ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯଦିଓ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ଶାସ୍ତି ଦେବା ଉଚିତ୍। ମୁଁ ଦୁଇପଟର ନୀତି ଶିଖାଇଛି—ମୋ ଉପଦେଶ ଅନୁସରଣ କର।" ପୁନି, କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "କୁରୁଙ୍କୁ ଯେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦେଇଥିଲୁ, ଯାହା ତୁମ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଦେଇଥିଲା, ଏବଂ ଯାହା ଭୀମ, ଦ୍ରୌପଦୀ ଏବଂ ମୋତେ ମଧୁର ଲାଗେ, ତାହା ପୂରଣ କର।" ଏହି ସମୟରେ, ଅର୍ଜୁନ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ତାଙ୍କ ତଳଵାର ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱିଜାତି ଅଶ୍୵ଥ୍ଥାମାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରୁ ମଣି ଓ କେଶ କାଟିଦେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଗୁଡ଼ିକରେ ବାନ୍ଧି, ଶିଶୁ ହତ୍ୟାର ପାପରେ ତାଙ୍କ ତେଜ ଅନ୍ଧକାର ହୋଇଯାଇଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, ମଣି ହରାଇ ଶୋକିତ ଅଶ୍୵ଥ୍ଥାମାଙ୍କୁ ଶିବିରରୁ ବାହାରେ ନେଲେ। ଏପରି ନାମମାତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଦେହ ଶାସ୍ତି—ମୁଣ୍ଡ କାଟିବା, ଧନ ନେଇଯିବା ଏବଂ ଦେଶ ଛାଡ଼ିବା—ଏହି ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ପୁତ୍ର ହାରାଇ ଶୋକିତ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏବଂ କୃଷ୍ଣା (ଦ୍ରୌପଦୀ) ଏକ ସାଙ୍ଗେ ମିଶି ପିତୃକ୍ରିୟା ଓ ଶବ ବିଧିବତ ସଂସ୍କାର କଲେ। ଏହିପରେ ଏକ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଛ, ମୋ ଇଚ୍ଛା ମଧ୍ୟ ସେଇ। ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ଲୋକପାଳମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋର ଧାମକୁ ଆସିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି।" ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ପ୍ରେମମୟ ଦମ୍ପତି ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ପ୍ରେମରେ ଲାଡ଼ିଆଇ, ସେମାନଙ୍କର କୁହୁକୁହୁ କଥା ଶୁଣି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ମୃଦୁ ପଖ ଛୁଆଁ, କୁହୁକୁହୁ ଧ୍ୱନି ଓ ଆକର୍ଷକ ଭାବଭଙ୍ଗୀ ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ନିରବେଦନ ହୃଦୟରେ ଖୁସି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁହଁ ହୋଇ, ସେ ଦୁଇଜଣ, ଚିନ୍ତିତ ମନେ, ନିଜ ସନ୍ତାନ ଓ ଲୋକମାନେ ଉପରେ ସ୍ନେହ ଦେଇ ପାଳନ କରୁଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ସେ ଦୁଇ ଗୃହସ୍ଥ ପିତାମାତା ନିଜ ସନ୍ତାନଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଖୋଜିବାକୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଶିକାରୀ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲା, ଏବଂ ଛାନ୍ସରେ ତାଙ୍କ ଛୁଆଁମାନେ ନେସ୍ତ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଜାଳରେ ଧରିଲା। ପିତାମାତା ଖାଦ୍ୟ ନେଇ ନେସ୍ତକୁ ଫେରିଲେ। ମା, ନିଜ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ଜାଳରେ ଦେଖି, ଭୟଭୀତ ହୋଇ, କାନ୍ଦିକାନ୍ଦି ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ। ସ୍ନେହ ଓ ଶୋକରେ ଅନ୍ଧା ହୋଇ, ସେ ମଧ୍ୟ ଜାଳରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ପିତା ପକ୍ଷୀ ଜେଉଁଥିରେ ସନ୍ତାନ ଓ ପତ୍ନୀକୁ ବନ୍ଧା ଦେଖିଲେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋକିତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୋ ଦୁଃଖ ଦେଖ, ମୋ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନର ଅର୍ଥ ନାହିଁ; ପତ୍ନୀ ଓ ସନ୍ତାନ ବିନା ଏହି ଶୂନ୍ୟ ଘରେ ରହିବାକୁ ମୁଁ କାହିଁକି ଚାହେଁ?" ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ମଧ୍ୟ ଅବିବେକରେ ଜାଳରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ, ଶିକାରୀ ସମସ୍ତ ପକ୍ଷୀ ପରିବାରକୁ ଧରି ନେଇ ଚାଲିଗଲା। ଏହି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଛି—ଯେଉଁ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନରେ ଆସକ୍ତି ରଖେ, ସେ ପକ୍ଷୀ ପରି ବନ୍ଧନରେ ପଡ଼ି ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ପାଇ ସ୍ଵାଧୀନତାର ଦ୍ୱାର ଖୋଲା, ତଥାପି ଯେଉଁଠି ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନରେ ଆସକ୍ତ ରହେ, ସେ ଉପରେ ଚଢ଼ି ପୁଣି ତଳକୁ ପଡ଼ିଯାଏ। ପରେ, ସୂତ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ପିତୃବିୟୋଗରେ ଜଳାଞ୍ଜଳି ଦେବା ପାଇଁ, କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ମହିଳାମାନେ ଗଙ୍ଗା ତୀରକୁ ଗଲେ। ପିତୃତର୍ପଣ ଓ ଗଭୀର ଶୋକ କରି, ସେମାନେ ହରି ଓ ଅଜନ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଦ ପବିତ୍ର କରିଥିବା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ସେଠାରେ ମାଧବ କୁରୁମହାରାଜ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ତାଙ୍କ ଭାଇ, ଶୋକିତ ଗାନ୍ଧାରୀ, ପୃଥା ଓ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ। ସେ ଓ ଋଷିମାନେ, ନିଜ ସମସ୍ତ ପ୍ରିୟଜନ ହାରାଇ ଦୁଃଖିତ ଲୋକମାନେ ଆଗରେ, ସମୟର ଅଟଳ ଚକ୍ର ବୁଝାଇ ଶାନ୍ତନ୍ତି ଦେଲେ। ଏପରେ, ଅଜାତଶତ୍ରୁ (ଯୁଧିଷ୍ଠିର)ଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ହରାଇଯାଇଥିବା ରାଜ୍ୟ ଫେରାଇ ଦେଲେ, ଅଧର୍ମୀ ରାଜାମାନେ ନିହତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଜୀବନ କୁକୃତ୍ୟରେ ଦୂଷିତ ଥିଲା। ତିନିଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରାଇ, ତାଙ୍କ ପବିତ୍ର କୀର୍ତ୍ତି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଲା। ଶେଷରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ, ସାତ୍ୟକି, ଉଦ୍ଧବ ଓ ବ୍ୟାସାଦି ଋଷିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଯିବା ପାଇଁ ରଥାରୋହଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭୟଭୀତ ଉତ୍ତରା ଦୌଡ଼ିଆସି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, "ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ଏ ମହାଯୋଗୀ, ଦେବେଶ, ଜଗନ୍ନାଥ! ମୁଁ ତୁମ୍ଭିନା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶରଣ ନାହିଁ, ମୃତ୍ୟୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆସୁଛି।" "ପ୍ରଭୁ, ଏକ ଦହୁଥିବା ଲୋହା ଶର ମୋତେ ଆସୁଛି! ଯଦି ପଡ଼ିବାକୁ ଥାଏ, ମୋତେ ପଡ଼ୁ, କିନ୍ତୁ ମୋ ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁକୁ ରକ୍ଷା କର।" ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ଭଗବାନ୍, ଏହି ଶୁଣି ବୁଝିଲେ ଯେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ର ଅଶ୍ୱଥ୍ଥାମାଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ପାଣ୍ଡବ ବଂଶ ନଶ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଛାଡ଼ାଯାଇଛି। ପାଣ୍ଡବମାନେ ଗୋଟିଏ ଦିଗରୁ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଅଗ୍ନିଶର ତାଙ୍କ ଉପରେ ଆସୁଛି, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଲେ। କିନ୍ତୁ, ଶ୍ରୀହରି, ନିଜ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା, ନିଜ ଭକ୍ତମାନେ ଉପରେ ଆସୁଥିବା ସମସ୍ତ ବିପଦକୁ ରୋକିଦେଲେ। ଯୋଗେଶ୍ୱର ହରି, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ତରାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଥିବା ଶିଶୁକୁ ରକ୍ଷା କଲେ। ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଶିର ଅସ୍ତ୍ର ଅପରାଜେୟ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ବୈଷ୍ଣବ ଶକ୍ତି ସାମ୍ନାରେ ନିର୍ବଳ ହେଇପଡ଼ିଲା। ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ, କାରଣ ଅଚ୍ୟୁତ ଭଗବାନ୍ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ମାୟାରେ ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି, ସଂହାର କରନ୍ତି। ଏଭଳି, ବ୍ରହ୍ମା ଶକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ପ୍ରଥା, ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଓ କୃଷ୍ଣା ସହିତ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେବାକୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଏବଂ ପୁନି ନମ୍ର ଭାବେ ତାଙ୍କୁ କିଛି କହିଲେ।