ଏକ ଦିନ, ଜଣେ ପଖୀମାତା ତାଙ୍କର ଶିଶୁମାନେ ଶିକାରିଙ୍କ ଜାଳରେ ଆଟକିଯିବାକୁ ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ସେ ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ଶିଶୁମାନେ ଯେମିତି କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଦୌଡ଼ିଯାଇଲେ। ମାତୃସ୍ନେହ ଓ ବିଷାଦରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ନିଜ ପିଲାମାନେ ଆଟକା ଦେଖି, ଜାଳରେ ଆଉ ନିଜେ ଆଟକିଯିଲେ, ଜ୍ଞାନ ହରାଇଲେ। ଏହା ଦେଖି, ସେମାନଙ୍କ ପିତା, ଯିଏ ତାଙ୍କର ପିଲାମାନେ ଜୀବନଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ଓ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ଯିଏ ନିଜ ସ୍ୱଅଂଶ ସମାନ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ବିଲାପ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ—“ହାଁ, ମୋର ଦୁଃଖ ଦେଖ, ମୁଁ ଅପୂଣ୍ୟ ଓ ମୂଢ଼। ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନର ତିନି ପ୍ରଧାନ ପୁରୁଷାର୍ଥ ପ୍ରାପ୍ତି ମୋତେ ମିଳିଲା ନାହିଁ, ମୋର ଚେଷ୍ଟା ବ୍ୟର୍ଥ ହେଲା। ଯିଏ ମୋର ପ୍ରିୟା, ମୋ ଦେବୀ, ସେ ଏଇ ଶୂନ୍ୟ ଘର ଛାଡ଼ି, ଆମ ପୁତ୍ରମାନେ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ। ଏବେ ମୁଁ ଏଇ ଶୂନ୍ୟ ଘରେ ଏକା, ସ୍ତ୍ରୀ-ପୁତ୍ର ବିହୀନ, ଦୁଃଖରେ ଦগ୍ଧ, ଏପରି ଜୀବନ ରଖିବାର କ’ଣ ଅର୍ଥ?” ଏଭଳି ଚିନ୍ତାରେ ଅନ୍ତଃକରଣରେ ଆକୁଳ ହୋଇ, ସେ ପଖୀ ମୃତ୍ୟୁ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ନିଜ ପିଲାମାନଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଅସହାୟ ହେଲେ, ତଥାପି ଶିକାରିଙ୍କ ତୀର ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ଶେଷରେ, ଦୟାହୀନ ଶିକାରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ସେଇ ପଖୀ, ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପିଲାମାନେ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧରି ନେଇ ଘରକୁ ନେଲା। ଏଭଳି ଯେଉଁ ଗୃହସ୍ଥ ନିଜ ଚିତ୍ତକୁ ଶାନ୍ତ କରିପାରେ ନାହିଁ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନରେ ଅଟୁଟ ଲାଗିରହେ, ସେ ନିଜ ପରିବାର ଆଶ୍ରୟରେ ବନ୍ଧି ଅବନତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ମଣିଷ ଜନ୍ମପାଇ ମୁକ୍ତିର ଦ୍ୱାର ଖୋଲା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ସେ ପଖୀ ପରି ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନକୁ ଚିଁହାଡ଼ି ରହିଯାଏ, ତେଣୁ ସେ ଉଠି ମଧ୍ୟ ପଡ଼ିଯାଏ। ଏପରେ, ସୂତ ଋଷି କହିଲେ—ତାପରେ, ତାଙ୍କର ପରିଜନମାନଙ୍କ ପିତୃତର୍ପଣ ପାଇଁ, କୃଷ୍ଣା ନେତୃତ୍ୱରେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଗଙ୍ଗା ନଦୀକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ଜଳ ଦେଇ, ଏବଂ ପୁନି ପୁନି ବିଲାପ କରି, ହରିଙ୍କ ଚରଣ ଓ ଅଜନ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ଏହି ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ସେଠାରେ, ମାଧବ କୁରୁ ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଭାଉ, ଗାନ୍ଧାରୀ, ପୃଥା ଓ କୃଷ୍ଣା ସହିତ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଥିବା ଦେଖିଲେ। ସେ, ଋଷିମାନେ ସହିତ, ଯେଉଁମାନେ ପରିଜନହରା ଏବଂ ଶୋକାକୁଳ, ସେମାନଙ୍କୁ ସମୟର ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଚଳ ଦେଖାଇ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। ଏହିପରି, ଅଜାତଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଚୋରାଯାଇଥିବା ରାଜ୍ୟ ଫେରାଇଦେଇ, ଅଧର୍ମୀ ରାଜାମାନେ ଯେଉଁମାନେ କଚଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଅପବିତ୍ର ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କରି, ତାଙ୍କ କାମ୍ୟ ସଫଳ କଲେ। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିନିଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ବିଶିଷ୍ଟ ଭାବରେ କରାଯାଇ, ତାଙ୍କ ପବିତ୍ର କୀର୍ତ୍ତି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଲା। ତାପରେ, ସେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ସାତ୍ୟକି ଓ ଉଦ୍ଧବ ସହିତ, ବ୍ୟାସ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଦ୍ୱାରକାକୁ ଯିବା ପାଇଁ ରଥାରୁ ଚଢ଼ିଲେ। ଏବେ ଉତ୍ତରା ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଦୌଡ଼ି ଆସି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଉତ୍ତରା ଅନୁରୋଧ କଲେ—“ମୋତେ ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ, ହେ ମହାୟୋଗୀ, ଦେବାଦିଦେବ, ବିଶ୍ୱନାଥ! ମୃତ୍ୟୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆସୁଛି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ଦେଖୁନାହିଁ। ଏକ ଦହୁଥିବା ଲୋହା ତୀର ମୋତେ ଅଭିମୁଖ ଆସୁଛି! ଯଦି ମୋତେ ଦଗ୍ଧ କରିବା ଦରକାର, କରନ୍ତୁ, କିନ୍ତୁ ମୋ ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।” ସୂତ କହିଲେ—ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ଭଗବାନ୍ ଏହି ଶୁଣି, ବୁଝିଲେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପାଣ୍ଡବ ବଂଶକୁ ନଶ୍ୱନ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରହିଛି। ଏହି ସମୟରେ, ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତୀର ଆସୁଥିବା ଦେଖି ନିଜେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଲେ। ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ଉପରେ ଆସିଥିବା ବିପଦ ଦେଖି, ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଜନମାନେକୁ ରକ୍ଷା କଲେ। ସମ୍ସ୍ତ ଜୀବର ହୃଦୟରେ ବିରାଜିଥିବା ଯୋଗେଶ୍ୱର ହରି, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ, କୁରୁବଂଶଜ ଉତ୍ତରାଙ୍କ ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁକୁ ଆବରଣ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଶିର୍ଷ ଅସ୍ତ୍ର ଅପରାଜେୟ ଓ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ଭଗବାନଙ୍କ ବୈଷ୍ଣବ ଶକ୍ତି ସାମ୍ନାରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ତାଳିବା ଦରକାର ନୁହେଁ, କାରଣ ଅଚ୍ୟୁତ ସମସ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ଆଶ୍ରୟ, ଯିଏ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଓ ପ୍ରଳୟ କରନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମା ଶକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ପୁତ୍ରମାନେ ସହିତ, କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ସହିତ ପୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ପୃଥା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ, ଯିଏ ବିଦାୟ ନେବାକୁ ଯାଉଥିଲେ। କୁନ୍ତୀ କହିଲେ—“ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ହେ ଆଦିପୁରୁଷ, ପ୍ରଭୁ, ଯିଏ ପ୍ରକୃତିରୁ ପାରେ, ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବିରାଜିଥିବେ। ମାୟାରେ ଆବୃତ୍ତ ଅବିନାଶୀ ଆପଣ, ମୂଢ଼ ଦୃଷ୍ଟି ଲୋକ ଦେଖିପାରିନାହାନ୍ତି, ଯେପରି ନଟ ନିଜ ବେଶରେ ଲୁଚିଯାନ୍ତି। ଏପରି ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ତ୍ୟାଗୀ ମୁନିମାନେ ପ୍ରେମ ନିମିତ୍ତେ ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଆନ୍ତି, ଆମେ ଜଣାଣୀମାନେ କିପରି ଆପଣଙ୍କୁ ଜାଣିପାରିବୁ? କୃଷ୍ଣ, ବାସୁଦେବ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ, ନନ୍ଦଗୋପବାଳକ, ଗୋବିନ୍ଦ—ପୁନିପୁନି ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ପଦ୍ମନାଭ, ପଦ୍ମମାଳାଧର, ପଦ୍ମନେତ୍ର, ପଦ୍ମପାଦ—ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଯେପରି ହୃଷୀକେଶ ଦେବକୀଙ୍କୁ କଂସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୀର୍ଘ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ସେପରି, ମୋ ଓ ମୋ ପୁଅମାନେ ଅନେକ ବିପଦରୁ ଆପଣ ଅନେକ ଥର ଉଦ୍ଧାର କରିଛନ୍ତି। ବିଷ, ଅଗ୍ନି, ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି, ଦୁଷ୍ଟସଭା, ଅରଣ୍ୟର କଷ୍ଟ, ଯୁଦ୍ଧର ଯୁଦ୍ଧ, ଏବଂ ଦ୍ରୌଣାସ୍ତ୍ର—ସମସ୍ତ ଠାରୁ ଆପଣ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି। ହେ ଜଗଦ୍ଗୁରୁ, ଏପରି ବିପଦ ସଦା ଆସୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଦେଖିପାରିବା, କାରଣ ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ହେଲେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଦେଖିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମ, ଧନ, ଶିକ୍ଷା, ଶ୍ରୀରେ ଅହଂକାରୀ, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ସତ୍ୟରେ ଡାକିପାରିନାହାନ୍ତି, ଏହି ଶୂନ୍ୟ ଧନୀମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।