ଏହି ଘଟଣାରେ, ଯେତେବେଳେ ଅର୍ଜୁନ ଶିବିରରେ ଥିଲେ, ହଠାତ୍ ଚାରିଦିଗରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର, ତିବ୍ର ଏବଂ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଉର୍ଜା ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା। ଏହି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶକ୍ତି ଜୀବନକୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ଦେଖି, ଅର୍ଜୁନ ଶ୍ରୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହେ କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ମହାବାହୁ, ତୁମେ ହିଁ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଭୟ ଦୂର କରୁଥିବା, ଏହି ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରେ ଦୁଃଖରୁ ମୋକ୍ଷ ଦେଉଥିବା। ତୁମେ ଆଦି ପୁରୁଷ, ସକ୍ଷାତ୍ ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରକୃତିରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ, ମାୟାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଜ୍ଞାନ ଶକ୍ତିରେ ଏକାଗ୍ର ଅବସ୍ଥାନ କରୁଛ। ତୁମର ଶକ୍ତିରେ, ମାୟାରେ ବିମୂଢ ହୋଇଥିବା ଜୀବମାନେ ଧର୍ମାଦି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲାଭ ପାଆନ୍ତି। ଏହି ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ଏବଂ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ନିରନ୍ତର ଧ୍ୟାନ ପାଇଁ ଏହି ଅବତାର ଭୂମିରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛି। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଉର୍ଜା କ’ଣ? କେଉଁଠୁ ଆସିଛି? ଚାରିଦିଗରୁ ଏହି ଭୟାନକ ଶକ୍ତି ଆସୁଛି, ମୁଁ ଜାଣିନି।” ତେବେ, ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ, “ଏହା ହେଉଛି ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର। ମୃତ୍ୟୁ ସମୀପରେ ଆସିଥିବାରୁ, ସେ ଏହାକୁ ତିଆରି କରିବା ଉପାୟ ଜାଣିନାହିଁ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ବିରୋଧ କରିବା ପାଇଁ ଆଉ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ନାହିଁ, ଏହାକୁ ଦମନ କରିବା ପାଇଁ ସମାନ ପ୍ରକୃତିର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ହେବ; କାରଣ, ଅସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ନିବାରଣ କରିପାରିବେ।” ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସୂତ ରୂପେ ବର୍ଣ୍ଣିତ, ଶତ୍ରୁ ମାରିବାରେ ପ୍ରବୀଣ ଅର୍ଜୁନ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ, ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରକୁ ବିରୋଧ କରି ଅନ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଉପାସନା କଲେ। ଦୁଇଁଟି ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି, ଅନେକ ଶର ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଢାଙ୍କିଦେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟାଗ୍ନି ପରି ତିବ୍ର ହେଲା। ଏହି ଅସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶକ୍ତି ତିନି ଲୋକକୁ ଦହିଦେଉଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ ଭାବିଲେ ଯେ, ଏହା ନିର୍ମାଣ ଅଗ୍ନି। ଲୋକମାନେ ଭୟଭୀତ ଓ ଦୁଃଖିତ, ଲୋକରେ ଉତ୍ପାତ ଦେଖି, ଅର୍ଜୁନ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଉପଦେଶ ମନେପକାଇ, ଦୁଇଁଟି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ତିଆରି କଲେ। ତା’ପରେ, ଅର୍ଜୁନ ତୀବ୍ର ରୂଷ୍ଟିରେ, ଲାଲ ଆଖି ହୋଇଥିବା ଗୌତମୀପୁତ୍ର ଅଶ୍ୱଥ୍ଥାମାଙ୍କୁ ଦୃତଗତିରେ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ ପଶୁବନ୍ଧନ ପରି ଦୂର୍ଦ୍ଦାନ୍ତ ଶତ୍ରୁକୁ ରସି ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ଏଭଳି ଶତ୍ରୁକୁ ଶିବିରକୁ ନେବାକୁ ଟାଣି ନେଉଥିବା ବେଳେ, କମଳନୟନ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ପାର୍ଥ, ଏହାକୁ ରହାଇ ଦିଅନାହିଁ! ଏହି ନାମମାତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ଶୟନରତ ଶିଶୁମାନେକୁ ରାତିରେ ହତ୍ୟା କରିଛି, ଏହାକୁ ମାର। ଧର୍ମ ଜାଣିଥିବା କେହି ମଦୋନ୍ମତ, ଅଲସ, ପ୍ରମାଦୀ, ନିଦ୍ରାସ୍ଥ, ଶିଶୁ, ନାରୀ, ଅସହାୟ, ଶରଣାଗତ, ନିରାୟୁଧ, ବିତରକ୍ତ, ଭୀତ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀକୁ ହତ୍ୟା କରେନାହିଁ। ଯିଏ ନିଜ ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଅନ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରାଣ ନଷ୍ଟ କରେ, ସେହି ପାପୀର ମୃତ୍ୟୁ ଉତ୍ତମ, ଏପରି ଅପରାଧରେ ମନୁଷ୍ୟ ପତିତ ହୁଏ। ତୁମେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ଅଂଗୀକାର କରିଥିଲ, ‘ମୁଁ ତୁମ ପୁତ୍ରହନ୍ତା ଅଭିମାନୀର ମୁଣ୍ଡ ଆଣିଦେବି।’ ଏହି ପାପୀଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କର; ଏହା କୁଟୁମ୍ବ ଘାତକ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅପ୍ରସନ୍ନ କରିଛି, ଗୋତ୍ରକୁ ଅପମାନିତ କରିଛି।” ସୂତ କହିଲେ, ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଖି ଓ ଧର୍ମ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରି, ଅର୍ଜୁନ ଗୁରୁପୁତ୍ର ଅଶ୍ୱଥ୍ଥାମାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚାହିଲେନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେ ମହାପାପ କରିଥିଲେ। ତା’ପରେ ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ଶିବିରକୁ ଫେରି, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସାରଥୀ ତାଙ୍କର ଶୋକାକୁଳ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ, ଯିଏ ନିଜ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଶୋକ କରୁଥିଲେ, ଏହି ଖବର ଦେଲେ। ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ଏକ ପଶୁ ପରି ରସିରେ ବାନ୍ଧି ନେଇଯାଉଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଲଜ୍ଜାରେ ନମ୍ର, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତେଜ ହରାଇଯିଥିବା, ତେଜସ୍ୱି ଅଶ୍ୱଥ୍ଥାମାଙ୍କୁ ଦେଖି, କୃପୀ ଦୟାର୍ଦ୍ର ହୋଇ ଅଞ୍ଜଳି ଦେଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପତିପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଥିଲେ, ଏବଂ ନିଜ ପୁତ୍ରକୁ ଏଭଳି ଦୃଃଖ ଦେଖି ଅସହ୍ୟ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ, ଏହା ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୁରୁ। ତୁମେ ଯେଉଁ ଗୁପ୍ତ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା, ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର ଓ ନିବାରଣ ଶିଖିଛ, ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରସାଦରୁ। ଏହି ଦ୍ରୋଣ ଏବେ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି, ଅର୍ଧ ଅଂଶ କୃପୀ ମା’ରେ ଅଛି। ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମର ପୂଜିତ, ପବିତ୍ର କୁଳ ଅପମାନିତ ହେଉନାହିଁ। ମୋ ପରି ଏହାର ମାଆ ଗୌତମୀ ଶୋକ କରିବେ ନାହିଁ, ଯେପରି ମୁଁ ମୋ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ହରାଇ ଅନେକଥର ଅଶ୍ରୁ ଝାରିଛି। ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଂପ୍ରଦାୟ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହେବେ, ସେମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସମ୍ପୃକ୍ତମାନେ ନଶ୍ଟ ହେବେ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ।" ସୂତ କହିଲେ, ଧର୍ମପୁତ୍ର ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ରାଣୀଙ୍କ ନ୍ୟାୟ, ଦୟା, ସତ୍ୟ ଓ ନିଷ୍ପକ୍ଷ ଉପଦେଶକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ନକୁଳ, ସହଦେବ, ଯୁୟୁଧାନ, ଧନଞ୍ଜୟ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ତେବେ ଭୀମ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, କହିଲେ ଯେ, ଯିଏ ନିଜ ଗୁରୁ କିମ୍ବା ନିଜ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ନିଦ୍ରାସ୍ଥ ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦୟ ଭାବେ ହତ୍ୟା କରେ, ସେଠି ମୃତ୍ୟୁ ଉଚିତ। ଭୀମ ଓ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଚତୁର୍ଭୁଜ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମୁହଁରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ମୃଦୁ ହାସି ସହିତ କହିଲେ, “ଏକ ଅଗ୍ରେସର ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ମାରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଅଗ୍ରେସର ମୃତ୍ୟୁ ଯୋଗ୍ୟ। ମୁଁ ଦୁଇଁଟି ପକ୍ଷ କହିଛି—ମୋ ଉପଦେଶ ରଖ। ତୁମେ କୁରୁଙ୍କୁ ଯେଉଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦେଇଥିଲ, ଭୀମ, ଦ୍ରୌପଦୀ ଓ ମୋ ପ୍ରିୟ ଯାହା ପାଇଁ, ସେହି କାମ ପୂରଣ କର।" ତେବେ, ଅର୍ଜୁନ ହରିଙ୍କ ଭାବ ଅନୁଭବ କରି, ତାଙ୍କର ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱିଜପୁତ୍ର ଅଶ୍ୱଥ୍ଥାମାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡର ମଣି ଓ ଚୁଲି କାଟିଦେଲେ। ତା’ପରେ ତାଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତିରେ ବାନ୍ଧି, ପାପରେ ତେଜ ହରାଇ, ମଣି ବିହୀନ କରି, ଶିବିରରୁ ବାହାରକୁ ନେଲେ।