ଏହି ଘଟଣା କାଳରେ, ଅଶ୍ୱତ୍ଥାମା ଜଳଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରି, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ଯଦିଓ ସେ ଏହାକୁ କିପରି ନିବାରଣ କରିବା ଯାନିନଥିଲେ; ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ନିକଟେ ଆସିଥିଲା। ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଏକ ଦାହଜ୍ୱଳିତ ତେଜୋରାଶି ପ୍ରକଟ ହେଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଖି ଆର୍ଜୁନ ଜୀବନ ଭୟରେ, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କହିଲେ: "ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ ମହାବାହୁ, ତୁମେ ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ ଭୟହର, ଏହି ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଦୁଃଖ ଅଗ୍ନିରୁ ମୋକ୍ଷଦାତା।" "ତୁମେ ପ୍ରଥମ ପୁରୁଷ, ସକ୍ଷାତ୍ ଭଗବାନ, ପ୍ରକୃତିଠାରୁ ପରେ, ମାୟାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଚେତନାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମାରେ ଏକତାରେ ବସିଛ। ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ମୃଗୟା ମାୟାରେ ମୁହଁ ଦେଇଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ପାଇଁ ଧର୍ମ ଓ ଉତ୍ତମ ଶ୍ରେୟସ୍ ଦେଉଛ। ଏହି ଅବତାର ତୁମର, ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ପୃଥିବୀରେ ଆସିଛି, ଏବଂ ଭକ୍ତମାନେ ନିତ୍ୟ ଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ ତୁମେ ପୁନପୁନ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ।" "ହେ ଦେବଦେବ, ଏହା କ’ଣ ଓ କେଉଁଠୁ ଆସିଛି? ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ। ଚାରିପାଖରୁ ଏକ ଦୁର୍ଦ୍ଦାନ୍ତ, ଦାହଜ୍ୱଳିତ ଶକ୍ତି ଆସୁଛି।" ଏହିପରେ, ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ, "ଏହା ହେଉଛି ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ହୋଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର; ସେ ଏହାକୁ ନିବାରଣ କରିବା ଯାନିନାହିଁ, କାରଣ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ନିକଟ ଆସିଛି।" "ଏହାକୁ ଚାଲେଞ୍ଜ କରିପାରିବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ନାହିଁ, ସେଇପରି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ଏହାକୁ ନିବାରଣ କରାଯିବ; କାରଣ ଅସ୍ତ୍ର ଚାଳନାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋକ ଏକ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିବାରଣ କରିପାରିବେ।" ଏହା ଶୁଣି ସୂତ କହିଲେ, "ଭଗବାନଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ଆର୍ଜୁନ, ଶତ୍ରୁବିଧ୍ୱଂସୀ, ପରିକ୍ରମା କରି, ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରକୁ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିବାରଣ କରିବାକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।" ଉଭୟ ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି, ବାଣ ଦ୍ୱାରା ପରିବେଷ୍ଟିତ ହୋଇ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଢାକିଦେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟାଗ୍ନି ପରି ବୃଦ୍ଧି ପେଲା। ଏହି ଦାହଜ୍ୱଳିତ ଶକ୍ତି ତିନି ଲୋକକୁ ଦହିଦେଉଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଏହାକୁ ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ଭାବିଲେ। ଲୋକମାନେ ଭୟଭୀତ ଓ ବିକଳ ହେବା, ଏବଂ ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କ ଉପଦେଶ ସ୍ମରଣ କରି, ଆର୍ଜୁନ ଉଭୟ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନିବାରଣ କଲେ। ତାପରେ, ଆର୍ଜୁନ ତିବ୍ର ରୋଷରେ ଗୌତମୀପୁତ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରାଗରେ ଲାଲ ଥିଲା, ଏବଂ ପଶୁ ପରି ତାଙ୍କୁ ଦୌରି ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ଏପରି ଶତ୍ରୁକୁ ଦୌରି ନେଇଯାଉଥିବାବେଳେ, କମଳନୟନ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଆର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ପାର୍ଥ, ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ! ଏହି ନାମମାତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ଶୟନାଶୀଳ ଶିଶୁମାନେକୁ ରାତିରେ ହତ୍ୟା କରିଛି, ଏହାକୁ ହତ୍ୟା କର।" "ଏକ ଧର୍ମଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତି କେବେ ମଦୋନ୍ମତ, ବିଚଳିତ, ପ୍ରମାତ୍ତ, ଶୟନାଶୀଳ, ଶିଶୁ, ନାରୀ, ଅସହାୟ, ଶରଣାଗତ, ନିରଅସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଭୟଭୀତ ଶତ୍ରୁକୁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତିନାହିଁ।" "ଯିଏ ଦୟାହୀନ ଓ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଜୀବନ ନାଶ କରି ନିଜ ଜୀବନ ରକ୍ଷା କରେ, ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଭଲ, କାରଣ ଏପରି ପାପରେ ମଣିଷ ଅଧପତିତ ହୁଏ।" "ଏବଂ ତୁମେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ମୋର ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଥିଲ, 'ମୁଁ ତୁମ ସନ୍ତାନଙ୍କ ହତ୍ୟାକାରୀ ଅହଂକାରୀର ମୁଣ୍ଡ ଆଣିଦେବି'।" "ଏହିପରି ଅପରାଧୀ, ବନ୍ଧୁବିଧ୍ୱଂସୀ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅପ୍ରସନ୍ନ କରି ନିଜ ବଂଶକୁ ଅପମାନ କରିଛି, ଏହି ପାପୀକୁ ହତ୍ୟା କର।" ସୂତ କହିଲେ, "ଏପରି ଧର୍ମ ବିଚାର କରି ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ ମଧ୍ୟ, ଆର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷକପୁତ୍ର ହେବାରୁ ଏହି ମହାପାପୀକୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ।" ତାପରେ ନିଜ ଶିବିରକୁ ଫେରି, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସାରଥି ତାଙ୍କ ଶୋକାକୁଳ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଏହି ଦୁଃଖଦ ଖବର ଦେଲେ, ଯିଏ ନିଜ ସନ୍ତାନ ହାରାଇ ଅତିଶୟ ଶୋକ କରୁଥିଲେ। ତାପରେ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ପଶୁପରି ଦୌରି ବାନ୍ଧି ନେଇଯିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ମୁଖ ତାଙ୍କର କୁକୃତ୍ୟରେ ଲଜ୍ଜାୟୁକ୍ତ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତେଜହୀନ ହୋଇଥିଲା, ତେଜ ହୃଦୟ ଶିକ୍ଷକପତ୍ନୀ କୃପୀ କ୍ଷମାପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ବନ୍ଧି ଓ ନେଇଯିବା ଦେଖି ବର୍ଦ୍ଧିତ ଦୁଃଖରେ ଥିବା ନିଷ୍ଠାବାନ ପତ୍ନୀ କହିଲେ, "ଏହାକୁ ଛାଡ଼, ଛାଡ଼! ସେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଗୁରୁ।" "ଅସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟା ଓ ଏହାର ବ୍ୟବହାର ଓ ନିବାରଣ ସମସ୍ତ ତୁମେ ତାଙ୍କର ଦୟାରେ ଶିଖିଛ।" "ସେଇ ଗରିମାମୟ ଦ୍ରୋଣ ବର୍ତ୍ତମାନ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରରେ ଅଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ଅର୍ଧ ଅଂଶ କୃପୀ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି, ଯିଏ ଏହି ବୀର ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛି।" "ଏହିପରି ଧର୍ମଜ୍ଞ, ମହାନ, ପୂଜିତ ବଂଶର ଅପମାନ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" "ଗୌତମୀ, ପତିନିଷ୍ଠା, ମୋ ପରି ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ହାରି ଅଶ୍ରୁପାତ କରିବାକୁ ପଡ଼ୁନାହିଁ।" "ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଂଶ ଅନ୍ୟାୟୀ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ ହୁଏ, ସେ ବଂଶ ଏବଂ ତାଙ୍କର ନିକଟଜନକୁ ନଶ୍ଚିତ କରିଦେଇଥାଏ।" ସୂତ କହିଲେ, "ଧର୍ମର ପୁତ୍ର ରାଜା ତାଙ୍କ ରାଣୀଙ୍କ ନ୍ୟାୟ, ଦୟା, ସତ୍ୟ ଓ ନିଷ୍ପକ୍ଷ ବାକ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।" "ନକୁଳ, ସହଦେବ, ଯୁୟୁଧାନ, ଧନଞ୍ଜୟ, ଦେବକୀପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୁରୁଷ-ନାରୀ ସମସ୍ତେ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।" "ତାପରେ ଭୀମ ରୋଷାବେଶରେ କହିଲେ, ଯିଏ ନିଜ ପ୍ରଭୁ ବା ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ନିଦ୍ରାସ୍ଥ ଶିଶୁମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରିଛି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ଉଚିତ।" "ଭୀମ ଓ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ଚତୁର୍ଭୁଜ ଭଗବାନ ନିଜ ବନ୍ଧୁ ଆର୍ଜୁନଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖି ମୃଦୁ ହସି କହିଲେ," "ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅପରାଧୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ହତ୍ୟା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଅପରାଧୀର ମୃତ୍ୟୁ ଉଚିତ। ମୁଁ ଉଭୟ ପକ୍ଷ ଶିଖାଇଛି—ମୋ ଉପଦେଶ ଅନୁସରଣ କର।" "କୁରୁଙ୍କୁ ଦିଆ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ପୂରଣ କର, ଯାହା ତୁମ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ପାଇଁ ଦେଇଥିଲ; ଏବଂ ଭୀମ, ଦ୍ରୌପଦୀ ଓ ମତେ ଯାହା ପ୍ରିୟ, ତାହା କର।" ସୂତ କହିଲେ, "ଆର୍ଜୁନ ହରିଙ୍କ ଅଭିପ୍ରାୟ ବୁଝି, ତାଙ୍କ ତଲୱାର ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱିଜପୁତ୍ରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡର ମଣି ଓ କେଶ କାଟିଦେଲେ।