ପୃଥା ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମ୍ର ଭାବରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି କହିଲେ, "ହେ ବିଶ୍ୱନାଥ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ବିଶ୍ୱର ରୂପ, ମୋର ମନରେ ପାଣ୍ଡବ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଯେ ଗଢ଼ିଆ ମମତା ଆଛି, ଦୟାକରି ସେହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନ୍ଧନକୁ କାଟିଦିଅ।" ସେଉଁଠି ସେ ଆଉ କହିଲେ, "ହେ ମାଧବ, ମୋ ମନ କେବଳ ତୁମ ପ୍ରତି ଅନନ୍ୟ ଭାବେ ଶୁଦ୍ଧ ଭକ୍ତିରେ ଭସି ରହୁ, ଯେପରି ଗଙ୍ଗା ନଦୀ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଏ।" ପୃଥା ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅନେକ ନାମରେ ସ୍ମରଣ କରି କହିଲେ, "ହେ କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବନ୍ଧୁ, ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଧର୍ମୀମାନଙ୍କ ନାଶକ, ରାଜବଂଶମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନିସ୍ୱରୂପ, ମୋକ୍ଷଦାୟକ ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ଗୋବିନ୍ଦ, ଗାଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ହରଣକାରୀ, ଯୋଗେଶ୍ୱର, ସମସ୍ତଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ, ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ନମସ୍କାର କରେ।" ପୃଥାଙ୍କ ଏହି ମଧୁର ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳମୟ ଭଗବାନ୍ ବୈକୁଣ୍ଠ ସ୍ମିତ ମୁଖେ ଦୟାରେ ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟିଦେଲେ, ଏବଂ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସେଉଁଠି ଲୋକମାନେ ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଅବାକ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଭଲପାଇ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଜଣାଇ, କୃଷ୍ଣ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ସ୍ୱନଗରକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିଥିଲେ, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଭଲପାଇ ରୋକିଦେଲେ। ବ୍ୟାସ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ, ଏବଂ ଅସାଧାରଣ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ରାଜା ସେହି କଥା ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଧର୍ମପୁତ୍ର ରାଜା, ନିଜ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ବିନାଶ ଭାବି, ମନ ଦୁଃଖରେ ଭରି, ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ଭଳି ମନରେ କଥା କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ହାଏ, ଦେଖ, ମୋର ଅଜ୍ଞାନ କେତେ ଗଭୀର! ଅନ୍ୟ ପାଇଁ ମୁଁ ଏତେ ସେନାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇଛି। ଦଶ ହଜାର ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଯଦି ନରକରୁ ମୁକ୍ତ ହେବି, ତଥାପି ପିଲା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବନ୍ଧୁ, ବନ୍ଧବ, ପିତା, ଭାଇ, ଗୁରୁମାନେ ଯେ ହତହୋଇଛନ୍ତି, ସେ ଦୋଷ ମୁଁ କେବେ ଛାଡିପାରିବି ନାହିଁ। ଧର୍ମଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁ ହତ କରିବା ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ପାପ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଉପଦେଶ ମୋ ମନକୁ ଶାନ୍ତ କରେନାହିଁ। ଏଠାରେ ଯେ ଶତ୍ରୁତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ବିଧବାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମୋର ଦୁଃଖ ହଟିନାହିଁ। ଯେପରି ମାଟି ଦ୍ୱାରା ମାଟି ଜଳ ପରିଷ୍କୃତ ହୁଏନାହିଁ, ମଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମଦ୍ୟ ଦୌଷ୍ୟ ହଟେନାହିଁ, ସେପରି ହତ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟାର ପାପ ନାଶ ହୁଏନାହିଁ।" ଏହିପରି ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ ହେବା ସମୟରେ, ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ରର ଉପଦେଶ ମିଳିଲା, ଯାହା ସପ୍ତ ରାତି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ଆକାଶରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା ଜୀବମାନଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବେ। ସେହି ମନ୍ତ୍ର ହେଉଛି: "ଓଁ, ଭଗବାନ୍ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ, ଶୁଭ ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନ ଜାଣି, ନିଜେ ଅନେକ ପଦାର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ଭଗବାନଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ, ଫୁଲ, ଜଙ୍ଗଲ ମୂଳ, ଫଳ, କିଶଳୟ, ନୂତନ ବସ୍ତ୍ର ଓ ବିଶେଷରେ ତୁଳସୀ ଦଳ ଦେଇ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ପୂଜା ପାଇଁ ମୃତ୍ତିକା, ଜଳ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟର ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରି, ସଂଯମୀ, ଶାନ୍ତ, ଅଳ୍ପଭାଷୀ, ଅଳ୍ପାହାରୀ ମୁନି ଏହି ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଭଗବାନ୍ ଉଚ୍ଚତମ ଷ୍ଲୋକରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ନିଜ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଶକ୍ତି ଓ ଚିତ୍ତ ଏଚ୍ଛାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେବେ; ଏହିପରି ରୂପକୁ ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ପୂର୍ବରୁ ଯେ ସମସ୍ତ ସେବା ହୋଇଥିଲା, ସେହି ସମସ୍ତ କର୍ମ ଏବେ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ଭଗବଦ୍ ରୂପକୁ ଅର୍ପିତ ହେବା ଚାହିଁ। ଶରୀର, ମନ, ଓ ଭାଷା ଦ୍ୱାରା, ହୃଦୟର ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଯେତେବେଳେ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଭଗବାନ୍ ସତ୍ୟରୂପେ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ କପଟ ଛାଡ଼ି ଭଲଭାବରେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଭଗବାନ୍ ସେମାନଙ୍କ ଭକ୍ତି ବଢ଼ାନ୍ତି ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅନ୍ତି, ଯାହା ସାଧାରଣ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମିଳେନାହିଁ। ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରୁ ନିରାସକ୍ତ ଲୋକମାନେ ନିରନ୍ତର ଓ ନିଷ୍ଠାଭାବରେ ଭକ୍ତିଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ, ରାଜପୁତ୍ର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା ଓ ନମସ୍କାର କରି, ପବିତ୍ର ମଧୁବନକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠି ଭଗବାନଙ୍କ ପଦଚିହ୍ନ ଆଛି। ସେଉଁଠି ତପସ୍ୟାର ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ମୁନି ଗଭୀର ଆଲୋଚନା କଲେ। ନାରଦ କହିଲେ, "ହେ ରାଜନ୍, କାହିଁକି ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧ୍ୟାନରେ ବସିଛ, ତୁମ ମୁହଁ କାହିଁକି ଦୁଃଖରେ ଶୁଷ୍କ? କି ଇଛା କିମ୍ବା କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଧନ ସହ ନ ପୂରଣ ହେଉଛି?" ତେବେ ରାଜା କହିଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋର ପଞ୍ଚବର୍ଷୀୟ ପୁଅ, ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ମହିଳା ଦ୍ୱାରା ମାଆ ସହିତ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଉତ୍ସାରିତ ହୋଇଛି; ସେ ଏକ ମହାମୁନି। ଅରଣ୍ୟରେ ଅସହାୟ ଥିବା ସେଇ ପିଲାକୁ କୁକୁର, ମୃଗମାନେ କିଛି କ୍ଷତି ନ କରନ୍ତୁ; ଥକି, ଶୁଇ, ଭୋକା, ତାଙ୍କ ଅରବିନ୍ଦ ମୁହଁ ଶୁଷ୍କ ହେଉଛି।" "ହାଏ, ମୋ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଦେଖ, ଏକ ମହିଳା ଦ୍ୱାରା ହରାଇ ଗଲି! ସେଇ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ପିଲା ମୋ ଆଲିଙ୍ଗନ ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଲି ନାହିଁ—ମୁଁ କେତେ ନିମ୍ନ।" ନାରଦ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରଜାପାଳକ, ତୁମେ ପୁଅ ପାଇଁ ଦୁଃଖ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ସେ ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ। ତାଙ୍କ ମହିମା ତୁମେ ଜାଣିନାହ, ତେଣୁ ଦୁଃଖିତ ହେଉଛ। ସେ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ତୁମ ପ୍ରଶଂସା ଶୀଘ୍ର ଦୁନିଆରେ ବ୍ୟାପିଯିବ।" ମୈତ୍ରେୟ କହିଲେ, "ଦିବ୍ୟ ମୁନିଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଭୂପତି ରାଜା ରାଜସମ୍ପଦକୁ ଅବହେଳା କରି, କେବଳ ପୁଅ ପ୍ରତି ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ସେଉଁଠି ଶୁଦ୍ଧି ଓ ଶାନ୍ତି ସହିତ ରାତି ବିତାଇ, ଏବଂ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଭଗବାନ୍ ପୂଜା କଲେ।" ପ୍ରତି ତିନି ଦିନ ପରେ, ବେଲ ଓ ବଡ଼ି ଫଳ ଖାଇ, ଏକ ମାସ ହରିଙ୍କୁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କଲେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ମାସରେ, ପ୍ରତି ଛଅ ଦିନେ ପତିତ ପତ୍ର, ଘାସ ଓ ଏହିପରି ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଭୋଜନ କରି, ପୂଜା କଲେ।