ପୃଥା ଭଗବାନଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ କହିଲେ, “ହେ ବିଶ୍ୱର ଗୁରୁ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିପଦ ଆମ ପରି ନିତ୍ୟ ଆସୁ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଦେଖିପାରିବା, କାରଣ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଦେଖିବାକୁ ପଡ଼େ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଲୋକେ ଜନ୍ମ, ଧନ, ଶିକ୍ଷା ଓ ରୂପରେ ଅହଂକାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଭାବରେ ଡାକିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ଆପଣ କେବଳ ନିର୍ବଳ, ନିରାଶ୍ରୟଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଲବ୍ଧ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି—ନିରାଶ୍ରୟଙ୍କର ଧନ, ଗୁଣରେ ଅତୀତ, ଆତ୍ମରସରେ ଲୀନ, ଶାନ୍ତ, ଓ ମୋକ୍ଷର ସ୍ୱାମୀ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନାଦି, ଅନନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସମଭାବରେ ଚଳିଥିବା କାଳ ଭାବେ ଦେଖିଅଛି, ଯାଁଠାରୁ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱନ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର ଇଚ୍ଛା କି ଅଛି, ଏହି ଜଗତରେ ଆପଣଙ୍କର କ୍ରୀଡ଼ା ମାନବମାନେ ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ନ କୌଣସି ପ୍ରିୟ, ନ କୌଣସି ଦ୍ୱେଷ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଲୋକମାନେ ମନରେ ପକ୍ଷପାତ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଏହି ଜଗତର ଆତ୍ମା, ଅଜନ୍ମା, ଅକ୍ରିୟା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଜନ୍ମ କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟ ମୃଗ, ମନୁଷ୍ୟ, ଜଳଚର ଭିତରେ ଯାହା ହୁଏ, ସେ ମହା ଚମତ୍କାର ଅଟ୍ଟାହାସ। ଗୋପୀ ଯେତେବେଳେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡିବା ପାଇଁ ଦୋରି ନେଇଥିଲେ, ଆପଣଙ୍କ ଭୟଭୀତ ଚକ୍ଷୁ, ଅଞ୍ଜନ ଓ ଅଶ୍ରୁରେ ମିଶିଥିଲା, ଆପଣ ଭୟରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଥିଲେ—ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଆମକୁ ଅବାକ କରେ, କାରଣ ଆପଣଙ୍କୁ ଭୟ କରନ୍ତି ଭୟଙ୍କରାକୁ। କେହି କହନ୍ତି, ଅଜନ୍ମା କୃଷ୍ଣ ଯଦୁବଂଶର ପୁଣ୍ୟଶ୍ରୀ ବଢ଼ାଇବାକୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯେପରି ମଲୟପର୍ବତରେ ଚନ୍ଦନ ଉପଜେ। କେହି କହନ୍ତି, ବସୁଦେବ ଓ ଦେବକୀଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଅଜନ୍ମା ପ୍ରଭୁ ଏହି ଜଗତର ରକ୍ଷା ଓ ଦେବଦ୍ୱେଷୀଙ୍କ ସଂହାର ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ। ଅନ୍ୟେ କହନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରାର୍ଥନାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଭୂମି ଭାରକ୍ଷୀଣ ହୋଇ ସମୁଦ୍ରେ ବୋଉ ଭଳି ଡୁବିଯିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ସେ ଭାର ହ୍ରାସ କରିବାକୁ ଆପଣ ଆସିଥିଲେ। କେହି କହନ୍ତି, ଅଜନ୍ମା ପ୍ରଭୁ ଏହି ଜଗତର ଅଜ୍ଞାନ, ରାଗ, କର୍ମରେ ଦୁଃଖିତ ଲୋକମାନେ ଶୁଣିବା ଓ ସ୍ମରଣ କରିବା ପାଇଁ ଚମତ୍କାର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଏଠାରେ ଆସିଛନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନିତ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣନ୍ତି, କୀର୍ତ୍ତନ କରନ୍ତି, ଗାନ କରନ୍ତି, ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଆପଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମ ଦେଖନ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସଂସାର ଚକ୍ର ଶେଷ ହୁଏ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଏବେ ଆମ ପାଣ୍ଡବ ଓ ଆପଣଙ୍କ ନିଜ ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେବେ କି? ଆମେ ତ ଆପଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମ ବିନା ଅନ୍ୟ କିଛି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ରାଜ୍ୟ ଓ ତାହାର ଦୋଷରେ ବନ୍ଧିତ। ଆମେ ପାଣ୍ଡବ ଓ ଯଦୁମାନେ କି? କେବଳ ନାମ ଓ ଆକୃତି ମାତ୍ର; ଆପଣ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ନ ଥିଲେ ଆମେ କିଛି ନୁହେଁ। ହେ ଗଦାଧର, ଏ ଭୂମି ଏପରି ଚମକିବ ନାହିଁ, ଯେପରି ଆପଣଙ୍କ ପଦଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ। ଆପଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଭୂମି ସମୃଦ୍ଧ, ଔଷଧି, ଉଦ୍ଭିଦ, ଅରଣ୍ୟ, ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର ସବୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ସେହିପାଇଁ, ହେ ବିଶ୍ୱନାଥ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ବିଶ୍ୱର ଆକୃତି, ମୋର ପାଣ୍ଡବ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ପ୍ରତି ଏହି ଦୃଢ଼ ମମତା ବନ୍ଧନ କଟିଦିଅ। ମୋର ମନ ଅନ୍ୟ କିଛି ଉପରେ ଲଗି ନ ରହୁ, ଯେପରି ଗଙ୍ଗା ନଦୀ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବେ ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ସେପରି ମୋର ଭକ୍ତି ସବୁବେଳେ ଆପଣଙ୍କୁ ଲାଗି ରହୁ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଏ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବନ୍ଧୁ, ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଧର୍ମୀଙ୍କ ସଂହାରୀ, ରାଜବଂଶର ଅଗ୍ନି, ମୁକ୍ତି ଦାତା, ଗୋବିନ୍ଦ, ଗୋ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ହରିବାର, ଯୋଗେଶ୍ୱର, ସମସ୍ତଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ, ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି। ସୂତ କହିଲେ: ପୃଥା ଏପରି ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କରିଲେ, ଶୁଭ ଶ୍ରୀବୈକୁଣ୍ଠ ଭଗବାନ କ୍ଷୀର ହସିଲେ, ତାଙ୍କ ମାୟାରେ ପୃଥା ଅବାକ ହେଲେ। ପ୍ରଭୁ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବିଦାୟ ଦେଇ, ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ତାଙ୍କ ନିଜ ସହରକୁ ଯିବାକୁ ଯେବେ ଯାଉଥିଲେ, ରାଜା ସ୍ନେହବଶତଃ ତାଙ୍କୁ ରୋକିଲେ। ବ୍ୟାସ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ନିଜେ ଅନେକ ଉଦାହରଣ ଦେଇ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, ତଥାପି ରାଜା ଶୋକରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଧର୍ମପୁତ୍ର ରାଜା, ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରି, ମାନବ ମନୋଭାବରେ ମୋହ ଓ ଆସକ୍ତିରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କହିଲେ— “ହାଁ, ମୋର ଅନ୍ଧକାର ଅଜ୍ଞାନ ଦେଖ, ମୋର ଦୁଷ୍ଟ ହୃଦୟରେ ଗଢ଼ିଯାଇଛି! ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦେହ ପାଇଁ ମୁଁ ଅନେକ ସେନାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲି। ଯଦି ମୁଁ ଦଶ ହଜାର ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ନରକରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉଥିଲି, ତଥାପି ବାଳକ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବନ୍ଧୁ, ବନ୍ଧବ, ପିତା, ଭାଇ, ଗୁରୁଙ୍କ ହନନର ଦୋଷରୁ ମୁଁ ମୁକ୍ତ ହେବିନାହିଁ। ଧର୍ମଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ହନନ ରାଜା ପାଇଁ ଦୋଷ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଏହି କଥା ମୋତେ ଶାନ୍ତି ଦେଉନାହିଁ। ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଶତ୍ରୁମୃତ୍ୟୁ ହେଉଥିବା ଜନାନୀମାନେ ରହିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ମୁଁ ଦୂର କରିପାରୁନାହିଁ। ଯେପରି ମାଟି ମାଟିକୁ ସଫା କରିପାରେନାହିଁ, ମଦ ମଦର ଦାଗ ହଟାଇପାରେନାହିଁ, ସେପରି ଜନ୍ମ ହନନ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହେବେନାହିଁ।” “ଏବେ, ହେ ରାଜକୁମାର, ଏକ ପରମ ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଶୁଣ, ଯାହା ସପ୍ତାହ ଧରି ପଠିଲେ ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ସତ୍ତ୍ୱମାନଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବ। ‘ଓଁ, ଭଗବତ୍ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନୀ ଉପଚାର, ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନ ଜାଣି ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ, ଫୁଲ, କନ୍ଦ, ଫଳ, କିଶଳୟ, ନୂତନ ବସ୍ତ୍ର, ବିଶେଷ କରି ତୁଳସୀ ଦଳ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଚାହିଁ। ପୂଜା ପାଇଁ ମୃତ୍ତିକା, ଜଳ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଉପାଦାନର ମୂର୍ତ୍ତି ନେଇ, ନିୟମିତ, ଶାନ୍ତ, ସଂଯତ, ଅଲ୍ପଭୋଗୀ ମୁନି ପୂଜା କରିବେ। ପ୍ରଭୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ନିଜ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଶକ୍ତି ଓ ଚୟିତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦେଖାଦେବେ; ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।