ବ୍ରହ୍ମଶିରାସ୍ତ୍ର ଅପରାଜିତ ଏବଂ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଭୃଗୁମୁନିଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ବୈଷ୍ଣବ ଶକ୍ତି ସାମ୍ନା କରି ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା। ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବିବା ଦରକାର ନୁହେଁ, କାରଣ ଅଚ୍ୟୁତ ଏହି ସମସ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ଅଧିଷ୍ଠାତା, ଯିଏ ଅଜନ୍ମା ହୋଇ ଦିବ୍ୟ ମାୟାରେ ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଏବଂ ସଂହାର କରନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମା ଶକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ, ଧର୍ମମୟ ପୃଥା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ଯିଏ ଯାଉଯାଉ କରୁଥିଲେ, ଏଭଳି କଥା କହିଲେ। କୁନ୍ତୀ କହିଲେ: "ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ପ୍ରକୃତିରୁ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଥିବା ମୂଳ ପୁରୁଷ, ପ୍ରଭୁ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କୁ ଦୃଶ୍ୟ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ ଉପସ୍ଥିତ। ମାୟାର ଅବରଣରେ ଆବୃତ, ଅଜ୍ଞେୟ ଓ ଅବିନାଶୀ, ତୁମେ ଭ୍ରମିତ ଦୃଷ୍ଟିର ଲୋକମାନେ ଦେଖିପାରିନାହାନ୍ତି, ଯେପରିକି ଅଭିନେତା ତାଙ୍କ ପୋଶାକରେ ଲୁଚି ରହିଥାନ୍ତି। ଏଭଳି ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ତ୍ୟାଗୀ ଋଷିମାନେ ଭକ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରିବା ପାଇଁ ତୁମେ ଆସିଛ, ତେଣୁ ଆମେ ନାରୀମାନେ କିପରି ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବୁ? ମୁଁ କୃଷ୍ଣ, ବାସୁଦେବ, ଦେବକୀର ପୁଅ, ନନ୍ଦ ଓ ଗୋପମାନଙ୍କ ଶିଶୁ, ଗୋବିନ୍ଦ—ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରୁଛି। ପଦ୍ମନାଭ, ପଦ୍ମମାଳା, ପଦ୍ମନେତ୍ର, ପଦ୍ମପଦ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ହୃଷୀକେଶ ଦେବକୀଙ୍କୁ କଂସର ଦୀର୍ଘ ଦୁଃଖ ଓ ନିର୍ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ଏଭଳି ମୁଁ ଓ ମୋ ପୁଅମାନେ ଅନେକ ବିପଦରୁ ତୁମେ ରକ୍ଷା କରିଛ। ବିଷ, ଅଗ୍ନି, ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି, ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ସଭା, ଅରଣ୍ୟର ଦୁଃଖ, ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ, ଏବଂ ଦ୍ରୌଣାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରରୁ ହରି, ତୁମେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିଛ। ହେ ଜଗତ୍ ଗୁରୁ, ଏଭଳି ବିପଦ ସଦା ଆସୁ, ଯେପରି ଆମେ ପୁନିପୁନି ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବା; ତୁମକୁ ଦେଖିଲେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଦେଖିବାକୁ ପଡିବ ନାହିଁ। ଜନ୍ମ, ଧନ, ଶିକ୍ଷା, ଶ୍ରୀରେ ଆହଂକାର ହେଉଥିବା ଜନେ ତୁମକୁ ସତ୍ୟରେ ଉପସ୍ଥାନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ତୁମେ ନିର୍ଧନମାନେ ପାଇଁ ସରଳ ହୁଅ। ନିର୍ଧନମାନେ ପାଇଁ ଧନ, ଗୁଣରେ ନିର୍ମଳ, ଆତ୍ମରେ ଆନନ୍ଦ, ଶାନ୍ତ, ମୁକ୍ତିର ନାଥ—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ମୁଁ ତୁମକୁ ନିର୍ବିକଳ, ଆଦି ଓ ଅନ୍ତ ନଥିବା, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ, ବିରୋଧର ଉତ୍ପତ୍ତି କରୁଥିବା କାଳ ଭାବି ମନେ କରୁଛି। କୃଷ୍ଣ, କେହି ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ; ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ମାୟା; ତୁମେ କାହାକୁ ପ୍ରିୟ କିମ୍ବା ଦ୍ୱେଷ କରୁନାହାନ୍ତି, ତଥାପି ଲୋକମାନେ ମନରେ ଭେଦ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ବିଶ୍ୱ ଆତ୍ମା, ଅଜନ୍ମା, ଅକର୍ତ୍ତାର ଜନ୍ମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ, ପଶୁ, ମାନବ, ଜଳଚରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ—ଏଠି ଏକ ମହା ମାୟା। ଗୋପୀ ତୁମ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ବାନ୍ଧିବା ପାଇଁ ରସି ନେଇଥିଲା, ତୁମ ଭୟଭିତ ଚକ୍ଷୁ, ଅଞ୍ଜନ ଓ ଲୁହାରେ ଶୋଭିତ, ତୁମେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲା—ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଆମକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରେ, କାରଣ ଭୟଙ୍କୁ ଭୟ କରୁଥିବା ତୁମେ। କିଏ କହେ ଅଜନ୍ମା ଯଦୁବଂଶର ଶ୍ରୀ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ମଲୟ ପର୍ବତରେ ଚନ୍ଦନ ହେଉଥିବା ପରି। ଅନ୍ୟ କହନ୍ତି, ବାସୁଦେବ ଓ ଦେବକୀଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ଦେବଦ୍ୱେଷୀଙ୍କ ନାଶ ଏବଂ ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷା ପାଇଁ। କିଏ କହିଛନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ପୃଥିବୀ ଉତ୍ତଳ ସାଗରରେ ଡୁବୁଥିଲା, ତାହାର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ତୁମେ ଆସିଛ। ଅନ୍ୟମାନେ କହନ୍ତି, ଅଜ୍ଞାନ, ଅଭିଲାଷା, କର୍ମରେ ଦୁଃଖିତ ଲୋକମାନେ ଶୁଣିବା ଓ ସ୍ମରଣ କରିବାଯୋଗ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମେ ଆସିଛ। ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ସଦା ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣନ୍ତି, ଗାନ କରନ୍ତି, ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ତୁମ ପଦ୍ମପଦ ଦେଖନ୍ତି, ଯାହା ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁ ଧାରାର ଶେଷ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଏବେ ଆମ, ତୁମ ଭକ୍ତ ମିତ୍ର ଓ ଆଶ୍ରିତମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ରାଜ୍ୟ ଓ ତାହାର ପାପରେ ବାନ୍ଧି ରହିଛି, ତୁମ ପଦ୍ମପଦ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ—ତୁମେ ଛାଡ଼ି ଯିବେ କି? ପାଣ୍ଡବ ଓ ଯଦୁମାନେ କେଉଁ, ମାତ୍ର ନାମ ଓ ରୂପ; ହୃଷୀକେଶ ଦୃଶ୍ୟ ନ ହେଲେ, ଆମେ କିଛି ନୁହେଁ। ହେ ଗଦାଧର, ତୁମ ପଦ୍ମପଦର ଚିହ୍ନରେ ସୁଶୋଭିତ ଏ ଭୂମି ଏପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ରହିବ ନାହିଁ। ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏହି ଭୂମି ସମୃଦ୍ଧ, ଔଷଧି ଫଳପକ୍କ, ଅରଣ୍ୟ, ପର୍ବତ, ନଦୀ, ସାଗର ଉତ୍ତେଜିତ। ତେଣୁ, ହେ ବିଶ୍ୱନାଥ, ବିଶ୍ୱାତ୍ମା, ବିଶ୍ୱରୂପ, ପାଣ୍ଡବ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ପାଇଁ ମୋର ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମୋହ ବନ୍ଧନ କାଟିଦିଅ। ହେ ମଧୁନାଥ, ମୋ ମନ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବସ୍ତୁକୁ ଧାରଣ କରିବା ନାହିଁ, ଗଙ୍ଗା ନଦୀ ଯେପରି ସାଗରକୁ ଅବିରତ ବହିଯାଏ, ସେପରି ତୁମେ ପ୍ରତି ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତି ରହୁ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମିତ୍ର, ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଧର୍ମୀଙ୍କ ନାଶକ, ରାଜବଂଶର ଅଗ୍ନି, ମୋକ୍ଷଦାୟୀ, ଗୋ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ହରଣକ, ଯୋଗନାଥ, ଶିକ୍ଷକ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି। ସୂତ କହିଲେ: ଏପରି ପୃଥା ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳମୟ ବୈକୁଣ୍ଠ ନାଥ ମୃଦୁ ହସିଲେ, ତାଙ୍କ ମାୟାରେ ପୃଥାକୁ ଅଭିଭୂତ କରିବା ପରି। ସ୍ନେହପୂର୍ବକ ବିଦାୟ ଦେଇ, କୃଷ୍ଣ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; କିନ୍ତୁ ନାରୀମାନଙ୍କ ସହ ସ୍ୱନଗରକୁ ଯିବାକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ରାଜା ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କୁ ଅଟକାଇଲେ। ବ୍ୟାସ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ, ଚମତ୍କାର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା କୃଷ୍ଣ, ଏବଂ ପୁରାଣ କଥା ଶିଖାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ରାଜା ଦୁଃଖରେ ଭାସି, ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଧର୍ମପୁତ୍ର ରାଜା, ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ହତ୍ୟା ଚିନ୍ତା କରି, ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ପରି ମନ ଭାବରେ, ସ୍ନେହ ଓ ମୋହରେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇ କହିଲେ: "ହାଁ, ମୋ ଅନ୍ଧକାର ଅଜ୍ଞାନ ଦେଖ, ଅନ୍ୟ ଶରୀର ପାଇଁ, ମୁଁ ଅନେକ ସେନା ହତ୍ୟା କରିଛି। ଦଶ ହଜାର ପ୍ରଥମ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପରି ନରକରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶିଶୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମିତ୍ର, ବନ୍ଧୁ, ପିତା, ଭାଇ, ଗୁରୁଙ୍କ ହନନର ପାପରୁ ମୁଁ ମୁକ୍ତ ହେବି ନାହିଁ।