ଏକ ଦିନ ଦେବତାମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାନ କରି କହିଲେ, “ଓ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର ନିବାସ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜୀବରେ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଏପରି ପ୍ରାଣନିଗ୍ରହ ଆମେ କେଉଁଠି ଦେଖିନାହିଁ। ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଛୁ, ଦୟାକରି ଆମ ପିଡାରୁ ମୁକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ।” ତାପରେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଦୟାଭାବରେ କହିଲେ, “ଭୟ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ମୁଁ ସେ ଶିଶୁଙ୍କୁ ଏହି କଠିନ ତପସ୍ୟାରୁ ବିରତ କରିବି। ତମେ ତମ ଲୋକକୁ ଫେରିଯାଉ। ଏହି ପ୍ରାଣ ନିଗ୍ରହ ତାଙ୍କର ମୋ ସହିତ ଏକତାରୁ ହେଇଛି, ଓ ଉତ୍ତାନପାଦଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ।” ଏହି ପରେ ସୂତ ମୁନି କହିଲେ, ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କର ଅନୁଷ୍ଠିତ ରାଷ୍ଟ୍ରରେ ଅନ୍ୟାୟ ହେବାର ଭୟରେ ଏବଂ ଧର୍ମ ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଁ, ଦେବବ୍ରତ ଭୀଷ୍ମ ଶୟନ କରୁଥିବା ଥାଇଁ କୁ ଯାଇଲେ। ସେ ସମୟରେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଘୋଡ଼ାରେ ଚାରିଅଟ୍ ଉପରେ ଯାଇଥିଲେ, ବ୍ୟାସ, ଧୌମ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାଇଥିଲେ। ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଓ ଧନଞ୍ଜୟ (ଅର୍ଜୁନ) ମଧ୍ୟ ଚାରିଅଟ୍ ଉପରେ ଯାଇଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଯକ୍ଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୁବେର ପରି ଅତି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅନୁସରଣକାରୀମାନେ ଚକ୍ରଧାରୀ କୃଷ୍ଣ ସହିତ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପଡିଥିବା ଦେବତା ପରି ଦେଖି, ନମସ୍କାର କରିଲେ। ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତମ ଋଷିମାନେ, ଦିବ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଓ ରାଜା ଋଷିମାନେ ଭାରତମୁଖ୍ୟ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ପର୍ବତ, ନାରଦ, ଧୌମ୍ୟ, ବଦରାୟନ, ବୃହଦଶ୍ୱ, ଭରଦ୍ୱାଜ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନେ, ରେଣୁକାପୁତ୍ର ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ବସିଷ୍ଠ, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରମଦ, ତୃତ, ଗୃତସମଦ, ଅସିତ, କକ୍ଷିବନ, ଗୌତମ, ଅତ୍ରି, କୌଶିକ, ସୁଦର୍ଶନ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧଚିତ୍ତ ଋଷିମାନେ, ବ୍ରହ୍ମରତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ—କଶ୍ୟପ, ଅଙ୍ଗିରାସ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସିଥିଲେ। ଭୀଷ୍ମ, ଏହି ଅନେକ ଶୁଭ ଅତିଥିମାନେ ଆସିଥିବାକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ନିୟମ ଓ ସମୟ ଅନୁସାରେ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିଲେ, ଯିଏ ସ୍ୱୟଂ ଶ୍ରୀମୟ ଶକ୍ତିରେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ନାଥ ଭାବେ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି। ପାଣ୍ଡବମାନେ ନମ୍ରତା ଓ ସ୍ନେହରେ ଉପବିଷ୍ଟ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଆଖି ଅତି ଭକ୍ତିରେ ଲୁହାରେ ଅନ୍ଧା ହୋଇଥିଲା; ଭୀଷ୍ମ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, “ହା ଦୟାଳୁ, ଏହି ଅନ୍ୟାୟ ଏବଂ ଦୁଃଖ କିପରି? ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଧର୍ମରେ ଦୃଢ଼, ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା କର, ତୁମେ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ। ପାଣ୍ଡୁ ମହାବୀର ଚାଲିଯିବା ପରେ, କୁନ୍ତୀ ଜଣେ ବିଧବା ଏବଂ ଶିଶୁମାନେ ସହିତ ଅନେକ କଷ୍ଟ ସହିଛନ୍ତି। ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ଯାହା ସବୁ ଅସୁବିଧା ହେଉଛି, ମୁଁ ଏହାକୁ କାଳର କୃତ୍ୟ ଭାବେ ଦେଖୁଛି; ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏହାର ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ, ଯେପରି ଅବାକା ହୁଏ। ଏଠି ଧର୍ମପୁତ୍ର ରାଜା, ଭୀମ ଗଦା ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଅର୍ଜୁନ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, କୃଷ୍ଣ ତୁମେ ସଙ୍ଗୀ—ତେବେ ଦୁଃଖ କିପରି ହେବ? “ରାଜା, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ମନସ୍ତତ୍ତ୍ୱ କେହି ଜାଣି ପାରିନାହିଁ; ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିବା ଜନମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାରେ ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣାକୁ ତୁମେ ଭାଗ୍ୟର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର; ଏଭଳି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ହେଇ, ତୁମେ ରାଜା ଭାବେ ଜନମାନେ ରକ୍ଷା କର। ଏହି କୃଷ୍ଣ ନିଜେ ନାରାୟଣ, ଯିଏ ଭୃଷ୍ଣିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନିଜେକୁ ଲୁଚାଇ ଜଗତକୁ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ଶକ୍ତି କେବଳ ଶିବ, ନାରଦ, କପିଳ ଜାଣନ୍ତି। ତୁମେ ଯିଏକୁ ମାମା, ମିତ୍ର, ଉତ୍ତମ ସହାୟ, ମନ୍ତ୍ରୀ, ଦୂତ, ରଥୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଛ; ସେ ଏକାତ୍ମା, ସମସ୍ତରେ ସମଦୃଷ୍ଟି ରଖନ୍ତି, ଅଦ୍ୱୟ ଓ ଅହଙ୍କାର ଶୂନ୍ୟ, ତାଙ୍କର କୃତ୍ୟରେ କେବଳ ତାଙ୍କର ମନସ୍ତତ୍ତ୍ୱ ଅନୁସାରେ ଭିନ୍ନତା ହୁଏ। ତଥାପି, ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତିରେ ତାଙ୍କର କୃପା ଦେଖ; ମୁଁ ଏହି ଶର ଶୟାରେ ଶରୀର ଛାଡିବାକୁ ଯାଉଛି, କୃଷ୍ଣ ସ୍ୱୟଂ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଆସିଛନ୍ତି। ଯିଏ ଯୋଗୀ ଭକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରି, ତାଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଶରୀର ଛାଡିବା ସମୟରେ କାମ ଓ କୃତ୍ୟରୁ ମୁକ୍ତି ପାଉଥିଲେ। “ମୋ ଚିନ୍ତା ଏହି ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ କୃଷ୍ଣ ଉପରେ ରହୁ, ଯିଏ ଚାରି ଭୁଜାରେ, ହସୁଥିବା ମୁହଁ, ଲାଲ ଆଖି, ଦୀପ୍ତିମାନ ପଦ୍ମପରି ମୁହଁ ସହିତ, ମୋର ଧ୍ୟାନର ମାର୍ଗରେ ସାମ୍ନାରେ ଉପସ୍ଥିତ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଶର ଶୟାରେ ଅନେକ ଧର୍ମ ନିମିତ୍ତରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଋଷିମାନେ ଏହି ଉପଦେଶ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣିଲେ। ସେ ଜନମାନେର ଜାତି, ଆଶ୍ରମ ଅନୁସାରେ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ, ନିବୃତି ଓ ଆସକ୍ତିର ଲକ୍ଷଣ, ଦାନ, ରାଜନୀତି, ମୋକ୍ଷ, ନାରୀ, ଭଗବତ୍ ଭକ୍ତି, ତାଙ୍କର ବିଭାଗ ଓ ଯୋଗ ଉପରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଭୀଷ୍ମ, ତାଙ୍କୁ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ, ମୋକ୍ଷ ଓ ତାଙ୍କର ଉପାୟ ବିବିଧ ଉପଖ୍ୟାନ ଓ ଇତିହାସ ମାଧ୍ୟମରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ। ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଉଥିବା ସମୟରେ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଆସିଲା—ଯେଉଁ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଯୋଗୀମାନେ ଚାହିଁ, ଦକ୍ଷିଣାୟନ ଛାଡି ଉତ୍ତରାୟଣ ଆସିଲା। ଭୀଷ୍ମ ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ, ଯାହା ହଜାର ଧାରାରେ ବହୁଥିଲା, ଭିତରେ ନେଇ, ମନକୁ ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ କରି, ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ—ଯେଉଁ କୃଷ୍ଣ ପୀତବସ୍ତ୍ର, ଚାରି ଭୁଜା, ଅନ୍ଦ୍ରାଧାରିତ ଆଖି ସହିତ ସାମ୍ନାରେ ଉପସ୍ଥିତ। ପ୍ରସ୍ତୁତ ଧ୍ୟାନରେ, ସମସ୍ତ ଅସୁଭିତା ନାଶ ହୋଇଗଲା, ଯୁଦ୍ଧର କ୍ଳାନ୍ତି କେବଳ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାରେ ଦୂର ହୋଇଗଲା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା; ଭୀଷ୍ମ ଜନାର୍ଦନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିଦାୟ ସମୟରେ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ, “ମୋର ମନ ଏବେ ତରଳ ଭାବରେ ସାତ୍ୱତମୁଖ୍ୟ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଉପରେ ଅଟୁଟ ଅଛି, ଯିଏ ନିଜ ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, କେବେ କେବେ ପ୍ରକୃତିରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ଯାହାରୁ ଜନ୍ମର ଧାରା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।