ଏହି ଘଟଣାମାଳାରେ, ଏକ ସମୟରେ ଯେଉଁମାନେ କେବଳ ନାମମାତ୍ରରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦେହ ଶାସ୍ତି ଭଳି କେଶମୁଣ୍ଡନ, ଧନ ହରଣ ଏବଂ ଗୃହ ଚ୍ୟୁତି ହେଉଛି—ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦଣ୍ଡ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ପୁତ୍ର ଶୋକରେ ବିହ୍ବଳ ଥିବା ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏବଂ କୃଷ୍ଣା, ନିଜ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ଦାହ କ୍ରିୟା, ଶବ ବହନ ଇତ୍ୟାଦି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ ପରେ, ଭଗବାନ କହିଲେ—“ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ! ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଛ, ସେଇ କାମ କରିବାକୁ ମୁଁ ଚାହେଁ। ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଏବଂ ଲୋକପାଳମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋର ଧାମରେ ବାସ କରିବାକୁ ଆଶା କରନ୍ତି।” ଏହିପରି, ଗାଁର ଲୋକମାନେ ଶାନ୍ତି ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ଅତିବାହିତ କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ଏକ ଦମ୍ପତି ନିଜ ସନ୍ତାନମାନେଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ପାଳନ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମଧୁର କୁହୁକୁହୁ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର କମଳ ଡାଣାର ମୃଦୁ ସ୍ପର୍ଶ, ମଧୁର କୁହୁକୁହୁ ଏବଂ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଭାଙ୍ଗିମା ଦେଖି, ମାନପିତା ଦୁଃଖ ଭୁଲି ଖୁସି ହେଉଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ସମସ୍ତ ସ୍ନେହ ଏବଂ ଆସକ୍ତି ଭିତରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁହଁ ଦେଇ, ସେଉଁଠି ଦୁଇଜଣ ବଢ଼ି ଚିନ୍ତାରେ ନିଜ ସନ୍ତାନ ଓ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ପାଳନ କରୁଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ସେଇ ଦମ୍ପତି ନିଜ ସନ୍ତାନଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଖୋଜିବାକୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଖାଦ୍ୟ ଚାଲିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଶିକାରୀ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲା, ସେ ତାଙ୍କର ଘରକୁ ଫେରୁଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ ଘରଠାରୁ ନିକଟ ଆସିଥିବା ବେଳେ ଜାଳ ପତି ଧରିନେଲା। ପିତାମାତା ଖାଦ୍ୟ ନେଇ ଘରକୁ ଫେରିଲେ, ଦେଖିଲେ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଶିଶୁମାନେ ଜାଳରେ ଆଟକିଛନ୍ତି। ମା ପକ୍ଷୀ ନିଜ ସନ୍ତାନମାନେଙ୍କୁ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିହ୍ବଳ ହୋଇ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲା। ଏହି ସ୍ନେହ ଓ ମୋହରେ, ସେ ନିଜ ଶିଶୁମାନେଙ୍କୁ ବାଂଧିଥିବା ଦେଖି, ଅବୁଦ୍ଧି ଭାବେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଜାଳରେ ପଡ଼ିଗଲା। ପିତା ପକ୍ଷୀ, ନିଜ ପ୍ରିୟ ସନ୍ତାନ ଓ ସମାନ ଭାଗିନୀକୁ ବନ୍ଧିଥିବା ଦେଖି, ଦୁଃଖରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭାବୁକ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ—“ହା! ମୋ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା! ମୁଁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ମୂଢ଼ ମନବଳୀ। ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନର ତିନି ପୁରୁଷାର୍ଥ ମୋ ପାଖରେ ବିଫଳ ହେଲା। ମୋ ପ୍ରିୟା, ଭକ୍ତିଶୀଳା ଓ ସାଥୀ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଏଇ ଶୂନ୍ୟ ଘର ଛାଡ଼ି, ପୁତ୍ରମାନେ ସହ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ। ଏବେ ମୁଁ ଏଇ ଶୂନ୍ୟ ଘରରେ, ସନ୍ତାନ ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟା ବିହୀନ ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ, କାହିଁକି ବଞ୍ଚିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବି?” ଏଭଳି ଚିନ୍ତାରେ, ଶିକାରୀ ତାଙ୍କୁ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧରି ନେଲା, ଏବଂ ନିଜ ଘରକୁ ନେଇଗଲା। ଏହି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା କୁହାଯାଉଛି, ଯିଏ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନର ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଓ ଆସକ୍ତିରେ ତଳିଯାଏ, ସେ ଏଭଳି ପକ୍ଷୀ ପରି ନିଜ ବନ୍ଧନରେ ଆଟକି ତଳକୁ ପଡ଼ିଯାଏ। ମଣିଷ ଜନ୍ମ ମିଳିଥିବା ସ୍ୱାଧୀନତା ଦ୍ୱାର ଖୋଲା ଥିବା ସତ୍ୱେ, ଯିଏ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନରେ ଏଭଳି ଆସକ୍ତି ରଖେ, ସେ ଉପରକୁ ଚଢ଼ି ତଳକୁ ପଡ଼ିଯାଏ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ। ଏହି ସମୟରେ, ଶୂତଦେବ କହିଲେ—ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ପାଇଁ ଜଳ ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ନାରୀମାନେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ପିଣ୍ଡ ଦେଇ, ଆବାର ଦୁଃଖରେ ବିଲାପ କରି, ହରିଙ୍କ ଚରଣ ଏବଂ ଅଜନ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରିଥିବା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ। ଏଠି, ମାଧବ କୁରୁରାଜ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଭାଉ, ଦୁଃଖିତ ଗାନ୍ଧାରୀ, ପୃଥା ଓ କୃଷ୍ଣା ସହ ଦେଖିଲେ। ସେ ଏବଂ ଋଷିମାନେ, ନିଜ ନିକଟଜନ ହରାଇ ଦୁଃଖିତ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ବଳ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଅଟଳ କାଳ ଧାରାକୁ ବୁଝାଇଲେ। ଏହା ପରେ, ଅଜାତଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ହରାଇଥିବା ରାଜ୍ୟ ଫେରାଇ, ଅଧର୍ମୀ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ନିହତ କରି, ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ବ୍ୟବସ୍ଥାସହ ତିନିଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରାଇ, ତାଙ୍କ ପବିତ୍ର କୀର୍ତ୍ତି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପ୍ରସାରିତ କରିଦେଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ସାତ୍ୟକି, ଉଦ୍ଧବ, ବ୍ୟାସ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନଙ୍କ ମାନ୍ୟତା ନେଇ, ସେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏହା ପରେ, ଦ୍ୱାରକାକୁ ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ରଥାରୋହଣ କରିଥିଲେ, ଏବେ ଉତ୍ତରା ଭୟରେ ଦୌଡ଼ି ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ଉତ୍ତରା କହିଲେ—“ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ମହାଯୋଗୀ, ଦେବଦେବ, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର! ମୁଁ ତୁମ୍ଭାତିରିକ୍ତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶରଣ ନାହିଁ, ମୃତ୍ୟୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆସୁଛି। ଭଗବନ୍, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଲୋହା ଶର ମୋ ଦିଗରେ ଆସୁଛି! ଯଦି ଆମକୁ ଦହେ, ଦହୁନ୍ତୁ—କିନ୍ତୁ, ପ୍ରଭୁ, ମୋ ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।” ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଭଗବାନ୍ ନିଜ ଭକ୍ତପ୍ରତି ସ୍ନେହବଶତ, ବୁଝିଲେ ଯେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପାଣ୍ଡବ ବଂଶ ନାଶ ପାଇଁ ଛାଡ଼ାଯାଇଛି। ଏହି ସମୟରେ, ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ପ୍ରତିରୋଧ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। ଭାଗ୍ୟବଶତ, ଯେଉଁମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତ ଭାବେ ଭଜୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଏହି ବିପଦ ଆସିଥିଲା, ତେଣୁ ଭଗବାନ୍ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଜନମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ। ହରି, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ ଏବଂ ଯୋଗେଶ୍ୱର, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ କୁରୁବଂଶଜ ଉତ୍ତରାଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ଆବରଣ କଲେ। ଯଦିଓ ବ୍ରହ୍ମଶିରା ଅସ୍ତ୍ର ଅନିବାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଅପରାଜିତ, ତଥାପି ତୁମ ଭଗବତ୍ ଶକ୍ତି ସାମ୍ନାରେ ସେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା। ଏହା କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ, କାରଣ ଅଚ୍ୟୁତ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ମାୟାରେ ସଂସାରକୁ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାର କରନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମ ଶକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ପୁତ୍ରମାନେ ଓ କୃଷ୍ଣା ସହିତ, ଧର୍ମନୀଷ୍ଠା ପୃଥା କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ବିଦାୟ ନେଉଥିଲେ। କୁନ୍ତୀ କହିଲେ—“ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ହେ ପ୍ରକୃତି ପରେଶ୍ୱର, ଅଦୃଶ୍ୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଭିତରେ ବାହାରେ ବିଦ୍ୟମାନ। ତୁମେ ମାୟାରେ ଆବୃତ ଅଜନ୍ମା ଓ ଅବିନାଶୀ, ମୂଢ଼ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ନଟ ନିଜ ଭୂଷାରେ ଲୁଚିଯାନ୍ତି।