ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ବିଧବ ପିଗିଅନ୍ ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଯିଏ ମୋର ପ୍ରିୟ, ଭକ୍ତିଶୀଳ ଓ ଅନୁଗ୍ରହଶୀଳ ସ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ, ମୋର ଏହି ଶୂନ୍ୟ ଘର ଛାଡ଼ି, ଆମ ପୁଅମାନେ—ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମିକ ଥିଲେ—ସହ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ। ଏବେ ମୁଁ ଏହି ଖାଲି ଘରରେ, ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ସନ୍ତାନ ବିହୀନ, ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ, ଏମିତି ଦୁଃଖରେ ଜୀବନ କାହିଁକି ଚାହିବି?” ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ସେ ତାଙ୍କର ନିଜ ସନ୍ତାନମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ଥିଲେ, ମୃତ୍ୟୁର ଭୟରେ ଅସହାୟ ହେଇ ଦେହ ମାଡ଼ି ଥିଲେ। ଦୁଃଖିତ ଏହି ପକ୍ଷୀ, ତୀର ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଅଜ୍ଞାନରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏହିପରେ, କ୍ରୁର ଶିକାରୀ ତାଙ୍କୁ ଧରି, ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ ନିଜ ଘରକୁ ନେଇଗଲେ। ଏହିପରି ଘଟଣା ଦ୍ୱାରା ଜଣେ ଗୃହସ୍ଥ, ଯେଉଁଠାରେ ମନ ଶାନ୍ତି ନାହିଁ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ଆନନ୍ଦ ନେଉଛନ୍ତି, ପକ୍ଷୀ ପରି ପରିବାର ଆଶ୍ରୟରେ ଆସକ୍ତ, ସେ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ବନ୍ଧି ତଳକୁ ଯାଆନ୍ତି। ମାନବ ଜନ୍ମରେ ମୁକ୍ତି ଦ୍ୱାର ଖୋଲା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନରେ ଆସକ୍ତ ରହିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଉପରକୁ ଚଢ଼ି ଆଉ ପୁଣି ତଳକୁ ପଡ଼ିଯାଆନ୍ତି। ଏହିପରି ଦୁଃଖ ଓ ବିଚ୍ଛେଦ ମଧ୍ୟରେ, ସୂତଦେବ କହିଲେ—ତା’ପରେ, ତାଙ୍କର ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ଜଳାଞ୍ଜଳି ଦେବାକୁ ଚାହିଁ, କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ମହିଳାମାନେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଜଳ ଅର୍ପଣ କରି, ଗଭୀର ଶୋକରେ କାନ୍ଦି, ହରିଙ୍କ ଅମଳ ପଦ ଓ ଅଜନ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ସେଠାରେ ମାଧବ, କୁରୁ ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଭାଇ, ଶୋକାକୁଳ ଗାନ୍ଧାରୀ, ପୃଥା ଓ କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ସହ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କ ସହ ସାଧୁମାନେ ମିଶି, ନିଜ ପ୍ରିୟଜନ ହରାଇ ଶୋକରେ ଭାସୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ କାଳର ଚଳାଚଳ ଦେଖାଇ ଦେଲେ। ତା’ପରେ, ଅଜାତଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ହରାଇଥିବା ରାଜ୍ୟ ପୁନଃ ଦେଇ, ଅଧର୍ମୀ ରାଜାମାନେ ଯେଉଁମାନେ କଚଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଅଶୁଚି ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କରି, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ତିନୋଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରାଇ, ତାଙ୍କର ପବିତ୍ର କୀର୍ତ୍ତି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିସ୍ତାର କଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ପରି। ପାଣ୍ଡବମାନେ, ସାତ୍ୟକି ଓ ଉଦ୍ଧବ ସହିତ, ବ୍ୟାସ ଓ ଅନ୍ୟ ସାଧୁମାନଙ୍କର ଆଦର ପାଇ, ତାଙ୍କୁ ଆଦର ଦେଲେ। ଦ୍ୱାରକାକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଚିତ୍ତ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ତାଙ୍କ ରଥରେ ଚଢ଼ିବା ବେଳେ, ଉତ୍ତରା ଭୟରେ ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ। ଉତ୍ତରା କହିଲେ, “ମୋତେ ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ, ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ, ମହାଯୋଗୀ, ଦେବମାନଙ୍କର ଦେବ, ବିଶ୍ୱର ନାଥ! ମୁଁ ଆପଣକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ଦେଖୁନାହିଁ, ଚାରିପଟେ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଅଛି। ଏକ ତପତା ଲୋହା ତୀର ମୋ ଉପରେ ଧାଉଛି! ଯଦି ଆମକୁ ପୋଡ଼ିଦେଉ, ତେବେ ମୋ ଅଜନ୍ମା ଶିଶୁଟିକୁ ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ, ପ୍ରଭୁ!” ସୂତଦେବ କହିଲେ—ତାଙ୍କର ଏହି ଭାବକୁ ଶୁଣି, ଭକ୍ତପ୍ରେମୀ ପ୍ରଭୁ ବୁଝିଲେ ଯେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପାଣ୍ଡବବଂଶ ନାଶ ପାଇଁ ଛାଡ଼ାଯାଇଛି। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ତୁଳି ରକ୍ଷା ପାଇଁ ତୟାରି ହେଲେ। ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ମନକୁ ପ୍ରଭୁ ଉପରେ ଏକାନ୍ତ କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଏହି ବିପଦ ଆସିବା ଦେଖି, ପ୍ରଭୁ ନିଜ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଜନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ। ହରି, ଯୋଗେଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ କୁରୁବଂଶଜ ଉତ୍ତରାଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ଆବୃତ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଶିରା ଅସ୍ତ୍ର ଅପରାଜୟ ଓ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବୈଷ୍ଣବ ଶକ୍ତି ସମ୍ମୁଖିନେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା। ଏଥିରେ କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ, କାରଣ ଅଚ୍ୟୁତ ସମସ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ଆଶ୍ରୟ, ଅଜନ୍ମା ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ମାୟାରେ ଏହି ସୃଷ୍ଟିକୁ ସୃଜନ, ପାଳନ, ବିନାଶ କରନ୍ତି। ଉତ୍ତରା ଓ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ସହିତ, ବ୍ରହ୍ମାଶ୍ରର ପ୍ରଭାବରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ପୁଣି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପୃଥା କହିଲେ, “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ—ଅଦିପୁରୁଷ, ପ୍ରଭୁ, ଯିଏ ପ୍ରକୃତିରେ ଅତିତ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଦୃଶ୍ୟ, ତଥାପି ଭିତରେ ବାହାରେ ବିଦ୍ୟମାନ। ମାୟାର ପର୍ଦ୍ଦା ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, ଅଜ୍ଞେୟ, ଅବିନାଶୀ, ଭ୍ରମିତ ଦୃଷ୍ଟିଅଳି ଲୋକ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିନାହାନ୍ତି, ଯେପରି ନଟ ନିଜ ଭୂଷାରେ ଲୁଚିଯାନ୍ତି। ଏପରି ଶୁଦ୍ଧ ରିଷିମାନଙ୍କ ଭକ୍ତି ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପାଇଁ ଆପଣ ଆସନ୍ତି, ତେବେ ଆମେ ଜଣେ ମହିଳା ଆପଣଙ୍କୁ କିପରି ଜାଣିପାରିବୁ? କୃଷ୍ଣ, ବାସୁଦେବ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ, ନନ୍ଦଘର ଶିଶୁ, ଗୋବିନ୍ଦ—ପୁଣିପୁଣି ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅମ୍ବୁଜନାଭ, କମଳମାଳା, କମଳନୟନ, କମଳପଦ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯେପରି ହୃଷୀକେଶ ଦେବକୀଙ୍କୁ କଂସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୀର୍ଘ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ସେପରି ମୋ ଓ ମୋର ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ଅନେକ ବିପଦରୁ ଆପଣ ମୁକ୍ତ କରିଛନ୍ତି। ବିଷ, ମହାଅଗ୍ନି, ରାକ୍ଷସ ଦୃଷ୍ଟି, ଦୁଷ୍ଟମଣ୍ଡଳୀ, ଅରଣ୍ୟର କଷ୍ଟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ, ଦ୍ରୌଣର ଅସ୍ତ୍ର—ଏସବୁଠାରୁ ହରି, ଆପଣ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି। ପ୍ରଭୁ, ଏପରି ବିପଦ ସଦା ଆସୁ, ଯେପରି ଆମେ ପୁଣିପୁଣି ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବା, କାରଣ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଦେଖିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମ, ଧନ, ଶିକ୍ଷା, ରୂପରେ ଅଭିମାନୀ, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ସତ୍ୟରେ ସମ୍ବୋଧନ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ଆପଣ ନିର୍ମମ୍ବୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସୁଲଭ। ନମସ୍କାର ଆପଣଙ୍କୁ, ନିର୍ମମ୍ବୀମାନଙ୍କ ଧନ, ଗୁଣାତୀତ କର୍ମ, ଆତ୍ମରମ, ଶାନ୍ତ, ମୋକ୍ଷନାଥ। ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ କାଳ, ଅନାଦି ଓ ଅନନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସମଦର୍ଶୀ, ଯାହାଠାରୁ ମିଶ୍ର ଭାବ ଉପଜେ, ଭାବି ଥାଏ। ପ୍ରଭୁ, କେହି ଆପଣଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଆପଣଙ୍କ କ୍ରିୟାମାନବଙ୍କୁ ମଜାକ ଲାଗେ; ଆପଣଙ୍କୁ କୌଣସି ପ୍ରିୟ ବା ଦ୍ୱେଷ ନାହିଁ, ତଥାପି ଲୋକେ ମନରେ ପକ୍ଷପାତ ଧରନ୍ତି। ଜଗତ୍ଜୀବନ୍ମାନେ, ପଶୁ, ମନୁଷ୍ୟ, ଜଳଚରରେ ଅଜନ୍ମା, ଅକର୍ତ୍ତା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଜନ୍ମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ମହାମଜାକ।