ଏହି ସମୟରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି, ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ ତେଜୋମୟ ବାଣଗୁଡିକ ସେମାନଙ୍କ ଦିଗରେ ଆସୁଛି। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏହି ପ୍ରମାଦ ଦେଖି, ଯେଉଁମାନେ ମନକୁ କୃଷ୍ଣ ଉପରେ ଏକାଗ୍ର କରିଥିଲେ, ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଜନମାନେ ଉପରେ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଉଠାଇଲେ। ହରି, ଯୋଗେଶ୍ୱର, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଅନ୍ତର୍ଯାମୀ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା କୁରୁବଂଶୀ ଉତ୍ତରାଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ଆବରଣ କରି ରକ୍ଷା କଲେ। ଯଦିଓ ବ୍ରହ୍ମାଶିରା ଅସ୍ତ୍ର ଅପରାଜିତ ଏବଂ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ତୁମର ବୈଷ୍ଣବ ଶକ୍ତି ପ୍ରତି ଏହା ଅସ୍ତିର ହେଇଗଲା। ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ, କାରଣ ଅଚ୍ୟୁତରେ ଏପରି ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରହିଛି; ଅଜ, ଦିବ୍ୟ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ବିନାଶ କରିଥାନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମାଶିରା ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ପୃଥା ନିଜ ପୁଅମାନେ ଓ କୃଷ୍ଣ ସହିତ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ଯେଉଁ ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ସହରକୁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ। କୁନ୍ତୀ କହିଲେ: "ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ଆଦିପୁରୁଷ, ପ୍ରଭୁ, ଯିଏ ପ୍ରକୃତିର ଉପରେ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଭିତରେ ବାହାରେ ବି ଉପସ୍ଥିତ। ତୁମେ ମାୟାର ଆବରଣରେ ଢକା, ଅଜ୍ଞେୟ ଓ ଅବିନାଶୀ; ଭ୍ରମିତ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖି ପାରନାହାନ୍ତି, ଯେପରି ଏକ ଅଭିନେତା ତାଙ୍କର ପୋଶାକରେ ଢକା ଥାଏ। ଏପରି ଶୁଧ୍ଧ ହୃଦୟ ଥିବା ତ୍ୟାଗୀ ମୁନିମାନେ ଭକ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରିବା ପାଇଁ, ଆମେ ଜନନୀମାନେ କେମିତି ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବୁ? ମୁଁ କୃଷ୍ଣ, ବାସୁଦେବ, ଦେବକୀର ପୁଅ, ନନ୍ଦ ଓ ଗୋପମାନଙ୍କର ଶିଶୁ, ଗୋବିନ୍ଦ—ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରୁଛି। ମୁଁ ତୁମର ପଦମନାଭ, ପଦମମାଳାଧାରୀ, ପଦମନୟନ, ପଦମପଦ ଭଳି ଚରଣକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି। ହୃଷୀକେଶ ଯେପରି ଦେବକୀଙ୍କୁ କଂସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୀର୍ଘ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ସେପରି ମୁଁ ଓ ମୋର ପୁଅମାନେ ଅନେକ ବିପଦରୁ ତୁମେ ଉଦ୍ଧାର କରିଛ। ବିଷ, ବଡ଼ ଅଗ୍ନି, ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଥିବା ସଭା, ଅରଣ୍ୟର କଷ୍ଟ, ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ, ଦ୍ରୌଣାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରରୁ, ହରି, ତୁମେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିଛ। ଏପରି ବିପଦ ସଦା ଆସୁ, ମହାଗୁରୁ, ଯାହାକି ଆମେ ପୁନିପୁନି ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବା; ତୁମକୁ ଦେଖିଲେ ଆମେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଦେଖିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଜନ୍ମ, ଧନ, ଶିକ୍ଷା ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟରୁ ଅଭିମାନ ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମକୁ ସତ୍ୟରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରିପାରନାହାନ୍ତି; କାରଣ ତୁମେ ଅନାଶ୍ରୟ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ହସ୍ତଗମ୍ୟ। ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ଅନାଶ୍ରୟ ଲୋକଙ୍କ ଧନ, ଗୁଣମୁକ୍ତ କର୍ମ, ଆତ୍ମରମ, ଶାନ୍ତ, ମୋକ୍ଷର ନାୟକ। ମୁଁ ତୁମକୁ କାଳ ଭାବରେ ଭାବୁଛି, ଅନାଦି ଓ ଅନନ୍ତ ଶାସକ, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ସମ, ଯାହାରୁ ସମସ୍ତର ଦ୍ୱନ୍ଦ ଉପଜିଥାଏ। କୃଷ୍ଣ, କୃତ୍ୟ, ଏହି ଜଗତରେ ତୁମର ରହସ୍ୟ କେହି ଜାଣିନାହାନ୍ତି; ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ ମାନବମାନେ ଉପହାସ ଭଳି; ତୁମେ କାହାକୁ ଭଲ ପାଉନାହାନ୍ତି, କାହାକୁ ଘୃଣା କରୁନାହାନ୍ତି, ତଥାପି ଲୋକମାନେ ମନରେ ପକ୍ଷପାତ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଏହି ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଅଜ, ଅକର୍ତା, ଜନ୍ମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ପଶୁ, ମନୁଷ୍ୟ, ଜଳଚରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଉପହାସ ଭଳି। ଗୋପୀ ତୁମକୁ ଦଣ୍ଡିବା ପାଇଁ ରସି ନେଇଥିଲେ, ତୁମ ଆଖି କେଉଁ ଭୟରେ ଲୁହା ଓ ଅଞ୍ଜନରେ ଶୋଭିତ ହେଇଥିଲା, ତୁମେ ମୁଣ୍ଡକୁ ଭୟରେ ଚାପିଦେଇଥିଲା—ଏହା ଆମକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରେ, କାରଣ ଭୟଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଭୟ କରନ୍ତି। କେଉଁ ଲୋକ କହନ୍ତି ଅଜ ଯଦୁବଂଶର କୀର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ମାଳୟ ପର୍ବତରେ ଚନ୍ଦନ ଭଳି। ଅନ୍ୟ ଲୋକ କହନ୍ତି, ବସୁଦେବ ଓ ଦେବକୀଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଜଗତର ରକ୍ଷା ଓ ଦେବଦ୍ୱିଷୀଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ। କେଉଁ ଲୋକ କହନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ଭୂମି ଭାରରେ ଅତିବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ସମୁଦ୍ରରେ ଦୁବିଯାଉଥିବା ନାଉ ଭଳି ଥିଲେ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ହାଲକୁ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଲୋକ କହନ୍ତି ତୁମେ ଏହି ବିଶ୍ୱର ଅଜ୍ଞାନ, ରାଗ, କର୍ମରୁ ପୀଡିତ ଲୋକମାନେ ଶୁଣିବା ଓ ସ୍ମରଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ସଦା ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣନ୍ତି, ଗାନ କରନ୍ତି, ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ତୁମର ପଦମପଦ ଦେଖନ୍ତି, ଯାହା ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁର ଧାରାକୁ ଶେଷ କରେ। ମହାପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଆମ ଭକ୍ତ ମିତ୍ର ଓ ଆଶ୍ରୟ, ଦେଖିବାକୁ ଆମ ପାଖରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ତଥାପି ଆମେ ରାଜ୍ୟ ଓ ତାହାର ପାପରେ ବାନ୍ଧି ଅଛୁ—ତୁମେ ଆମକୁ ଛାଡ଼ିଦେବେ କି? ପାଣ୍ଡବ ଓ ଯଦୁମାନେ କିଏ? ମାତ୍ର ନାମ ଓ ଆକାର; ଯେତେବେଳେ ହୃଷୀକେଶ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ, ଆମେ କିଛି ନୁହେଁ। ଗଦାଧର, ଏହି ଭୂମି ତୁମର ଚରଣ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଏପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ରହିବ ନାହିଁ। ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିର ଦୟାରେ ଏହି ଭୂମି ଉପଜାଯାଏ, ଔଷଧି ଓ ଗଛ ଫଳିଯାଏ, ଅରଣ୍ୟ, ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର ଉନ୍ନତ ହୁଏ। ଏହିପରି, ବିଶ୍ୱର ନାୟକ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ବିଶ୍ୱର ରୂପ, ମୋର ପାଣ୍ଡବ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ପ୍ରତି ଏହି ଦୃଢ଼ ସ୍ନେହ ବନ୍ଧନକୁ ଛିଁଡିଦିଅ। ମଧୁନାୟକ, ମୋର ମନ ଅନ୍ୟ କିଛି ଉପରେ ଲଗି ନ ରହି, ଗଙ୍ଗା ନଦୀ ଭଳି ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ବହିଯାଏ, ସେପରି ତୁମ ପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ରହୁ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମିତ୍ର, ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ, ଅଧର୍ମର ନାଶକ, ରାଜବଂଶର ଅଗ୍ନି, ଯାହାର ଶକ୍ତି ମୋକ୍ଷ ଦେଉଛି, ଗୋବିନ୍ଦ, ଗୋ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବମାନେ ଦୁଃଖରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିବା, ଯୋଗେଶ୍ୱର, ସମସ୍ତଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି। ସୂତ କହିଲେ: ଏପରି ପୃଥାଙ୍କ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଇ, ଶୁଭଦାୟୀ ପ୍ରଭୁ ବୈକୁଣ୍ଠ ମୃଦୁ ହସିଲେ, ମାୟାରେ ତାଙ୍କୁ ଅଭ୍ୟାନ୍ତର କରିବା ପରି। ସେ ଆନୁରାଗରେ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ, ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; କିନ୍ତୁ ନିଜ ସହରକୁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ସମୟରେ, ରାଜା ନିଜ ପ୍ରେମରୁ ତାଙ୍କୁ ରୋକିଦେଲେ।