ଭୀଷ୍ମ ଜୀ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବ୍ରହ୍ମାନ୍ଦରେ ଲୀନ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲେ; ଯେପରି ବିଳାସି ପକ୍ଷୀମାନେ ସାଂଜରେ ନିରବ ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେପରି ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲା। ସେ ଖଣ୍ଡରେ ଦେବମାନେ ଏବଂ ମାନବମାନେ ଡମ୍ବ ଚଢ଼ାଇବାର ଶବ୍ଦ ଏକାଠି ହେଲା, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ ଆକାଶରୁ ଫୁଲ ଝଡ଼ିଲା। ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ପରଲୋକଗମନ ପରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭାର୍ଗବଙ୍କ ପୁଅ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ଶ୍ରେୟସ୍କର କ୍ରିୟା କଲେ; କିନ୍ତୁ କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଦୁଃଖରେ ଭରି ରହିଲା। ଋଷିମାନେ ଖୁସି ହୋଇ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ ନାମରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ହୃଦୟ କୃଷ୍ଣ ସେବାରେ ଲଗିଥିଲା, ତେଣୁ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଯାଇଲେ। ପରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ, ଗଜାହ୍ୱୟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପିତା ଓ ତପସ୍ୱି ଗାନ୍ଧାରୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସ କଲେ। ପିତାଙ୍କର ଅନୁମତି ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ସମ୍ମତି ସହିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ତାଙ୍କର ପିତା ଓ ପର୍ଦ୍ଦା ପୁରୁଷଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରରେ ଧର୍ମରେ ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କଲେ। ବୀରମାତା ତାଙ୍କର ପୁଅକୁ ବାରମ୍ବାର ଅନୁଲେପନ କଲେ; ତାଙ୍କର ଅଂଗରୁ ଦୁଧ ଝଡ଼ିଲା, ଚକ୍ଷୁରୁ ଶୁଭ ଲୁହ ଝଡ଼ିଲା। ଜନମାନେ ରାଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଭାଗ୍ୟବଶତ, ଆପଣଙ୍କ ପୁଅ, ଦୁଃଖ ନିବାରକ, ଦୀର୍ଘ ଅନୁପସ୍ଥିତି ପରେ ଫେରିଯାଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କରିବେ।” “ନିଶ୍ଚୟ, ରାଣୀ, ଆପଣ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜିଛନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁର୍ଲଭ ମୃତ୍ୟୁକୁ ମଧ୍ୟ ଜୟ କରନ୍ତି।” ଏଭଳି, ଜନମାନେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନଙ୍କୁ ଆଦର କରି, ଖୁସି ରାଜା ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଶଂସାରେ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାରରେ ଦେବମାନେ ମକର ତୋରଣ, କଦଳୀ ଗଛର ଗୁଛ, ଏବଂ ପାନ ଗୁଛ ରଖିଥିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାର ଉପରେ ପାଣି ପ୍ରମାଣ, ଦୀପ, ତରୁଣ ଆମ୍ବ ଶାଖା ମାଳା, ମୁକୁତ ମଣି ଝୁଲିଥିଲା। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ନଗର ଦୁର୍ଗ, ଦ୍ୱାର, ଘର ଦୁର୍ଲଭ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷଣ ଓ ଅଟାଲିକାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କଳଶ ଦ୍ୱାରା ସଜିଥିଲା। ଆଙ୍ଗନା, ରାସ୍ତା, ଚଉକ ସ୍ଫଟିକ ଦ୍ୱାରା ସଫା ଏବଂ ଚନ୍ଦନ ଲେପ ଦ୍ୱାରା ଭିଜାଯାଇଥିଲା; ଚାଉଳ, ଅଖଣ୍ଡ ଧାନ, ଫୁଲ, ଫଳ ଏବଂ ଭାତ ଭିତରେ ଉପହାର ରଖାଯାଇଥିଲା। ଦୃଢ଼ ରାଜା ରାସ୍ତାରେ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ନଗର ଜନମାନେ ଶୁଭ ଦ୍ରବ୍ୟ—ଚାଉଳ, ଅଖଣ୍ଡ ଧାନ, ଦହି, ପାଣି, ଦୁର୍ବା, ଫୁଲ ଓ ଫଳ—ନେଇ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ସଦ୍ଗୁଣୀ ଜନମାନେ ଆସ୍ତିର ମନରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ରାଜା ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କର ଦୁଃଖର ମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ମଧୁର ଶିଶୁ ଗୀତ ଶୁଣୁଥିଲେ। ମହଳ ଦୁର୍ଲଭ ମଣିର ଗୁଛରେ ସଜିଥିଲା, ରାଜା ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତି ଆଦର ପାଇ ଦେବତା ପରି ବାସ କଲେ। ସେଠାରେ ଶୟନ ଦୁଧ ଫେନ ପରି ଧଳା ଏବଂ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷଣରେ ସଜିଥିଲା; ଆସନ ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା। ସ୍ଫଟିକ ଦିୱାଲ ଓ ମହା ପନ୍ନାରେ, ମଣି ଦୀପ ଜ୍ୱଳିଥିଲା, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହିଳାମାନଙ୍କର ଭୂଷଣର ମଣିରେ ସଜିଥିଲା। ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ୟାନ ଥିଲା, ଦିବ୍ୟ ବୃକ୍ଷର ଉପସ୍ଥିତି, ଦୁଇ ଦୁଇ ପକ୍ଷୀ ଏବଂ ମଦିରା ମଧୁମାକି ଗାନ କରୁଥିଲେ। ନୀଳମଣିର ଘାଟ ଥିବା ପୋଖରୀ, ପଦ୍ମ, ଶତଦଳ, କୁମୁଦ ଫୁଲରେ ଭରିଥିଲା; ହଂସ, କୁଞ୍ଚ, ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ତାହାରେ ଚରୁଥିଲେ। ରାଜା ଉତ୍ତାନପାଦ, ରାଜା ଋଷି, ତାଙ୍କର ପୁଅର ଅସାଧାରଣ ଯଶ ଦେଖି ଏବଂ ଶୁଣି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଜା ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ପ୍ରିୟ କରୁଥିବା ଦେଖି, ରାଜା ଧ୍ରୁବଙ୍କୁ ପୃଥିବୀର ଅଧିପତି କଲେ। ନିଜର ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଉପଲବ୍ଧି କରି, ରାଜା ବିରକ୍ତ ହୋଇ, ଆତ୍ମାର ମାର୍ଗ ଚିନ୍ତା କରି ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ। ଏଠାରେ, ଶୌନକ ମୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ହେ ଧର୍ମଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଓ ଧନ ଉପରେ ଇର୍ଷ୍ୟା କରୁଥିବା ଶତ୍ରୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ନିହତ ହେବା ପରେ, ଏବଂ ଭାଇମାନଙ୍କ ସହିତ ଭୋଜନ ନିଶ୍ଚିତ ହେବା ପରେ, ସେ କଣ କଲେ? କେମିତି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ?” ସୂତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: ହରି, ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, କୁରୁ ବଂଶକୁ ଉଦ୍ଭସ୍ତ ନଷ୍ଟ ହେବା ପରେ ଉଦ୍ଧାର କଲେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ଅସ୍ଥାପିତ କରି, ହୃଦୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଭୀଷ୍ମ ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ସନ୍ଦେହ ଦୂର ହେଇ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଭାଇମାନଙ୍କ ସହିତ ଅଜୟ ଶକ୍ତିରେ ପୃଥିବୀ ଶାସନ କଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ପରି।