ସୂତ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, ଏପରି ଭାବରେ ଅର୍ଜୁନ ଧର୍ମକୁ ଗଭୀର ଭାବେ ବିଚାର କରୁଥିଲେ ଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତଥାପି ସେ ତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେ ବଡ଼ ଅପରାଧ କରିଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସାରଥି ତାଙ୍କର ନିଜ ଶିବିରକୁ ଫେରିଲେ ଓ ତାଙ୍କର ଦୁଃଖିତ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ସମ୍ବାଦ ଦେଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ହତ୍ୟା ହୋଇଥିବା ପୁଅମାନଙ୍କୁ ବିଳାପ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ୟଙ୍କ ପୁଅ ଅଶ୍ୱଥାମାଙ୍କୁ ପଶୁ ସଦୃଶ ଦୌର୍ବଳ୍ୟରେ ଦୌର୍ବଳ୍ୟରେ ବାନ୍ଧି ଆଣାଯାଉଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶର୍ମରେ ନମି ଥିଲା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ବିଭାବ ହରାଯାଇଥିଲା, ତେଣୁ ତାଙ୍କର ମାଆ କୃପୀ, ଯିଏ ସ୍ନିଗ୍ଧ ସ୍ୱଭାବର, କ୍ରିପାରେ ଅନୁମନ୍ୟ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଭକ୍ତିମୟା ପତ୍ନୀ କହିଲେ, "ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ, ଛାଡ଼ିଦିଅ! ସେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏକ ଗୁରୁ।" "ତୁମେ ତାଙ୍କର କୃପାରେ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାର ଗୁପ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର, ତାହାର ବ୍ୟବହାର ଓ ନିବୃତ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଶିଖିଛ। ଏହି ଗରିମାମୟ ଦ୍ରୋଣା ବର୍ତ୍ତମାନ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଆକାରରେ ଅଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଅର୍ଦ୍ଧାଂଶ କୃପୀ ମାଆ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି, ଯିଏ ଏହି ବୀର ପୁଅଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି। ଏହିପରି, ହେ ଧର୍ମଜ୍ଞ, ହେ ମହାନ, ତୁମର ପୂଜ୍ୟ ଓ ସମ୍ମାନିତ କୁଳ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କୁଖ୍ୟାତି ଆର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" "ମୋତେ ଯେପରି ମୁଁ ମୋର ମୃତ ପୁଅମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦିଛି, ସେପରି ଗୌତମୀ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ପତିରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ପାଇଁ କାନ୍ଦୁନାହଁ। ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଂଶକୁ ଅନ୍ୟାୟ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ କ୍ରୋଧିତ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ସେମାନେ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନାଶ କରିପାରନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେମାନେ ପବିତ୍ର।" ସୂତ କହିଲେ, ଧର୍ମର ପୁଅ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରୀ ରାଣୀଙ୍କ ଏହି ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ, ଦୟାଳୁ, ସତ୍ୟ ଓ ପକ୍ଷପାତଶୂନ୍ୟ କଥାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେଠାରେ ନକୁଳ, ସହଦେବ, ଯୁୟୁଧାନ, ଧନଞ୍ଜୟ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ତେବେ, ଭୀମସେନ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ, "ଏମିତି ଜଣେ, ଯିଏ ନିଜ ମାଲିକ ବା ନିଜ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ନିଦ୍ରାରତ ଶିଶୁମାନେ ଉପରେ ଅନ୍ୟାୟରେ ହତ୍ୟା କରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଯିବା ଉଚିତ୍।" ଭୀମ ଓ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଚାରିଭୁଜା ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁଙ୍କ ମୁହଁରେ ଦୃଷ୍ଟି ପତିତ କରି, ମୃଦୁ ହାସି ସହ କହିଲେ, "ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଦିଓ ଅତିକ୍ରମୀ ଅଟେ, ତଥାପି ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଅତିକ୍ରମୀ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟ। ମୁଁ ଉଭୟ ପକ୍ଷ ଶିଖାଇଛି—ମୋ ଉପଦେଶକୁ ଅନୁସରଣ କର।" "ତୁମେ କୁରୁଙ୍କୁ ଯେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦେଇଥିଲ, ତାହା, ତୁମର ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଦେଇଥିଲ, ଏବଂ ଭୀମ, ଦ୍ରୌପଦୀ ଓ ମୋତେ ଯାହା ପ୍ରିୟ, ତାହା ପୂରଣ କର।" ସୂତ କହିଲେ, ଅର୍ଜୁନ ହଠାତ୍ ହରିଙ୍କ ଅଭିପ୍ରାୟ ବୁଝି, ତାଙ୍କର ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱିଜାତି ଅଶ୍ୱଥାମାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରୁ ମଣି ଓ ଚୁଲି କାଟିଦେଲେ। ପରେ, ତାଙ୍କୁ ଜଟାରେ ବାନ୍ଧି, ଶିଶୁ ହତ୍ୟାର ପାପରେ ତାଙ୍କର ତେଜ ହରାଇଥିବା ଏହି ଅଶ୍ୱଥାମାଙ୍କୁ ମଣିର ଚମକ ହୀନ କରି ଶିବିର ବାହାରକୁ ନେଇଯାଇଲେ। ଏଭଳି ବ୍ରାହ୍ମଣ ନାମମାତ୍ର ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଦେହ ଶିକ୍ଷା ହେଉଛି—ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡାଇବା, ଧନ ନେଇ ଦେବା, ଓ ଏଠାରୁ ତାଡ଼ିଦେବା; ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶିକ୍ଷା ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବ ଓ କୃଷ୍ଣା (ଦ୍ରୌପଦୀ), ପୁଅଙ୍କ ଶୋକରେ ବିଷାଦଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ, ଦାହ କ୍ରିୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଏହି ବେଳେ, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଯାହା ଚାହାଁ, ତୁମେ ମୋତେ ଯାହା ପଚାରିଛ, ଏହି ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ମୋର ଇଚ୍ଛା। ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳମାନେ ମୋର ଧାମରେ ବାସ କରିବାକୁ ଚାହନ୍ତି।" ଏହିପରି, ଲୋକମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ବଢ଼ିଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ସ୍ନେହମୟ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେମାନଙ୍କର ଶିଶୁମାନେ କିପରି ମନୋହର ଭାବରେ କୁହୁକୁହୁ କରୁଛନ୍ତି, ତାହା ଶୁଣି ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରସ୍ନ୍ନ ଶିଶୁମାନେ ମାନ୍ଦ ଓ ଚଳନରେ, ସ୍ନେହରେ ଅନ୍ତରବନ୍ଧିତ ଥିଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ ମୋହିତ ହୋଇ, ସେ ଦୁଇଜଣ ଅସ୍ଥିର ମନରେ ତାଙ୍କର ଶିଶୁ ଓ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ପାଳନ କରୁଥିଲେ। ଏକଦିନ, ସେ ଦୁଇଜଣ ଘରସ୍ଥ ପିଜୁ ପକ୍ଷୀ ତାଙ୍କର ଛୁଆମାନେ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଆଣିବାକୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଖାଦ୍ୟ ଖୋଜିଲେ। ସେତେବେଳେ ଏକ ଶିକାରୀ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଛୁଆମାନେ ଗୋଟିଏ ଜାଲରେ ଧରିଦେଲେ। ମା ପିଜୁ ତାଙ୍କର ଛୁଆମାନେ ଜାଲରେ ବନ୍ଧା ଦେଖି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କାନ୍ଦିକାନ୍ଦି ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ। ସେ ମୋହରେ ବିମୂଢ଼ ହୋଇ, ଅନୁରାଗ ଓ ଶୋକରେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଜାଲରେ ଆସି ପଡ଼ିଲେ। ପୁରୁଷ ପିଜୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପତ୍ନୀ ଓ ସନ୍ତାନମାନେକୁ ବନ୍ଧା ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ, କହିଲେ, "ହାଁ, ମୋର ଦୁଃଖ ଦେଖ, ମୁଁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ମୂର୍ଖ ଘରସ୍ଥ ଜୀବନରେ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଛି। ମୋର ଭକ୍ତିମୟା ପତ୍ନୀ ଏବେ ଘର ଛାଡ଼ି ପୁଅମାନେ ସହ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏହି ଶୂନ୍ୟ ଘରରେ ମୁଁ ଏକା, ଘରସ୍ଥ ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ଏମିତି ଜୀବନ ରଖିବାକୁ କାହିଁକି ଚାହିଁବି?" ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ଶିକାରୀ ତାଙ୍କୁ, ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଓ ପିଲାମାନେ ସହ ଧରି ଘରକୁ ନେଇଗଲେ। ଏଭଳି ଘରସ୍ଥ ଲୋକ, ଯାହା ମନ ଅଶାନ୍ତ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ଆସକ୍ତ ଓ ପରିବାର ପ୍ରତି ଅତି ସ୍ନେହ ରଖେ, ସେ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧନରେ ବନ୍ଧି ତଳକୁ ଡୁବିଯାଏ। ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ଲାଭ କରି, ମୋକ୍ଷ ଦ୍ୱାର ଖୋଲା ଥିବା ସତ୍ୱେ, ଯେଉଁଠି ଘରସ୍ଥ ଜୀବନରେ ପକ୍ଷୀ ସଦୃଶ ଆସକ୍ତ ରହେ, ସେକୁ ଉନ୍ନତି ପରେ ପୁଣି ତଳକୁ ପଡ଼ିଯିବା ମନେ କରାଯାଏ। ଏହିପରି, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଜଳ ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ମହିଳାମାନେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଗଲେ।