ସୂତଦେବୀ କହିଲେ— ତାପରେ, ପ୍ରେତାତ୍ମାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜଳ ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଗଙ୍ଗା ନଦୀକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ଜଳ ଦେଇ, ପୁନର୍ବାର ଭାରି ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ, ଏବଂ ହରିଙ୍କ ପଦପଦ୍ମ ଏବଂ ଅଜନ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ଏହି ନଦୀରେ ନିସ୍ନାନ କଲେ। ସେଠାରେ, ମାଧବ କୁରୁମହାରାଜ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ସହିତ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ। ସେଠି ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ଗାନ୍ଧାରୀ, ପୃଥା ଏବଂ କୃଷ୍ଣା ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ, ଋଷିମାନେ ସହିତ, ନିଜ ପ୍ରିୟଜନ ହରାଇ ଦୁଃଖିତ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ଅପରିହାର୍ୟ କାଳର ଗତି ଦେଖାଇଲେ, ଯାହାକୁ କେହି ବାଦା ଦେଇପାରେନାହିଁ। ଏପରି, ଅଜାତଶତ୍ରୁ ଯାହା ଜୁଆରେ ହାରିଥିଲେ, ସେହି ରାଜ୍ୟ ପୁନର୍ବାସ୍ଥାପିତ କରି, ଅଧର୍ମୀ ରାଜାମାନଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ କଚଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଦୂଷିତ ହୋଇଥିଲେ, ବିନାଶ କରି ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କଲେ। ଏହାପରେ, ତିନିଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରାଇ, ତାଙ୍କ ପବିତ୍ର କୀର୍ତି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ କଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କୀର୍ତି ପ୍ରସାରିତ। ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ସାତ୍ୟକି ଓ ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ସହିତ, ବ୍ୟାସ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ଏହିପରି, ଦ୍ୱାରକାକୁ ଯିବାକୁ ଚିତ୍ତ ନିଶ୍ଚିତ କରି, ରଥାରୋହଣ କରିବା ବେଳେ, ଭୟରେ ଅତିବ୍ୟାକୁଳ ଉତ୍ତରା ଦୌଡ଼ିଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ଉତ୍ତରା କହିଲେ, "ମୋତେ ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ, ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ, ହେ ମହାଯୋଗୀ, ଦେବାଦିଦେବ, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର! ମୁଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ଦେଖୁନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ମୃତ୍ୟୁ ଆସୁଛି। ଏ ପ୍ରଭୁ, ଏକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଲୋହା ବାଣ ମୋ ଦିଗରେ ଆସୁଛି! ଏହା ମୋତେ ଦହିଦେଉ, କିନ୍ତୁ ମୋ ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁ କେବେ ନଶ୍ଟ ହେଉନାହିଁ।" ସୂତଦେବୀ କହିଲେ— ଉତ୍ତରାଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ଭଗବାନ୍ ବୁଝିଲେ ଯେ, ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପାଣ୍ଡବ ବଂଶକୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଛାଡ଼ାଯାଇଛି। ଏହି ସମୟରେ, ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି ସ୍ୱରକ୍ଷା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ହେଲେ। ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଚିତ୍ତକୁ କେବଳ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଏହି ବିପଦ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଜନମାନେଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କଲେ। ଯୋଗେଶ୍ୱର ହରି, ସମସ୍ତ ଜୀବର ହୃଦୟରେ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ଭାବେ ବସି, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ତରାଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ଆବୃତ କଲେ। ଯଦିଓ ବ୍ରହ୍ମାଶିରା ଅସ୍ତ୍ର ଅପରାଜେୟ ଏବଂ ଅନିବାର୍ୟ, ତଥାପି ଭୃଗୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମ ଭାଇଷ୍ଣବ ଶକ୍ତି ସାମ୍ନା କରି ଏହା ନିର୍ବଳ ହେଲା। ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବିବା ଦରକାର ନାହିଁ, କାରଣ ଅଚ୍ୟୁତ ମଧ୍ୟେ ସମସ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଥାଏ; ସେ ଅଜନ୍ମା, ନିଜ ଦିବ୍ୟ ମାୟାରେ ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାର କରନ୍ତି। ଏପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଶିରା ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ପୃଥା ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ, ବିଦାୟ ନେଉଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ କହିଲେ— "ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ତୁମେ ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ, ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରକୃତିର ଗୁଣ ଲାଗୁନାହିଁ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଏନାହିଁ, ତଥାପି ଭିତରେ ବାହାରେ ଅଛ। ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, ଅବିନାଶୀ, ତୁମେ ମୂଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅଦୃଶ୍ୟ, ନାଟକରେ ନଟାଙ୍କ ପୋଶାକ ଭଳି ଲୁଚିଯାଓଛ। ଏପରି ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ତ୍ୟାଗୀ ମୁନିମାନେ ଭକ୍ତି ସ୍ଥାପନା ପାଇଁ ତୁମେ ଅବତରଣ କର, ଏହି ଭଳି ନାରୀମାନେ କେମିତି ତୁମକୁ ଜାଣିପାରିବେ? କୃଷ୍ଣ, ବାସୁଦେବ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ, ନନ୍ଦନନ୍ଦନ, ଗୋବିନ୍ଦ—ମୁଁ ପୁନଃପୁନଃ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ପଦ୍ମନାଭ, ପଦ୍ମମାଳାଧର, ପଦ୍ମନେତ୍ର, ପଦ୍ମପଦ—ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ। ଯେପରି ହୃଷୀକେଶ ଦେବକୀଙ୍କୁ କଂସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧି ଦୀର୍ଘଦିନ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ସେହିପରି, ଏ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ମୋ ଓ ମୋ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ଅନେକ ବିପଦରୁ ପୁନଃପୁନଃ ଉଦ୍ଧାର କରିଛ। ବିଷ, ଅଗ୍ନି, ରାକ୍ଷସ ଦୃଷ୍ଟି, ଦୁଷ୍ଟ ସଭା, ଅରଣ୍ୟର ଦୁଃଖ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଧ୍ୟାମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ, ଦ୍ରୌଣପୁତ୍ରଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର—ଏହି ସମସ୍ତ ବିପଦରୁ ହେ ହରି, ତୁମେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିଛ। ହେ ଜଗଦ୍ଗୁରୁ, ଏଭଳି ବିପଦ ସଦା ଆସୁ, ଯାହାପରି ଆମେ ପୁନଃପୁନଃ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବା, କାରଣ ତୁମକୁ ଦେଖିଲେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଦେଖିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ। ଯେଉଁଠାରେ ଜନ୍ମ, ଧନ, ଶିକ୍ଷା, ଔ ରୂପର ଅଭିମାନ ଥାଏ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ଭଲଭାବେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ; ତୁମେ ନିର୍ଧନଙ୍କ ଧନ, ନିର୍ଗୁଣ କ୍ରିୟା, ଆତ୍ମରମ, ଶାନ୍ତ, ମୋକ୍ଷେଶ୍ୱର। ମୁଁ ତୁମକୁ ସମୟ ଭାବେ ଭାବେ, ଅନାଦି, ଅନନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ସମ, ଯାହାଠାରୁ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ହେ ପ୍ରଭୁ, କେହି ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ତୁମ ଲୀଳା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଅବିବେକ ଅଟ୍ଟାହାସ; ତୁମେ କାହାକୁ ଭଲପାଉନାହାଁ, କାହାକୁ ଘୃଣା କରନାହାଁ, ତଥାପି ଲୋକମାନେ ଭେଦ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ବିଶ୍ୱାତ୍ମା ଅଜନ୍ମାର ଜନ୍ମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ, ପଶୁ, ମନୁଷ୍ୟ, ଜଳଚର ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଲୀଳା—ଏହି ସମସ୍ତ ଅଦ୍ଭୁତ। ଗୋପୀ ତୁମେ ଦୃଷ୍ଟି ଆଉ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ବାଂଧିବାକୁ ଯେତେବେଳେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଭୟରେ ତୁମ ଚକ୍ଷୁ ଲଜ୍ଜାରେ ଲୁହ ଓ ଅଞ୍ଜନ ଲଗିଥିଲା, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଥିଲ; ଏହା ଆମକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗେ, କାରଣ ଭୟଙ୍କର ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଭୟ କରନ୍ତି। କିଛି ଲୋକ କହନ୍ତି, ଅଜନ୍ମା କୃଷ୍ଣ ଯଦୁବଂଶର ମହିମା ପାଇଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ; ଯେପରି ଚନ୍ଦନ ମଲୟ ପର୍ବତରେ ହୁଏ। ଅନ୍ୟମାନେ କହନ୍ତି, ବସୁଦେବ ଓ ଦେବକୀଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ, ଦେବଦ୍ୱେଷୀମାନେଙ୍କ ନାଶ ଓ ବିଶ୍ୱର କ୍ଷେମ ପାଇଁ ତୁମେ ଅବତାର ନେଲେ। କିଛି କହନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ପୃଥିବୀ ଡୁବୁଥିବା ବେଳେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ହଳକା କରିବାକୁ ଅବତରିଲେ।