୂଷଣ ଓ ମହଲର ଚମକୁଥିବା କଳଶ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ନଗରର ଅଂଗନା, ରାସ୍ତା ଓ ଚଉକ ଶୁଭ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ ସଫା ହୋଇଥିଲା, ସ everywhere ତିଆ ଚାଉଳ, ଅଖଣ୍ଡ ଧାନ, ଫୁଲ, ଫଳ ଓ ଚାଉଳ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ରାଜା ରାସ୍ତାରେ ଯିବାବେଳେ, ନଗର ଜନନୀମାନେ ଶୁଭ ଦ୍ରବ୍ୟ—ଚାଉଳ, ଅଖଣ୍ଡ ଧାନ, ଦହି, ଜଳ, ଦୁର୍ବା, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ନେଇ ଆଣିଥିଲେ। ସେମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ରାଜା ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କର ରାଜପାଳେସରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମଧୁର ଶିଶୁ ଗୀତ ଶୁଣିଲେ। ସେଠାରେ ମହଲ ମହାମୂଳ୍ୟ ରତ୍ନ ସମୂହରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା, ରାଜା ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବେଶ୍ ଆଦର ଓ ପ୍ରେମ ପାଇ, ଦେବତା ପରି ରହିଥିଲେ। ଶୟନ ଫେନ ପରି ସଫେଦ, ସୁନା ଭୂଷଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭା ପାଉଥିଲା, ଅସନ ଏବଂ ଫର୍ଣିଚର ମଧ୍ୟ ସୁନାରେ ତିଆରି ଥିଲା। ସେଠାର crystal ଦେଉଳ ଓ ମହା ଓଲିଗା ଦେଉଳରେ ନାରୀମାନଙ୍କ ଭୂଷଣ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଦୀପ ଜ୍ୱଳିଥିଲା। ସେଠାରେ ଦିବ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନ ଥିଲା, ଅଦ୍ଭୁତ ଦେବ ଗଛ ଏବଂ ଦୁଇ ଦୁଇ ଚିଡ଼ିଆ ଓ ମଦ ମଧୁମକୁ ଗାନ କରୁଥିଲେ। ନୀଳମଣିର ଘାଟ ବିଶିଷ୍ଟ ପୋଖରୀ, ଲୋଟସ, ହେନା, କୁମୁଦ ଫୁଲ ରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ହଂସ, କଉଳ ଓ ଚକ୍ରବାକ ପାଉଥିଲା। ରାଜା ଉତ୍ତାନପାଦ ଏହି ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ପୁଅର ଅସାଧାରଣ ଗୌରବ ଦେଖି, ଚମତ୍କାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଲୋକମାନଙ୍କ ଆଦର ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ଅନୁମୋଦନା ଦେଖି, ଧୃବକୁ ପୃଥିବୀର ଅଧିପତି କରିଦେଲେ। ନିଜ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ଅସକ୍ତି ବୁଝି, ରାଜା ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇ, ଆତ୍ମାର ମାର୍ଗ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏହି ଉତ୍ତାନପାଦ ଓ ଧୃବଙ୍କ କଥା ପରେ, ଶୌନକ ମୁନି ପ୍ରସ୍ନ କଲେ—“ଏ ଧର୍ମର ସ୍ରେଷ୍ଠ, ବିରାଟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ହତ କରି, ଭାଇମାନଙ୍କ ସହ ଆହାର ନିଶ୍ଚିତ କରିବା ପରେ, ସେ ପରେ କଣ କଲେ? କିପରି ଆଗକୁ ଚାଲିଲେ?” ସୂତ ମୁନି କହିଲେ, “ହରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, କୁରୁ ବଂଶକୁ, ଯାହା ନିଜ ସଂତାନଙ୍କ ଆଗ୍ନିରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଥିଲା, ପୁନଃ ସ୍ଥାପନ କରି, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇ, ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଭୀଷ୍ମ ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଏବଂ ତଥ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ଶଂକା ଦୂର କରି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଅଜେୟ ଭାଇମାନଙ୍କ ସହ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ପୃଥିବୀ ଶାସନ କଲେ। ଏହି ଶାସନକାଳରେ ମେଘ ଚାହିଲେ ଭଳି ବର୍ଷା କଲା, ଭୂମି ଚାହିଲା ଭଳି ଫଳ ଦେଲା, ଗାଁ ଗାଁ ଗାଁ ଗାଁ ଗାଁ ଗାଁ ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ଉଦ୍ଭିଦ ଓ ଔଷଧିମାନେ ଚାହିଲା ଭଳି ଫଳ ଦେଲେ। ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଶାସନରେ କୌଣସି ଦୁଃଖ, ରୋଗ, ବିପଦ—ଭାଗ୍ୟ, ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ କିମ୍ବା ନିଜରୁ—କୌଣସି ପ୍ରାଣୀକୁ ନ ଲାଗିଲା। ହରି, ଅନେକ ମାସ ହସ୍ତିନାପୁରରେ ରହି, ମିତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଖୁସି ଓ ଜନନୀ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ନିଜ ଚଳିବା ଅନୁମତି ନେଇ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଙ୍କଲଗାଇ ଓ ନମସ୍କାର କରି, ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ। ସେଠାରେ ସୁଭଦ୍ରା, ଦ୍ରୌପଦୀ, କୁନ୍ତୀ, ବିରାଟ କନ୍ୟା, ଗାନ୍ଧାରୀ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଯୁୟୁତ୍ସୁ, କୃପ, ନକୁଳ ଓ ସହଦେବ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ବୃକୋଦର, ଧୌମ୍ୟ ଓ ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନାରୀମାନେ, ବିସ୍ମୟ ଓ ବିପ୍ରମାନ୍ତ ହୋଇ, ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିଦାୟ ଭଳି ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସଦ୍ବ୍ୟବହାରରେ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିପାରିନାହିଁ, ଏକବାର ତାଙ୍କର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ମଙ୍ଗଳମୟ କୀର୍ତି ଶୁଣିଲେ। ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ନିଜ ମନକୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କରି, ଦେଖିବା, ଛୁଇବା, କଥା କହିବା, ଶୁଇବା, ବସିବା ଓ ଖାଇବା ପରେ ସେପରି ଅଲଗା ହେବାକୁ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଛରେ ଦୌଡ଼ି, ଅନୁରାଗରେ ବାନ୍ଧା, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଚଲି, ତାଙ୍କୁ ଚକ୍ଷୁ ଅପରିବାରିତ ରଖି ଅନୁସରଣ କଲେ। କୌରବ ନଗର ନାରୀମାନେ ଦେବକୀପୁତ୍ରଙ୍କ ପ୍ରତି ଆଶାରେ ଲୁହ ଚାପି, “ଘର ଛାଡ଼ିବାବେଳେ କୌଣସି ଅସୁଭ ଘଟିବା ନାହିଁ,” ଭାବି ରଖିଥିଲେ। ମୃଦଙ୍ଗ, ଶଂଖ, ଭେରୀ, ବୀଣା, ପଣବ, ଗୋମୁଖ, ଧୁନ୍ଧୁରି, ଆନକ, ଘଣ୍ଟା ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଚାରିପାଖ ଗୁଞ୍ଜିଉଥିଲା। କୁରୁ ବଂଶର ନାରୀମାନେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ, ରାଜମହଲ ଚୂଡ଼ିକୁ ଚଢ଼ି, ଫୁଲ ବର୍ଷା କରି, ଚକ୍ଷୁ ମୂଦ୍ରା ଓ ମଧୁର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଥିଲେ। ଗୁଡାକେଶ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ, ମୁକ୍ତା ମାଳା ଓ ରତ୍ନ ହାତଲ ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ ଛତା ଧରିଥିଲେ। ଉଦ୍ଧବ ଓ ସାତ୍ୟକି ଦିବ୍ୟ ଚାମର ଦ୍ୱାରା ମଧୁପତିକୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଭାବରେ ପଙ୍ଖା କରି, ରାସ୍ତାରେ ଫୁଲ ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏଠାଏଠି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଥିଲେ, କିଛି ଯଥାଯଥ, କିଛି ଅଯଥାଯଥ, ଯିଏ ଗୁଣ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶିତ।