ଏଠାରେ ଗୃହସ୍ଥମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଶ୍ରୀମହିଳାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଶତ୍ରୁତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ଯାହାର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ବିଧ୍ୱଂସ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏହି ଦୁଃଖ ମୁଁ ଦୂର କରିପାରିବି ନାହିଁ। ଯେପରି ଅପବିତ୍ର ପାଣିକୁ କାଦି ଦ୍ୱାରା ପରିଷ୍କାର କରାଯାଏ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ମଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମଦ୍ୟର ଦାଗ ହଟେ ନାହିଁ, ସେପରି ଜୀବ ହତ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ପାପ କେବଳ ବଳିଦାନ ଦ୍ୱାରା ପରିଷ୍କୃତ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏବେ, ହେ ରାଜପୁତ୍ର, ମୁଁ ତୁମକୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ର କୁହେଁ, ଯାହାକୁ ସପ୍ତ ରାତି ପଠିଲେ ଆକାଶରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା ଦେବତାମାନେ ଦର୍ଶନ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଓମ୍, ଭଗବାନ୍ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଯୁକ୍ତିଜ୍ଞ ଲୋକେ ଉପଯୁକ୍ତ ସ୍ଥାନ ଓ ସମୟ ଜାଣି, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଭଗବାନଙ୍କ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ୍। ଶୁଦ୍ଧ ପାଣି, ଫୁଲ, କାନ୍ତା ମୂଳ, ଫଳ, କିଶଳୟ, ନୂତନ ବସ୍ତ୍ର ଓ ବିଶେଷ କରି ପବିତ୍ର ତୁଳସୀ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍। ମୃତ୍ତିକା, ଜଳ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦ୍ରବ୍ୟରେ ତିଆରି ଥିବା ମୂର୍ତ୍ତି ମିଳିଲେ, ନିୟମିତ, ଶାନ୍ତ, ଅଳ୍ପଭାଷୀ ଓ ସଂଯମୀ ମୁନି ଏହି ମୂର୍ତ୍ତିରେ ପୂଜା କରିବେ। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ତୁତି ଶ୍ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ଭଗବାନ୍ ନିଜ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଶକ୍ତି ଓ ସ୍ୱେଚ୍ଛା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକଟ ହେବେ; ଏହି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ସେବା କରାଯାଇଥିଲା, ଏବେ ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଭଗବଦ୍ ରୂପକୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଭାବନା ଏବଂ ଭକ୍ତି ସହିତ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏଭଳି ଦେହ, ମନ, ବାଣୀ ଓ ହୃଦୟର ଭକ୍ତି ସହିତ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସେବା କରାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହି ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଭଗବାନ୍ ନିଜେ ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଲୋକ ଚାଳାକିରହିତ ଭାବେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କ ଭକ୍ତିକୁ ବଢ଼ାନ୍ତି ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମଙ୍ଗଳ ଦାନ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ ସାଧାରଣ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ ନାହିଁ। ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରୁ ନିରାସକ୍ତ ହୋଇ, ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତି ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ନିରନ୍ତର ଭାବେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତି ଲାଭ ହୁଏ। ଏଭଳି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ରାଜପୁତ୍ର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ଶୀର୍ଷ ନମାଇ, ଭଗବାନଙ୍କ ଚରଣ ଅଙ୍କିତ ପବିତ୍ର ମଧୁବନକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ତପୋବନକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ମୁନି ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଯାଇ, ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଥାଯଥ ମାନ୍ୟତା ପାଇଲେ ଏବଂ ସୁବିଧାଜନକ ଆସନେ ବସି କଥା କହିଲେ। ନାରଦ କହିଲେ, "ହେ ରାଜନ୍, କାହିଁକି ତୁମେ ଏପରି ଚିନ୍ତାରେ ଆସିନ୍ଥିଲେ, ମୁହଁ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଛି? କ'ଣ ଇଚ୍ଛା କିମ୍ବା ଧର୍ମ ଧନ ସହିତ ତୁମର ପୂରଣ ହେଉନାହିଁ?" ରାଜା କହିଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋ ପଞ୍ଚବର୍ଷୀୟ ପୁଅ ଏବଂ ତାଙ୍କ ମାତାକୁ ଏକ କଠୋର ହୃଦୟା ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ବନରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରାଯାଇଛି; ସେ ଏକ ମହାମୁନି। ଏହି ନିର୍ବଳ ଶିଶୁ ବନରେ କ୍ଷୁଦ୍ର, କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ଶୁଷ୍କ ମୁଖରେ ଶୋଇଥିବାବେଳେ, ନିଜେ ମୃଗବୃନ୍ଦ ତାଙ୍କୁ କିଛି କ୍ଷତି ନ କରୁନ୍ତୁ।" "ମୋ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଚିନ୍ତା କର, ଏକ ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ଦଳିତ ହୋଇଛି! ସେ ନିର୍ଦୋଷ ଶିଶୁ, ଯିଏ ମୋ ଆଲିଙ୍ଗନ ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ, ମୁଁ ସେଉଁଠି ସ୍ନେହ ଦେଇପାରିଲି ନାହିଁ—ମୁଁ କେତେ ନିମ୍ନ।" ନାରଦ କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରଜାପାଳକ, ପୁଅ ପାଇଁ ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ। ତାଙ୍କ ମହତ୍ତ୍ୱ ତୁମେ ଜାଣିନାହ, ତଥାପି ତୁମେ ଶୋକ କରୁଛ। ସେ ଦ୍ୱାରା ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ସଂସାରେ ପ୍ରସାରିତ ହେବ।" "ଏହି ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ ସେ କରିଛନ୍ତି, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ଶୀଘ୍ର ତୁମ ପାଇଁ ଅପାର କୀର୍ତ୍ତି ଲାଭ ହେବ।" ମୈତ୍ରେୟ କହିଲେ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ମୁନିଙ୍କ ବଚନ ଶୁଣି, ଭୂପତି ସମସ୍ତ ରାଜସିକ ଭୋଗକୁ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରି, ସେମାନେ କେବଳ ପୁଅ ଉପରେ ଚିନ୍ତନ କରିଲେ। ସେଠାରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଏକାଗ୍ର ମନରେ ରାତି ବ୍ୟତୀତ କରି, ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ। ପ୍ରତି ତିନି ରାତି ପରେ, ବେଲ ଓ ବଦରି ଫଳ ଖାଇ, ଏକ ମାସ ହରିଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜିଲେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ମାସରେ, ପ୍ରତି ଛଅ ଦିନ ପରେ, ପତିତ ପତ୍ର, ଘାସ ଇତ୍ୟାଦି ଦ୍ୱାରା ଭୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ। ତୃତୀୟ ମାସରେ, ପ୍ରତି ନବମ ଦିନେ କେବଳ ଜଳ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି, ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ। ଚତୁର୍ଥ ମାସରେ, ପ୍ରତି ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନେ ବାୟୁ ଉପରେ ନିର୍ଭର ରହି, ପ୍ରାଣାୟାମ କରି, ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲେ। ପଞ୍ଚମ ମାସ ଆସିଲାପରେ, ପ୍ରାଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଏକ ପାଦରେ ଦଣ୍ଡ ହୋଇ, ଅଚଳ ହୋଇ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ମନକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗୁଁଠାରୁ ଆଣି, ହୃଦୟରେ ନିଶ୍ଚଳ କରି, ଭଗବାନଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ଏଭଳି ପରମେଶ୍ୱର, ପ୍ରକୃତି ଓ ମହାଭୂତଙ୍କ ଧାରକ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଧାର ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବାରେ, ତିନି ଲୋକ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା। ରାଜପୁତ୍ର ଏକ ପାଦରେ ଦଣ୍ଡ ହୋଇ ଦାଁଡିଥିବାବେଳେ, ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗୁଠି ତଳେ ଚାପି ହୋଇ, ହାତୀ ଚାଲିବା ବେଳେ ଚରଣ ତଳ ଯେପରି ହେଉଥାଏ, ସେପରି ହେଉଥିଲା। ତିନି ଲୋକ ଓ ସେମାନଙ୍କ ରକ୍ଷକମାନେ ଏହି ଅତିଶୟ ତପସ୍ୟାରେ ଅତିକ୍ଳାନ୍ତ ଓ ଶ୍ୱାସ ଅବରୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ହରିଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏପରି ପ୍ରାଣ ନିଗ୍ରହ ଆମେ କୌଣସି ଚରାଚର ଜୀବରେ ଦେଖିନାହିଁ, ଯାହାଙ୍କ ନିବାସ ଆପଣ। ଆମେ କ୍ଷୁଦ୍ର ହୋଇପଡ଼ିଛୁ, ଦୟାକରି ଆମକୁ ମୁକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ।" ଭଗବାନ୍ କହିଲେ, "ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ। ମୁଁ ଏହି ଶିଶୁଙ୍କୁ ଏହି କଠିନ ତପସ୍ୟାରୁ ବିରତ କରେଇଦେବି। ତୁମେ ତୁମ ନିଜ ଲୋକକୁ ଯାଅ। ତାଙ୍କର ମୋ ସହିତ ଏକତା ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଶ୍ୱାସ ଅବରୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା।" ଏଭଳି, ସୁତ କହିଲେ, ନିଜ ପ୍ରଜାମାନେ କିଛି କ୍ଷତି ନ ପାଉନ୍ତି ବୋଲି ଭୟରେ ଓ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ସେ ଦେବବ୍ରତ ଯେଉଁଠାରେ ଶୟାନ ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ।