ଏକ ଦିନ, ଦ୍ୱାରକାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ରଥାରୋହଣ କଲେ। ସେହି ସମୟରେ ଉତ୍ତରା ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଦୌଡ଼ିଆସି, ଭଗବାନ୍ଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି ପଡ଼ିଲେ। ଉତ୍ତରା ଭୟକମ୍ପିତ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ମହାଯୋଗୀ, ଦେବତାମନ୍ଦଳର ଦେବ, ବିଶ୍ୱର ସ୍ୱାମୀ! ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ଦେଖୁନାହିଁ, ମୃତ୍ୟୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆସୁଛି।” ସେ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଏକ ଦହୁଥିବା ଲୋହା ତୀର ଆମ ପ୍ରତି ଆସୁଛି! ସେ ମୋତେ ଦହିଦେଉ, କିନ୍ତୁ ମୋ ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ପ୍ରଭୁ!” ଉତ୍ତରାଙ୍କ ଏଇ ଦୟାବାନ ବିନତି ଶୁଣି, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ବୁଝିପାରିଲେ ଯେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ର ଅଶ୍ୱଥାମାଙ୍କର, ଯାହା ପାଣ୍ଡବ ବଂଶକୁ ନଶ୍ୱନ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରୟୋଗ ହୋଇଛି। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅବସ୍ଥାଦେଖି, ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ତୁଳି ରକ୍ଷା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ମନକୁ କେବଳ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଏହି ଦୁର୍ଗତି ଆସିବା ଦେଖି, ପ୍ରଭୁ ନିଜ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱଜନମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଲେ। ଯୋଗେଶ୍ୱର ହରି, ସମସ୍ତ ଜୀବର ହୃଦୟରେ ବିରାଜିତ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ତରାଙ୍କ ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁକୁ ଆବରଣ କରି ରକ୍ଷା କଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଶିରା ଅସ୍ତ୍ର ଅପରାଜେୟ ଓ ଅନିବାର୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭଗବାନ୍ଙ୍କ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବୈଷ୍ଣବ ଶକ୍ତି ସାମ୍ନାରେ ତାହା ନିର୍ବଳ ହେଇଗଲା। ଏଥିରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, କାରଣ ଅଚ୍ୟୁତ ଭଗବାନ୍ ସମସ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ମୂଳ, ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ମାୟାରେ ଅଜନ୍ମା, ଏହି ସୃଷ୍ଟିକୁ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ଓ ସଂହାର କରନ୍ତି। ଏପରି ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମାଶିରା ଅସ୍ତ୍ରର ପ୍ରଭାବରୁ ଉତ୍ତରା, ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଓ କୃଷ୍ଣ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ରକ୍ଷା ପରେ, ଧର୍ମନୀଷ୍ଠା ପୃଥା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଆଦିପୁରୁଷ, ପ୍ରଭୁ, ଯିଏ ପ୍ରକୃତିର ପାରେ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଦୃଶ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଭିତରେ ବାହାରେ ଉପସ୍ଥିତ।” “ମାୟାର ଆବରଣରେ ଆପଣ ଅଦୃଶ୍ୟ, ଅବିନାଶୀ, ଭ୍ରମିତ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଲୋକ ଆପଣଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ଯେପରି ଅଭିନେତା ପୋଶାକରେ ଲୁଚିଯାନ୍ତି। ଏପରି ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନେ ଭକ୍ତି ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପାଇଁ ଯେଉଁ ଦେହରେ ଆସନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଆମ ପରି ସାଧାରଣ ନାରୀମାନେ କେମିତି ଦେଖିପାରିବୁ?” “କୃଷ୍ଣ, ବାସୁଦେବ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ, ନନ୍ଦନନ୍ଦନ, ଗୋବିନ୍ଦ—ପୁନିପୁନି ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ପଦ୍ମନାଭ, ପଦ୍ମମାଳୀ, ପଦ୍ମନୟନ, ପଦ୍ମପାଦ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯେପରି ହୃଷୀକେଶ ଦେବକୀଙ୍କୁ କଂସଙ୍କ ଦୁର୍ଜନତାରୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ସେପରି ଆପଣ ଆମକୁ ଅନେକ ବିପଦରୁ ନିରନ୍ତର ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି।” “ବିଷ ଦେଇ ହତ୍ୟା ଚେଷ୍ଟା, ମହାଅଗ୍ନି, ରାକ୍ଷସ ଆକ୍ରମଣ, ଦୁଷ୍ଟମଣ୍ଡଳୀର ସଭା, ଅରଣ୍ୟର କଷ୍ଟ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁ, ଏବଂ ଏହି ବାରମ୍ବାର ବିପଦରୁ ମଧ୍ୟ ଆପଣ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି, ହରି। ଏମିତି ବିପଦ ସଦା ଆସୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଦେଖିପାରିବି, କାରଣ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଆମେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଦେଖିବୁନାହିଁ।” “ଯେଉଁ ଲୋକେ ଜନ୍ମ, ଧନ, ଶିକ୍ଷା, ଓ ରୂପରେ ଗର୍ବିତ, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ନିଜ ଭାବରେ ଉପାସନା କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ, କାରଣ ଆପଣ ନିର୍ମମତା ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଲବ୍ଧ। ନିର୍ମୋହୀ, ନିର୍ଗୁଣ କ୍ରିୟା, ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଶାନ୍ତ, ମୁକ୍ତିର ସ୍ୱାମୀ, ଏଇ ନିର୍ଧନଙ୍କ ଧନ—ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।” “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କାଳ ଭାବେ ଭାବି, ଅନାଦି ଓ ଅନନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ସମଭାବରେ ବିରାଜିତ, ଯାହାଠାରୁ ମନ୍ଦିର ମଧ୍ୟେ ବିରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ପ୍ରଭୁ, କେହି ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ଜାଣିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ଆପଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ମାନବମାନେ ପାଇଁ ଅଲଉକିକ; ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରତି କାହାରି ପ୍ରେମ କିମ୍ବା ଦ୍ୱେଷ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଲୋକମାନେ ମନରେ ପକ୍ଷପାତ ଧାରଣ କରନ୍ତି।” “ଏହି ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଅଜନ୍ମା, ଅକ୍ରିୟା, ପଶୁ, ମାନବ, ଜଳଚର ମଧ୍ୟରେ ଆପଣଙ୍କ ଜନ୍ମ କାହାକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପକାଇଦିଏ। ଗୋପୀ ଯେତେବେଳେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ, ଭୟରେ ଆପଣଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ନୀଳ ଅଞ୍ଜନ ଓ ଅଶ୍ରୁରେ ଭିଜିଥିଲା, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ରହିଥିଲେ—ଏହା ଆମକୁ ଅବାକ କରେ, କାରଣ ଭୟଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁଠାରେ ଭୟ ଲାଗେ।” “କେହି କହନ୍ତି, ଅଜନ୍ମା ଯଦୁବଂଶର ଯଶ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯେପରି ମଲୟ ପର୍ବତରେ ଚନ୍ଦନ ହୁଏ। ଅନ୍ୟେ କହନ୍ତି, ବସୁଦେବ ଓ ଦେବକୀଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ଦୁଷ୍ଟମନ୍ଦଳୀ ନାଶ ଓ ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆପଣ ଅବତରିଲେ। କେହି କହନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ଭାରକ୍ଷୀଣ ପୃଥିବୀକୁ ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବୁଥିବା ତରଣୀ ପରି ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ଅନ୍ୟେ କହନ୍ତି, ଏଇ ଦୁଃଖିତ ଲୋକମାନେ ଜେପରି ଆପଣଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଶୁଣି, କହି, ଗାଇ, ସ୍ମରଣ କରି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଆପଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ଯାହା ସଂସାର ଚକ୍ରକୁ ଚିରନ୍ତନ ଭାବେ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛି।” “ପ୍ରଭୁ, ଏବେ ଆପଣ ଆମ ଭକ୍ତ ମିତ୍ରମାନେ, ଆଶ୍ରୟହୀନ, ଯେଉଁମାନେ ରାଜ୍ୟ ଓ ତାହାର ଦୋଷରେ ବନ୍ଧା, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ, ସେମାନେକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଚାଲିଯିବେ କି? ଆମେ ପାଣ୍ଡବ ଓ ଯଦୁମାନେ କିଏ? ଆପଣ ଦେଖିବେନାହିଁ, ତେବେ ଆମେ କେବଳ ନାମ ଓ ରୂପ ମାତ୍ର। ଗଦାଧର, ଆପଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଏହି ପୃଥିବୀ ଏବେ ଆପଣ ନଥିବାରେ ଶୋଭାହୀନ ହେବ। ଆପଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏହି ଭୂମି, ଔଷଧି, ଉଦ୍ଭିଦ, ଅରଣ୍ୟ, ପର୍ବତ, ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର—ସମସ୍ତେ ଶୁଭ୍ର ଓ ସମୃଦ୍ଧ।” “ଏଇପରି, ପ୍ରଭୁ, ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ବିଶ୍ୱର ଆକାର, ମୋ ପାଣ୍ଡବ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ପ୍ରତି ଏହି ଦୃଢ଼ ସ୍ନେହ ବନ୍ଧନକୁ ଛେଦନ କରନ୍ତୁ। ମଧୁସୂଦନ, ମୋର ମନ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବସ୍ତୁରେ ନ ଲଗି, ଗଙ୍ଗା ନଦୀ ଯେପରି ସାଗରକୁ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବେ ବହେ, ସେପରି ଶୁଦ୍ଧ ଭାବେ ସଦା ଆପଣ ପ୍ରତି ପ୍ରେମ ରଖୁ।