ନକୁଳ, ସହଦେବ, ଯୁୟୁଧାନ, ଧନଞ୍ଜୟ, ଦିବ୍ୟ ଦେବକୀନନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୁରୁଷ ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭୀମ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ—ଯେଉଁଠି ଜଣେ ନିଦ୍ରାରତ ଶିଶୁଙ୍କୁ କାରଣ ବିନା ହତ୍ୟା କରେ, ନ ନିଜ ସ୍ୱାମୀର ପାଇଁ, ନ ନିଜ ପାଇଁ, ସେଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ହିଁ ଉଚିତ ଶାସ୍ତି। ଭୀମଙ୍କ ଏହି କଥା ଓ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଚତୁର୍ଭୁଜ ଭଗବାନ ଦୟାଳୁ ହସ ସହିତ ନିଜ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖି କହିଲେ—“ଏକ ଆକ୍ରମଣକାରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଉଛି ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଆକ୍ରମଣକାରୀ ମୃତ୍ୟୁ ଦଣ୍ଡ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ। ମୁଁ ଦୁଇଟି ପକ୍ଷର ଉପଦେଶ ଦେଇଛି—ମୋ ଶିକ୍ଷାକୁ ଅନୁସରଣ କର। କୁରୁଙ୍କୁ ଦିଆ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ପୂରଣ କର, ଯାହା ତୁମର ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେବା ପାଇଁ ଦେଇଥିଲ, ଏବଂ ଯାହା ଭୀମସେନ, ଦ୍ରୌପଦୀ ଓ ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ।” ତାପରେ, ସୂତ କହିଲେ—ଅର୍ଜୁନ, ହରିଙ୍କ ଅଭିପ୍ରାୟ ବୁଝି, ତାଙ୍କର କୃପାଣ ଦ୍ୱାରା ସେଇ ଦ୍ୱିଜନ୍ମାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରୁ ମଣି ଓ କେଶ କାଟିଦେଲେ। ଏହା ପରେ, ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କୁ ଗୁଞ୍ଜି ମାନ୍ଦିଆଯାଇଥିବା, ପାପରେ ତେଜ ହରାଇଥିବା ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡରୁ ମଣି ହରାଇ, ଶିବିରରୁ ବାହାରକୁ ନେଇଗଲେ। ଏପରି ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ କେବଳ ନାମମାତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶରୀରୀକ ଦଣ୍ଡ ହେଉଛି ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡାଇଦେବା, ଧନ ନେଇ ଦେବା ଓ ଦେଶ ଛାଡ଼ିଦେବା; ଅନ୍ୟ ଦଣ୍ଡ ନାହିଁ। ପୁତ୍ରଶୋକରେ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବ ଓ କୃଷ୍ଣା ଏକଠି ହୋଇ, ମୃତ ପୁତ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧାଦି କ୍ରିୟା କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭଗବାନ କହିଲେ—“ଯାହା ତୁମେ ମୋତେ ପଚାରିଛ, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏହା ମୋର ଇଚ୍ଛା ମଧ୍ୟ। ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଦିଗପାଳମାନେ ସମେତ ସମସ୍ତେ ମୋର ଧାମରେ ବାସ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି।” ଏହିଭଳି, ପ୍ରେମମୟ ଦମ୍ପତି ନିଜ ଶିଶୁମାନେ ଉପରେ ଦୟା କରି, ସେମାନଙ୍କ ମଧୁର କୁହୁକୁହା ଓ ଖେଳୁଥିବା ଭାବ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଶୁଭ ଓ ସୁଖରେ ବଢ଼ିଲେ। ଶିଶୁମାନେ ନିଜ ମାତାପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ପାଖି ଓ ଦୟାଳୁ ଛୁଆଁରେ, ସେମାନେ ଦୁଃଖ ଭୁଲି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁହଁ ହୋଇ, ଏହି ଦୁଇ ଘରସ୍ଥ ଦମ୍ପତି ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ସ୍ନେହରେ ଶିଶୁମାନେ ଓ ଜନମାନେକୁ ପାଳନ କରୁଥିଲେ। ଏକଦିନ ସେମାନେ ନିଜ ଶିଶୁମାନେ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଆଣିବାକୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ ଓ ବହୁ ସମୟ ଧରି ଖାଦ୍ୟ ଖୋଜିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଶିକାରୀ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ସମୟରେ ଏହି ଶିଶୁମାନେ ଦେଖି ତାଙ୍କ ଉପରେ ଜାଲ ପତାଇ ଧରିନେଲା। ଖାଦ୍ୟ ନେଇ ଦୁଇଟି ପାଖି ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ମା ପାଖି ନିଜ ଶିଶୁମାନେ ଜାଲରେ ଆଟକିଥିବା ଦେଖି, ଏହି ଦୁଃଖରେ ଏବଂ ଶିଶୁମାନେ ରୋଇଥିବା ଦେଖି, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ଦିଗରେ ଦୌଡ଼ିଗଲେ। ଭାବନା ଓ ମୋହରେ ମୁହଁ ହୋଇ, ଶିଶୁମାନେ ବନ୍ଧା ଦେଖି, ସେ ମଧ୍ୟ ଜାଲରେ ଆଟକିଗଲେ। ପୁରୁଷ ପାଖି ନିଜ ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ରମାନେ ଓ ଜୀବନସମାନ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ବନ୍ଧା ଦେଖି ଅତି ଦୁଃଖରେ ବିଳାପ କଲେ—“ହାଁ, ମୋ ଦୁର୍ଦ୍ଦୈବ! ମୁଁ ଅସଂତୁଷ୍ଟ ଓ ଅସଫଳ ଘରସ୍ଥ ଜୀବନରେ ତିନି ପୁରୁଷାର୍ଥ ପାଇଲି ନାହିଁ। ମୋର ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା, ମୋ ଦେବୀ, ଏବେ ଘର ଛାଡ଼ି ପୁତ୍ରମାନେ ସହ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ। ଏହି ଶୂନ୍ୟ ଘରରେ ମୁଁ ଏକା, ପୁତ୍ର ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟା ବିହୀନ, ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ, ଏହି ଦୁଃଖମୟ ଜୀବନ ରଖିବାର କାହିଁକି ଆଶା କରିବି?” ଏହିପରି ନିଜ ସନ୍ତାନ ଓ ସ୍ତ୍ରୀ ପରିବେଷ୍ଟିତ ହୋଇ, ମୃତ୍ୟୁର ଚାପରେ ଦୁଃଖରେ ତରପି, ଅବିବେକରେ ଏହି ପିତା ପାଖି ମଧ୍ୟ ଶିକାରୀଙ୍କ ଜାଲରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଶିକାରୀ, ସଫଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ଏହି ପିତା, ମାତା ଓ ଶିଶୁ ପାଖିମାନେ ଘରକୁ ନେଇଗଲେ। ଏଭଳି, ଯେଉଁ ଘରସ୍ଥ ମନ ଶାନ୍ତି ନାହିଁ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ଆନନ୍ଦ ଉଠେ, ଓ ପରିବାର ଉପରେ ଅତି ସ୍ନେହ ରଖେ, ସେ ନିଜ ବନ୍ଧନରେ ବନ୍ଧି ଅବସାଦକୁ ପହଞ୍ଚେ। ମାନବ ଜନ୍ମର ମୁକ୍ତିର ଦ୍ୱାର ଖୋଲା ଥିବା ସତ୍ୱେ, ଯେଉଁଠି ଘରସ୍ଥ ଜୀବନରେ ପକ୍ଷୀପରି ଆସକ୍ତ ରହେ, ସେଉଁଠି ଉଚ୍ଚରେ ଚଢ଼ି ତଳକୁ ପଡ଼ିଯିବା ବୋଲି ଜଣାଯାଏ। ଏହିପରି, ପରିଜନଙ୍କ ପାଇଁ ଜଳାଞ୍ଜଳି ଦେବା ଇଚ୍ଛାରେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଗଲେ। ଶୋକରେ ପୁନଃପୁନି ବିଳାପ କରି, ହରି ଓ ଅଜନ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଚରଣ ଧୂଳିରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ସେଠାରେ ମାଧବ କୁରୁରାଜ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଭାଇ, ଶୋକାକୁଳ ଗାନ୍ଧାରୀ, ପୃଥା ଓ କୃଷ୍ଣା ସହ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ। ଭଗବାନ ଏବଂ ଋଷିମାନେ, ନିଜ ପରିଜନ ହରାଇ ଶୋକରେ ଅବିବେକ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ କାଳର ମହତ୍ତ୍ୱ ବୁଝାଇଲେ। ଅଜାତଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ହରାଯାଇଥିବା ରାଜ୍ୟ ପୁନଃ ମିଳାଇଦେଲେ, ଅଧର୍ମୀ ରାଜାମାନେ ଯେଉଁମାନେ କଚଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଦୂଷିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କଲେ। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଜାତଶତ୍ରୁ ତିନିଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ, ଯାହାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅତି ଉତ୍ତମ ଥିଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପବିତ୍ର କୀର୍ତ୍ତି ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଲା। ପାଣ୍ଡବମାନେ, ସାତ୍ୟକି ଓ ଉଦ୍ଧବ ସହ ବିଦାୟ ନେଲେ, ବ୍ୟାସ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣା ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ପ୍ରଦାନ କଲେ। ତାପରେ, ଦ୍ୱାରକାକୁ ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରି ରଥାରୋହଣ କରିଥିବା ସମୟରେ ଉତ୍ତରା ଭୟରେ ଦୌଡ଼ିଆସି ଭଗବାନଙ୍କ ଚରଣ ଧରି କହିଲେ—“ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ହେ ମହାଯୋଗୀ, ଦେବଦେବ, ଜଗତ୍ ପତି! ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ଦେଖୁନି, ଚାରିପଟେ ମୃତ୍ୟୁ ଆସୁଛି।” “ଏକ ଦହୁଥିବା ଲୋହା ତୀର ମୋ ଉପରେ ଆସୁଛି! ତାହା ମୋତେ ଦହିଦିଅ, କିନ୍ତୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋ ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁକୁ କିଛି ହେଉନାହିଁ।” ସୂତ କହିଲେ—ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନ ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ନେହ କରୁଥିବା, ବୁଝିପାରିଲେ ଯେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପାଣ୍ଡବ ବଂଶ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ।