ଏହି ସମୟରେ, ଗୋପୀମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ରସମୟ ଲୀଳାରେ ଏତେ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହେଇଯାଇଥିଲେ ଯେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଚଞ୍ଚଳ ଚଳନ, ମଧୁର ହାସ୍ୟ ଓ ପ୍ରେମ ଓ ମନ୍ଦ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚାହୁଁ ଦେଖାଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁକରଣ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ସେଠାରେ ଏମିତି ମନୋମୁଗ୍ଧ ହୋଇଥିଲେ ଯେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସ୍ୱଭାବରେ ଏକାଦମେ ଲୀନ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଏହିପରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ, ଅନେକ ଋଷି, ରାଜାମାନେ ଓ ପଣ୍ଡିତମାନେ ବସିଥିବା ସଭାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ—ଯିଏ ସ୍ୱୟଂ ନିଜକୁ ଦେଖାଇଥିଲେ—ଦେଖିପାରିଥିଲି। ସେହି ଅଜନ୍ମ, ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବିରାଜିତ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ ନିଜ ମନ ଅନୁସାରେ ତାଙ୍କୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରେ, ଯେପରି ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନେକ ପାନିରେ ଅନେକ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୁଏ। ଏବେ ମୋ ଭିନ୍ନତାର ମୋହ ଦୂର ହୋଇଯାଇଛି। ଏପରି ଭାବେ, ଭୀଷ୍ମ ତାଙ୍କର ମନ, ବାଣୀ ଓ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିବେଶ କରି, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ପରମାତ୍ମାରେ ଲୀନ କରି, ଶ୍ୱାସକୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରି ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବ୍ରହ୍ମରେ ଲୀନ ହେଉଥିବା ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଗଭୀର ମୌନ ଧାରଣ କଲେ, ଯେପରି ଦିନ ଶେଷରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ନିରବ ହୋଇଯାନ୍ତି। ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଦେବତା ଓ ମାନବମାନେ ଡମ୍ରୁ ଓ ଦୁନୁବି ବଜାଇଲେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଏବଂ ଆକାଶରୁ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା ହେଲା। ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ପରଲୋକ ଗମନ ପରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଉଚିତ ବିଧିରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଶାନ୍ତି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଏକ ଦୀଘର୍ଷ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଋଷିମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ ନାମରେ ସ୍ତୁତି କରି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ହୃଦୟ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ। ତାପରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାଥିରେ, ଗଜାହ୍ୱୟାକୁ ଗଲେ ଓ ତାଙ୍କର ବାପା ଓ ତପସ୍ୱିନୀ ଗାନ୍ଧାରୀଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। ବାପାଙ୍କ ଅନୁମତି ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ତାଙ୍କ ପିତା ଓ ପର୍ଦାଦାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଧର୍ମପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପାଳନ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେଠାରେ, ନାୟକଙ୍କ ମାଆ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ବାହୁବାରି ମୁହଁରେ ଦୁଧ ଓ ଚକ୍ଷୁରେ ମଙ୍ଗଳ ଅଶ୍ରୁ ଝରାଇ, ପୁନିପୁନି ଅଭିଷେକ କରିଥିଲେ। ଜନତା ରାଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମର ପୁଅ ଏତେ ଦିନ ପରେ ଫେରିଛନ୍ତି, ସେ ଜନମନ୍ଦଳର ରକ୍ଷା କରିବେ।" ସେମାନେ ଏହି ମଧୁର ସମୟରେ ଏହି ଭାବରେ କହିଲେ, "ନିଶ୍ଚୟ, ରାଣୀ, ତୁମେ ଦୁଃଖହରଣ ଭଗବାନଙ୍କ ଉପାସନା କରିଥିବେ, କାରଣ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁର୍ଜୟ ମୃତ୍ୟୁକୁ ମଧ୍ୟ ଜୟ କରନ୍ତି।" ଏପରି, ସେହି ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ଲୋକଙ୍କର ସ୍ନେହ ଓ ସମ୍ମାନ ରେ ଅନୁଭୂତି କରି, ହାତୀରେ ଚଡ଼ି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ମଧ୍ୟରେ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ନଗରର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାରରେ ଶୋଭାମୟ ମକର ତୋରଣ, କଦଳୀ ଗଛର ଗଛା ଓ ପାନପତ୍ରର ଢେର ରହିଥିଲା। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାର ଉପରେ ପାଣିର ଘଡ଼ା, ଦୀପ, କାଚା ଆମ ପତ୍ରର ମାଳା ଓ ମୁକ୍ତା ମାଳା ଝୁଲିଥିଲା। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ନଗର ଦେବାଳୟ ଦ୍ୱାର, ଗୃହ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଲଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ମହଳର ଚୂଡ଼ାମଣି ଚମକୁଥିଲା। ପ୍ରାଙ୍ଗଣ, ରାସ୍ତା ଓ ଚଉକ ଶୁଭ୍ର ଓ ଚନ୍ଦନ ଲେପନ କରାଯାଇଥିଲା, ଏଠାରେ ଚିଡ଼ା, ଅଖଣ୍ଡ ଧାନ, ଫୁଲ, ଫଳ ଓ ଚାଉଳ ରଖାଯାଇଥିଲା। ରାଜା ଯେଉଁଯେଉଁ ରାସ୍ତାରେ ଯାଉଥିଲେ, ସେଠାରେ ନାରୀମାନେ ମଙ୍ଗଳ ଦ୍ରବ୍ୟ ନେଇ ଆସୁଥିଲେ—ଅଖଣ୍ଡ ଧାନ, ଦହି, ପାଣି, ଦୁବ୍ବା, ଫୁଲ ଓ ଫଳ। ସେମାନେ ସ୍ନେହବଶତଃ ରାଜାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶିଶୁମାନେ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ। ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ମହଳରେ, ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ଗଛା ରହିଥିଲା, ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ବାପା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୟାରେ ପାଳନ କରୁଥିଲେ, ସେ ଏଠାରେ ସ୍ୱର୍ଗର ଦେବତା ପରି ରହୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ଶେଯ୍ୟା ଦୁଧର ଫେନ ପରି ଧଳା ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଲଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ଆସନ ଓ ସମସ୍ତ ସାଜସଜ୍ଜା ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ତିଆରି। କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଦେଉଳ ଓ ବଡ଼ ମାରକତ ପାଖରେ ରତ୍ନ ଦୀପ ଜ୍ଵଳିଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ନାରୀମାନଙ୍କ ଅଳଙ୍କାରର ରତ୍ନ ଲଗାଯାଇଥିଲା। ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେବତା ଗଛ ଓ ମଧୁର କୁହୁକୁହୁ କୁହୁ ହୁଏ ଏମିତି ପକ୍ଷୀ, ମଦିରା ମକରନ୍ଦ ଚିହ୍ନିଥିବା ମଧୁମକ୍ଷିକା ଗାନ କରୁଥିଲେ। ନୀଳମଣିର ଘାଟ ଥିବା ହ୍ରଦରେ ପଦ୍ମ, ଶତଦଳ, କୁମୁଦ ଫୁଲ ଫୁଟିଥିଲା, ହଂସ, କଦମ୍ବ, ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ଶିକାର କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରାଜା ଉତ୍ତାନପାଦ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଭବ କଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅ ଲୋକମାନଙ୍କ ଭଲପାଇବାରେ ବଡ଼ ହେଉଥିବା ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ମନେ ପସନ୍ଦ କରିଥିବା ଦେଖି, ରାଜା ଧ୍ରୁବଙ୍କୁ ପୃଥିବୀର ଅଧିପତି କଲେ। ନିଜ ବୟସ ହେବାରୁ ରାଜା ବିରକ୍ତ ହୋଇ, ଆତ୍ମଚିନ୍ତନ କରି ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏଠିରେ, ଶୌନକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ଧର୍ମଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ଓ ଧନ ଅଦିକାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ଭାଇମାନେ ସହ ନିଜ ଭୋଜନ ନିଶ୍ଚିତ କରିବା ପରେ କ'ଣ କଲେ? ସେ କିପରି ଚାଲିଥିଲେ?" ସୂତ କହିଲେ, "ଏହି ସମୟରେ ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ହରି, ଅନ୍ତଃପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କୁରୁ ବଂଶକୁ ପୁନଃ ସ୍ଥାପିତ କଲେ ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇ, ଅନ୍ତଃକରଣରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଭୀଷ୍ମ ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଦୂର ହୋଇ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଅଜୟ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଧରିତ୍ରୀର ଶାସନ କଲେ। ସେ ରାଜ୍ୟରେ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ବର୍ଷା ପଡ଼ୁଥିଲା, ମାଟି ଆବଶ୍ୟକ ଅନୁଯାୟୀ ଫଳ ଦେଉଥିଲା, ଗାୟମାନେ ଅପାର ଦୁଧ ଦେଇ ଗ୍ରାମ ଭରି ଦେଉଥିଲେ। ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଔଷଧିମାନେ ଆବଶ୍ୟକ ଅନୁଯାୟୀ ଫଳ ଦେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶାସନକାଳରେ କେବେ କୌଣସି ରୋଗ, ବିପଦ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ହୁଏନି—ନ ଦୈବ, ନ ପର, ନ ଆତ୍ମ, ସମସ୍ତ ଜନ ନିରାପଦ ଥିଲେ। ହରି କିଛି ମାସ ହସ୍ତିନାପୁରରେ ରହି, ମିତ୍ରମାନେ ଓ ପ୍ରିୟ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ଖୁସି କରି, ଯିବାକୁ ମନସ୍କାମିତ ହେଲେ।