ଧର୍ମର ଜ୍ଞାତା, ବଡ଼ମାନ୍ୟ ଏବଂ ଗୌରବମୟ ପରିବାରର ଅଙ୍ଗ, ତୁମେ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରି ନିଜ ପରିବାରର ଖ୍ୟାତି ନଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଗୌତମୀ, ନିଜ ପତି ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ମୁଁ ଯେପରି ଉପରେ ଉପରେ ପାଣି ଭରି ଅଶ୍ରୁ ଝାଡିଛି, ଏପରି ଦୁଃଖରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ନ କାନ୍ଦିବେ। ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଂଶ ଅସଂଯମିତ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେ ବଂଶ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କୁ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସମ୍ପୃକ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିଦିଏ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବେ। ସୂତ ଗାଥା କହିଲେ: ଧର୍ମପୁତ୍ର ରାଜା, ରାଜ୍ଞୀଙ୍କର ଧର୍ମମୟ, ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ, ଦୟାଶୀଳ, ସତ୍ୟବାନ୍, ଏବଂ ନିର୍ପକ୍ଷ କଥାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ନକୁଳ, ସହଦେବ, ଯୁୟୁଧାନ, ଧନଞ୍ଜୟ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ପୁରୁଷ ଓ ମହିଳା ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ତାପରେ ଭୀମ, ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, କହିଲେ: ଯିଏ ନିଜ ମାଲିକ କିମ୍ବା ନିଜ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଅନ୍ୟାୟରେ ଘୁମେଇଥିବା ଶିଶୁଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ହିଁ ଯଥାଯଥିକ। ଭୀମ ଓ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଚତୁର୍ଭୁଜ ଭଗବାନ୍ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ନିଜ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖି, ମୃଦୁ ହସ କରି କହିଲେ: ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯଦିଓ ଅକ୍ରମୀ ହୋଇଥିବେ, ହତ୍ୟା ଯୋଗ୍ୟ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମୃତ୍ୟୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ମୁଁ ଦୁଇ ପକ୍ଷର ଉପଦେଶ ଦିଏଛି—ମୋ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଷ୍ଠାନ କର। ତୁମେ ଯେ କୁରୁଙ୍କୁ ଶାନ୍ତନା ପାଇଁ ଦିଆ ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କର; ଏବଂ ଯାହା ଭୀମସେନ, ଦ୍ରୌପଦୀ ଓ ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ, ସେହି କଥା ମଧ୍ୟ ପୂରଣ କର। ସୂତ କହିଲେ: ଅର୍ଜୁନ, ହରିଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝି, ତାଙ୍କର ତଳୂ ଉପରେ ଥିବା ମଣି ଓ କେଶକୁ ତଳୂରୁ କଟିଦେଲେ। ତାଙ୍କୁ ବନ୍ଧା ଅବସ୍ଥାରୁ ମୁକ୍ତ କରି, ଶିଶୁହତ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ତେଜ ନିର୍ମଳ ହୋଇଯିବା ଦେଖି, ମଣିର ଚମକ ହରାଇ, ତାଙ୍କୁ ଶିବିରରୁ ବାହାର କରିଦେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ନାମରେ ଯେଉଁମାନେ ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶିର ମୁଣ୍ଡିବା, ଧନ ନେଇଯିବା, ଏବଂ ନିଜ ସ୍ଥାନରୁ ଉନ୍ମାଦିତ କରିବା ହିଁ ଶାରୀରିକ ଦଣ୍ଡ; ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନାହିଁ। ପାଣ୍ଡବମାନେ, ନିଜ ପୁଅ ପ୍ରତି ଦୁଃଖରେ ଭାଗ୍ନ, କୃଷ୍ଣା ସହିତ, ଶବ ଉଠାଇବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କଲେ। ଏଠାରେ ଅଧ୍ୟାୟ ସାତମ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ତୁମେ ମୋତେ ଯେ ଚାହିଁଛ, ମୁଁ ତାହା କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଲୋକପାଳମାନେ ସମସ୍ତେ ମୋର ଧାମରେ ବସିବାକୁ ଅଭିଲାଷୀ। ସେଠାରେ ଜନମାନେ ସୁଖରେ ଅନ୍ନତି ହେଲେ, ପ୍ରେମର ଦମ୍ପତି ନିଜ ଶିଶୁମାନେ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରି, ତାଙ୍କ ମନୋହର ନାଦ ଓ କ୍ରୀଡ଼ା ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଶିଶୁମାନେ ନିଜ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ନିକଟ ଆସି ମୃଦୁ ଶବ୍ଦ ଓ ଚାଳ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ମନ ସୁଖୀ ହେଲା। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ, ପ୍ରେମରେ ବନ୍ଧା, ଦମ୍ପତି ତାଙ୍କ ଶିଶୁ ଓ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏକ ଦିନ, ଦମ୍ପତି ନିଜ ଶିଶୁମାନେ ପାଇଁ ବନକୁ ଖାଦ୍ୟ ଖୋଜିବାକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଶିକାରୀ, ଆକସ୍ମିକ ଭାବେ ବନରେ ଆସି, ତାଙ୍କ ଗୁଞ୍ଜ ନିକଟ ଆସିଥିବା ଶିଶୁମାନେ ପାଇଁ ଜାଲ ପତାଇ ଧରିଦେଲେ। ପିତାମାତା ପରିବାର ଖାଦ୍ୟ ମିଳି ଗୁଞ୍ଜକୁ ଫେରିଲେ। ମା, ନିଜ ଶିଶୁମାନେ ଜାଲରେ ଆଟକି ଦେଖି, ଦୁଃଖ ରେ ଚିତ୍କାର କରି, ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ। ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରେମ ଓ ଦୁଃଖରେ, ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ, ଶିଶୁମାନେ ଆଟକି ଦେଖି, ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଜାଲରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ପିତା, ନିଜ ପ୍ରିୟ ପୁଅମାନେ ଏବଂ ପ୍ରିୟା ଜନନୀ ଆଟକି ଦେଖି, ଦୁଃଖରେ ବିପ୍ଳବ କରିଲେ: ମୋର ଦୁଃଖ ଦେଖ, ମୁଁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅବୁଦ୍ଧି; ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନର ତିନି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଅପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଗଲା। ମୋର ଦେବୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଏହି ଖାଲି ଘର ଛାଡ଼ି, ମୋର ଦୁଃଖରେ ମୋତେ ଛାଡ଼ି, ନିଜ ପୁଅମାନେ ସହ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ମୁଁ ଏହି ଖାଲି ଘରରେ ଏକା, ସ୍ତ୍ରୀପୁଅ ବିହୀନ, ଦୁଃଖରେ ଭାଗ୍ନ, ଏପରି ଦୁଃଖ ଜୀବନ ରେ କାହିଁକି ରହିବାକୁ ଚାହେଁ? ନିଜ ଶିଶୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରା, ମୃତ୍ୟୁର ଜାଲରେ ଆଟକି, ଅବସ୍ଥା ଅନୁଭବ କରି, ଏହି ଅବୁଦ୍ଧି ପକ୍ଷୀ ଶିକାରୀର ତୀର ଦେଖି ମଧ୍ୟ ଝଡ଼ି ପଡ଼ିଲେ। ଏହିପରି ଶିକାରୀ, ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ସଫଳ କରି, ଦମ୍ପତି ଓ ତାଙ୍କର ଶିଶୁମାନେ—ସମସ୍ତ ଗୃହସ୍ଥ—କୁ ଧରି ନିଜ ଘରକୁ ନେଇଗଲେ। ଏପରି ଗୃହସ୍ଥ ଜନ, ଯାହାର ମନ ଶାନ୍ତିତ ନୁହେଁ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ଆନନ୍ଦ ଭାବେ ଜୀବନ ଯାପନ କରେ, ଗୃହସ୍ଥ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ରଖି, ନିଜ ସମ୍ପର୍କରେ ବନ୍ଧା, ତଳେ ଝଡ଼ି ପଡ଼ିଥାଏ। ଏହି ମାନବ ଜନମ ମିଳିଥିବା, ମୁକ୍ତିର ଦ୍ୱାର ଖୋଲା ଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ ପ୍ରତି ପକ୍ଷୀ ପରି ଆସକ୍ତ ରହିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ "ଉପରକୁ ଚଢ଼ି, ପଛକୁ ଝଡ଼ି ପଡ଼ିଥିବା" ବୋଲି ଜଣାଯାଏ। ସୂତ କହିଲେ: ତାପରେ, ନିଜ ପରଲୋକୀୟ ବନ୍ଧୁମାନେ ପାଇଁ ଜଳ ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ମହିଳାମାନେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଗଲେ। ଜଳ ଦେଇ, ଦୁଃଖରେ ଆବେଶିତ ହୋଇ ପୁନଃ ପୁନଃ ବିଳାପ କରି, ହରିଙ୍କର ପଦପଙ୍କଜ ଓ ଅଜନ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପବିତ୍ରତାରେ ସନ୍ନିଧାନ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ଏଠାରେ ମାଧବ, କୁରୁ ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ତାଙ୍କ ଭାଇ, ଗାନ୍ଧାରୀ, ପୃଥା ଓ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ପୁଅମାନେ ପାଇଁ ଦୁଃଖରେ ଭାଗ୍ନ ଥିଲେ। ସେ, ଋଷିମାନେ ସହିତ, ବନ୍ଧୁମାନେ ହରାଇଥିବା ଏବଂ ଦୁଃଖରେ ଆବେଶିତ ଲୋକଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ଅଟୁଟ ରହିଥିବା କାଳର ଅନିବାର୍ୟ ଗତି ଦେଖାଇଲେ। ଅଜାତଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଗ୍ୟାମ୍ବଲର ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିଯାଇଥିବା ରାଜ୍ୟ ଫେରାଇ ଦେଇ, ଅନ୍ୟାୟୀ ରାଜାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ କଚାର ସ୍ପର୍ଶରେ ଦୂଷିତ ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ନିଜ କାମ ସଫଳ କଲେ। ତିନିଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ଉତ୍ତମ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ କରି, ତାଙ୍କ ପବିତ୍ର ଖ୍ୟାତି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପିଗଲା, ଇନ୍ଦ୍ର ପରି।