ସୂତ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, ପ୍ରିୟ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ନେହ କରୁଥିବା ଭଗବାନ୍ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, କୁନ୍ତୀଦେବୀଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ବୁଝିଗଲେ ଯେ ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ର ଅଶ୍ୱଥାମାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ପାଣ୍ଡବ ବଂଶକୁ ସମୂଳେ ନଶ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ନିକ୍ଷେପ କରାଯାଇଛି। ଏହି ସମୟରେ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉପରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିବାଣ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ସ୍ୱନୀୟ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏମିତି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଦେଖି, ଯେଉଁମାନେ ମନେ କେବଳ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଚଳାଇଲେ। ଯୋଗୀଶ୍ୱର ହରି, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ଭାବେ ବିରାଜିତ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ କୁରୁବଂଶଜ ଉତ୍ତରାଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ଆବରଣ କରି ରକ୍ଷା କଲେ। ଯଦ୍ୟପି ବ୍ରହ୍ମାଶିର୍ଷ ଅସ୍ତ୍ର ଅପରାଜେୟ ଓ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ, ତଥାପି ଏହା ତୁମ ଵୈଷ୍ଣବ ଶକ୍ତି ସାମ୍ନାରେ ନିର୍ବଳ ହୋଇପଡିଲା। ଏଥିରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, କାରଣ ଅଚ୍ୟୁତ ଭଗବାନେ ସମସ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ଧାମ, ନିଜ ଦିବ୍ୟ ମାୟାରେ ଅଜନ୍ମା, ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି, ଓ ପ୍ରଳୟ କରନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମାଶିର୍ଷ ଅସ୍ତ୍ରରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ପୁଅମାନେ ସହିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ପୃଥା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯାତ୍ରା ପୂର୍ବରୁ କହିଲେ— "ମୁଁ ତୁମେ ଆଦିପୁରୁଷ, ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରକୃତିରୁ ପାରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଲକ୍ଷ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ଓ ବାହ୍ୟ ଭାବେ ବିରାଜିତ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ତୁମେ ମାୟାର ଆବରଣରେ ଅବ୍ୟକ୍ତ, ଅବିନାଶୀ, ମୂଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତୁମେ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ, ଯେପରି ନଟ ଭୂଷାରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ। ତଥାପି, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ତ୍ୟାଗୀ ମୁନିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭକ୍ତି ସ୍ଥାପନା ପାଇଁ ତୁମେ ଆସ, ଆମ ମହିଳାମାନେ କିପରି ତୁମେ ଦେଖିପାରିବା? କୃଷ୍ଣ, ବାସୁଦେବ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ, ନନ୍ଦ-ଗୋପ-ବାଳକ, ଗୋବିନ୍ଦ, ପୁନଃପୁନଃ ତୁମେ ନମସ୍କାର। ପଦ୍ମନାଭ, ପଦ୍ମମାଳାଧାରୀ, ପଦ୍ମନୟନ, ପଦ୍ମପାଦ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ହୃଷୀକେଶ ଯେପରି ଦୁର୍ଜନ କଂସଙ୍କ ନିର୍ଯାତନାରୁ ଦେବକୀଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ଏମିତି ମୋତେ ଓ ମୋ ପୁଅମାନେକୁ ଅନେକ ବିପଦରୁ ତୁମେ ରକ୍ଷା କରିଛ। ବିଷ, ଅଗ୍ନି, ରାକ୍ଷସ ଦୃଷ୍ଟି, ଦୁଷ୍ଟ ସଭା, ଅରଣ୍ୟ ଦୁଃଖ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବିରାଟ ଶତ୍ରୁ, ଏବଂ ଦ୍ରୌଣୀୟ ଅସ୍ତ୍ର, ଏହି ସମସ୍ତରୁ ହେ ହରି, ତୁମେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିଛ। ଏପରି ବିପଦ ଆମଉପରେ ଆସୁ, ହେ ଜଗଦ୍ଗୁରୁ, ଯେଣ୍ଏ ଆମେ ପୁନଃପୁନଃ ତୁମେ ଦେଖିପାରିବା, କାରଣ ତୁମେ ଦେଖିଲେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଦେଖିବାକୁ ପଡିବ ନାହିଁ। ଜନ୍ମ, ଧନ, ଶିକ୍ଷା, ରୂପର ଅଭିମାନୀ ଲୋକେ ତୁମେ ଉପରେ ସତ୍ୟ ଭାବେ କଥା କହିପାରେନାହିଁ, କାରଣ ତୁମେ କେବଳ ନିର୍ମମ ଲୋକଙ୍କୁ ଉପଲବ୍ଧ। ନିଷ୍କିଞ୍ଚନଙ୍କ ଧନ, ଗୁଣାତୀତ କ୍ରିୟା, ଆତ୍ମରତି, ଶାନ୍ତ ଓ ମୋକ୍ଷନାଥ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନାଦି, ଅନନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ସମ, କାଳସ୍ୱରୂପ, ଯାହାଠାରୁ ସମସ୍ତ ବିରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ, ବୋଲି ଭାବେ। ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅପରିଚିତ, ତୁମ କ୍ରିୟା ମାନବମାନେ ବୁଝିପାରନ୍ତିନାହିଁ; ତୁମେ କାହାକୁ ପ୍ରେମ କିମ୍ବା ଦ୍ୱେଷ କର ନାହାଁ, ତଥାପି ଲୋକେ ତୁମେ ପକ୍ଷପାତ କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଭାବନ୍ତି। ଅଜନ୍ମା, ଅକ୍ରିୟ, ସମସ୍ତ ଜନ୍ତୁମଧ୍ୟରେ ତୁମ ଜନ୍ମ କଳ୍ପନା ଏକ ବିଚିତ୍ର ଲୀଳା। ଗୋପୀ ତୁମେ ଦୃତ କରିବାକୁ ଦୋରି ନେଇଲେ, ଭୟରେ ତୁମ ଚକ୍ଷୁରେ ଅଶ୍ରୁ ଓ ଅଞ୍ଜନ ଲଗିଥିଲା, ତୁମେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦାଣ୍ଡ ଦେଉଥିଲ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଆମକୁ ବିମୂଢ କରେ, କାରଣ ଯାହାକୁ ସମସ୍ତ ଭୟ କରନ୍ତି, ତୁମେ ତାହାକୁ ଭୟଭୀତ। କେହି କହନ୍ତି, ବିରୁଦ୍ଧ ଶୁଭ ଯଶ ପାଇଁ, ଯଦୁବଂଶରେ ଅଜନ୍ମା ତୁମେ ଅବତରଣ କରିଛ, ଯେପରି ଚନ୍ଦନ ମଲୟ ପର୍ବତରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଆଉ କେହି କହନ୍ତି, ବସୁଦେବ ଓ ଦେବକୀଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ତୁମେ ଦେବଦ୍ୱେଷୀଙ୍କ ବିନାଶ ଓ ଲୋକର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଅବତରଣ କରିଛ। ଅନ୍ୟେ କହନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ଭୂମି ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ଦୁବଳ ହେଉଥିବାବେଳେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ହାଲୁକା କରିବାକୁ ଅବତାର ନେଲ। ଆଉ କେହି କହନ୍ତି, ଅଜ୍ଞାନ, କାମନା ଓ କର୍ମରେ ଦୁଃଖିତ ଲୋକମାନେ ଶୁଣିବା ଓ ସ୍ମରଣ କରିବାଯୋଗ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ତୁମେ ଆସିଛ। ଯେଉଁମାନେ ନିରନ୍ତର ତୁମ ଚରିତ୍ର ଶୁଣନ୍ତି, କୁହନ୍ତି, ଗାନ କରନ୍ତି, ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ତୁମ ପଦ୍ମପାଦ ଦେଖନ୍ତି, ଯାହା ସଂସାର ଚକ୍ରକୁ ନଶ୍ୱ କରେ। ମୋ ପ୍ରଭୁ, ଏବେ ତୁମେ ଆମ ଭକ୍ତ ବନ୍ଧୁ ଓ ଆଶ୍ରିତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯିବେ କି? ଆମର ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ, ଯଦ୍ୟପି ଆମେ ରାଜ୍ୟ ଓ ତାହାର ଦୋଷରେ ବନ୍ଧା। ପାଣ୍ଡବ ଓ ଯାଦବମାନେ କି? ଆମେ କେବଳ ନାମ ଓ ରୂପ, ରସିକେଶ ତୁମେ ନଥିଲେ ଆମେ ଶୂନ୍ୟ। ଗଦାଧର, ତୁମ ପଦଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଧରା ଏବେ ଯେମିତି ଦେଖାଯାଉଛି, ତୁମେ ଯିବେ ପରେ ଏହା ତେଣୁ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ହେବନି। ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏଇ ଭୂମି ଉର୍ବର, ଔଷଧ, ଉଦ୍ଭିଦ, ଅରଣ୍ୟ, ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର ସମୃଦ୍ଧ। ସେଇଠି, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଜଗତ୍ ସ୍ୱରୂପ, ମୋର ପାଣ୍ଡବ ଓ ବୃଷ୍ଣିଙ୍କୁ ନେଇ ଗଢ଼ିଥିବା ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମମତା ବନ୍ଧନକୁ ଛେଦ କର। ମଧୁସୂଦନ, ମୋର ମନ ଅନ୍ୟ କିଛି ଉପରେ ନ ଲାଗି, ଗଙ୍ଗା ଯେପରି ସମୁଦ୍ରକୁ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବେ ବହେ, ସେପରି ସର୍ବଦା ତୁମେ ଉପରେ ଭକ୍ତି ରହୁ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବନ୍ଧୁ, ବୃଷ୍ଣିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଧର୍ମିମାନେ ନାଶକ, ରାଜବଂଶରେ ଅଗ୍ନିସ୍ୱରୂପ, ମୋକ୍ଷ ଦାତା, ଗୋବିନ୍ଦ, ଗୋ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ହରଣକାରୀ, ଯୋଗୀଶ୍ୱର, ଶିକ୍ଷକ, ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ନମସ୍କାର। ସୂତ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, ପୃଥାଙ୍କ ଏଇ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ଧାମ ଭୈକୁଣ୍ଠନାଥ ଭାବେ ମୃଦୁ ହସିଲେ, ମାୟାରେ ତାଙ୍କୁ ବିମୂଢ କରୁଥିବା ପରି। ସେ ଉନ୍ମୁକ୍ତ ଭାବେ ପ୍ରେମରେ ବିଦାୟ ଦେଇ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; କିନ୍ତୁ ନାରୀମାନେ ସହିତ ନିଜ ନଗରକୁ ଯିବାକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ରାଜା ପ୍ରେମବଶତଃ ତାଙ୍କୁ ରୋକିଲେ।