ଭୀଷ୍ମ ଦେବ ତାଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧ ଭକ୍ତି ଓ ପ୍ରେମ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇ ନିଜ ଚିତ୍ତକୁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଅଟୁଟ ରଖିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି। ସେ କହିଲେ, “ମୋର ପ୍ରେମ ତିନି ଲୋକର ଆନନ୍ଦ ଶ୍ୟାମ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଲଗିଥାଉ। ତାଙ୍କର ଦେହ ତମାଳ ଗଛର ନିଆଁ ଶ୍ୟାମ, ତାଙ୍କର ପୋଶାକ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ପରି ଚମକୁଛି, ତାଙ୍କର ଚୁଲ ଚକ୍ରାକାର ଭାବରେ ମୁଣ୍ଡକୁ ଘେରିଛି, ତାଙ୍କର ପଦ୍ମମୁଖ ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ମିତ୍ର।” ଯୁଦ୍ଧ ରେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ମୁଖ ଉପରେ ପରିଶ୍ରମର ପ୍ରଶ୍ବେଦ ଦେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚୁଲ ଘୋଡା ର ଧୂଆଁ ଦ୍ୱାରା ଧୂସରିତ, ତାଙ୍କର କବଚ ଚମକୁଥିଲା, ଏବଂ ମୋର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ତ୍ୱକ୍କ ରେ ଛିଦ୍ର ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ, କୃଷ୍ଣ ମୋର ଆତ୍ମା ଭାବରେ ମୋ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉ। ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ, ତାଙ୍କର ମିତ୍ର ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ ରଥକୁ ଦୁଇ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ରଖିଥିଲେ। ତିନି ଶତ୍ରୁ ସେନା ର ଜୀବନ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ନିଷ୍ପତ୍ତି କରିଥିଲେ। ମୋର ପ୍ରେମ ପାର୍ଥଙ୍କର ମିତ୍ର ଉପରେ ଅଟୁଟ ରହୁ। ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେ ରେ ହତ୍ୟା କରିବା ଦେଖି, ଦୁଃଖରେ ପରି, ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଇଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଆତ୍ମା ଜ୍ଞାନ ଦେଇ ତାଙ୍କର ଭ୍ରମ ଦୂର କରିଥିଲେ। ମୁଁ ତାଙ୍କର ପଦ୍ମଚରଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ଲାଗି ଚାହେଁ। ମୋର ଶପଥ ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ, କୃଷ୍ଣ ନିଜ ନିୟମ ଛାଡି ରଥରୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଉପର ଚାଦର ଖସିଗଲା, ତାଙ୍କର ହାତରେ ଚାବୁକ ନେଇ, ହରି ହାତୀକୁ ବଧ କରିବା ପରି ଆଗକୁ ଦୌଡିଯିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଗଲା। ମୋର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ, ଧନୁ ଭଙ୍ଗ, ଶରୀର ରକ୍ତରେ ଭିଜିଥିଲା, ଶତ୍ରୁ ମୋ ଉପରେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇବାକୁ ଆଗକୁ ବଢିଥିଲେ—ମୁଁ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଭାବେ ଚାହେଁ। ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ମୋର ଭକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଲଗିଥାଉ, ଯେଉଁ କୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ରଥରେ ରାଶି ଓ ଚାବୁକ ନେଇ ଦୃଶ୍ୟମାନ, ଯେଉଁ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଏଠାରେ ହତ ହୋଇଥିବା ଲୋକେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଵରୂପ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ଗୋପିମାନେ ତାଙ୍କର ଚାଲ ଅନୁକରଣ କରି, ହସ ଓ ଚାଲାକ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଭରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଲୀଳା ମାଧୁର୍ୟରେ ମଦ ଓ ଅନ୍ଧତାରେ ଶ୍ରମ୍ଭିତ ହୋଇଥିଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ସ୍ଵଭାବରେ ନିମଗ୍ନ ଥିଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କର ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ, ରାଜା ଓ ଋଷିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା ଶଭାରେ, କୃଷ୍ଣ ଏକମାତ୍ର ପୂଜ୍ୟ ଓ ମୋର ଚକ୍ଷୁରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲେ, ଯେଉଁ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ମୋ ପାଖରେ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। ଏବେ ମୁଁ ଅଜନ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜୀବର ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା ତାଙ୍କୁ ଜାଣିପାରିଛି, ଯେଉଁ ଏକ ଦିନ ଦୂର୍ବିଧିତ ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରାଯାଏ, ଯଥା ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନେକ ପ୍ରତିବିମ୍ବରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଏ; ମୋର ଭେଦ ଭ୍ରମ ଦୂର ହୋଇଛି। ସୂତା ମୁନି କହିଲେ: ଏହିପରି ଭାବେ ଭୀଷ୍ମ ଦେବ ତାଙ୍କର ମନ, ଶବ୍ଦ ଓ ଦୃଷ୍ଟି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଲଗାଇ, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ପରମାତ୍ମାରେ ନିମଗ୍ନ କରି, ନିଜ ଶ୍ଵାସକୁ ବନ୍ଦ କରି ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲେ। ଭୀଷ୍ମ ଦେବ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବ୍ରହ୍ମରେ ଲିନ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲେ, ଦିନ ଶେଷରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଯେପରି ଚୁପ୍ ହୋଇଯିବେ।