ଓଡ଼ିଆ ନାରେଟିଭ୍: ଅର୍ଜୁନ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦେଖି କହିଲେ, “ଓ ସୁମଧୁର ସ୍ତ୍ରୀ, ମୁଁ ତୁମର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବି। ଗାଣ୍ଡୀବର ତୀରରେ ହୁଁ, ଏହି ଅତ୍ୟାଚାରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣବନ୍ଧୁଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ତୁମକୁ ଆଣିଦେବି, ଯେପରେ ତୁମେ ତୁମ ପୁଅମାନଙ୍କ ଦାହ କରି ପରେ ସ୍ନାନ କରିପାରିବେ।” ଏପରି ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ବାସନ ଦେଇ, ଅର୍ଜୁନ, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ସଖାର ପୁଅ, ରୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାଙ୍କ ଗୁରୁପୁଅ ସଂଘାତକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ। ତାଙ୍କ ରଥରେ ହନୁମାନଙ୍କ ପତାକା ଫେରାଉଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦୂରରୁ ଦେଖି, ରାଜକୁମାର ଭୟରେ ତାଙ୍କ ଚିତ୍ତ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା। ସେ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ରଥକୁ ନେଇ ପୃଥିବୀରେ ତୁଳା ଦେଇ ଭଗି ଚାଲିଗଲେ, ଯେପରି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭୟରେ କେହି ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ଭଗିଯାଏ। ଏହି ଦ୍ୱିଜପୁଅ ଦେଖିଲେ ଯେ ସେ ଅସ୍ରୟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଘୋଡାମାନେ କ୍ଲାନ୍ତ, ତେଣୁ ସେ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରକୁ ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ ଭାବିଲେ। ସେ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଧ୍ୟାନ କରି ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ତାହା ପ୍ରତିହତ କରିବା ଉପାୟ ଜାଣିନଥିଲେ, ମୃତ୍ୟୁ ନିକଟ ଆସିଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଚାରିଦିଗରେ ଭୟଙ୍କର ଦୀପ୍ତି ଦେଖାଦେଲା; ଜୀବନ ଉପରେ ଆପଦ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ଅର୍ଜୁନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଓ କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଭୟ ଦୂର କରିଥିବା, ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁ ଚକ୍ରର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା। ତୁମେ ପ୍ରକୃତିରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପୁରୁଷ, ମାୟାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଚେତନା ଶକ୍ତିରେ ଏକତାରେ ବସିଥିବା। ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଧର୍ମ ଓ ଉତ୍ତମ ଫଳ ଦେଉଛନ୍ତି। ତୁମ ଏହି ଅବତାର ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବାକୁ, ଏବଂ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଧ୍ୟାନ ପାଇଁ ପୁନଃପୁନଃ ଆସିଛି। ଏହି ଦୀପ୍ତି କ’ଣ? କେଉଁଠୁ ଆସୁଛି? ଚାରିଦିଗରୁ ଭୟଙ୍କର ଜ୍ୱାଳା ଆସୁଛି, ମୁଁ ଜାଣିପାରୁନାହିଁ।” ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ, “ଏହା ଦ୍ରୋଣପୁଅ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର; ସେ ତାହା ପ୍ରତିହତ କରିବା ଉପାୟ ଜାଣିନାହିଁ, ମୃତ୍ୟୁ ନିକଟ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ପ୍ରତିହତ କରିବା ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ନାହିଁ; ସେହି ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ଶମ କରିଯାଏ, ଅସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ମାନେ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି।” ସୂତ କହିଲେ, ଭଗବାନଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଅର୍ଜୁନ ଶତ୍ରୁବିର ନାଶକ, ପରିକ୍ରମା କରି, ଜଳ ଛୁଇ, ଏକ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରକୁ ପ୍ରତିହତ କରିବାକୁ। ଉଭୟ ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି ଏକାଠି ହୋଇ, ତୀରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, ଭୂମି ଓ ଆକାଶକୁ ଢାକିଦେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଗ୍ନିର ନିଭାରେ ଉତ୍କଟ ହେଲା। ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ ଅସ୍ତ୍ରର ଜ୍ୱାଳା ତିନି ଲୋକକୁ ଜଳାଇଦେଉଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଜୀବ ଭୟରେ ଭାବିଲେ ଯେ ଏହି ଅଗ୍ନି ପ୍ରଳୟର। ଲୋକମାନଙ୍କ ଅସ୍ଥିରତା ଓ ଲୋକର ଉପଦ୍ରବ ଦେଖି, ଏବଂ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଉପଦେଶ ସ୍ମରଣ କରି, ଅର୍ଜୁନ ଉଭୟ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ପ୍ରତିହତ କରିଦେଲେ। ଏପରେ, ଗୌତମୀପୁଅ ଉପରେ ରୋଷରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ, ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ରୁତ ଆଗକୁ ଆସି, ପଶୁ ପରି ରସିରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ଏହି ଶତ୍ରୁକୁ ରସିରେ ବାନ୍ଧି, ଶିବିରକୁ ନେବାକୁ ଟାଣିବା କାଳେ, ପଦ୍ମନୟନ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ରୋଷରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଓ ପାର୍ଥ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଛାଡି ଦେବନାହିଁ! ଏହି ନାମରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ରାତିରେ ଶୁଅଥିବା ନିର୍ମଳ ଶିଶୁମାନେକୁ ମାରିଦେଲା।” ଧର୍ମ ଜଣାଥିବା ଲୋକ ମଦୋନ୍ମତ, ବ୍ୟାକୁଳ, ପ୍ରମାଦ, ନିଦ୍ରାଶୀଳ, ଶିଶୁ, ମହିଳା, ଅସହାୟ, ଶରଣାଗତ, ଅସ୍ତ୍ରହୀନ, ଭୟଭୀତ ଶତ୍ରୁକୁ ମାରନାହିଁ। ଯିଏ ନିଜ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଜୀବନ ନାଶ କରେ—ଏପରି ଅପରାଧୀଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଭଲ, କାରଣ ଏହି ପାପରେ ମନୁଷ୍ୟ ଅଧଃପତନ ହୁଏ। ଏବଂ ତୁମେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ମୋର ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲେ, ‘ମୁଁ ତୁମ ପୁଅମାନଙ୍କ ହତ୍ୟାକାରୀ ଅଭିମାନୀଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଆଣିଦେବି।’ ଏହିପରି, ଏହି ପାପୀକୁ ମାର; ସେ ଅତ୍ୟାଚାରୀ, କିନ୍ତୁ ହତ୍ୟାକାରୀ, ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ବଂଶକୁ ଲଜ୍ଜିତ କରିଛି। ସୂତ କହିଲେ: ଅର୍ଜୁନ ଧର୍ମ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରୁଥିଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ, ତଥାପି ଗୁରୁପୁଅ ଥିବା ଦ୍ୱିଜପୁଅକୁ ମାରିବାକୁ ଚାହିଲେନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେ ବଡ଼ ଅପରାଧୀ। ପରେ ନିଜ ଶିବିରକୁ ଫେରି, ଅର୍ଜୁନ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟ ସାରଥୀ, ତାଙ୍କ ଦୁଃଖିତ ଜନାନୀ, ନିହତ ପୁଅମାନଙ୍କ ଶୋକରେ ଡୁବିଥିବା ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ବିବରଣ କଲେ। ଗୁରୁପୁଅକୁ ପଶୁପରି ରସିରେ ବାନ୍ଧି, ମୁହଁ ନମ୍ର, ତାଙ୍କ ଅପରାଧରେ ଲଜ୍ଜିତ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମହିମା ହରାଇଥିବା ଦେଖି, କୃପୀ, ସ୍ନିଗ୍ଧ ଭାବରେ, ଦୟାରେ ନମ୍ର ହୋଇଗଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ନେଉଥିବା ଦେଖି, ଦୟାଳୁ ପତ୍ନୀ କହିଲେ, “ଅବଦ୍ଧ କର, ଅବଦ୍ଧ କର! ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ଗୁରୁ।” ଅସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାର ଗୁପ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର, ତାହାର ଉପଯୋଗ ଓ ପ୍ରତିହତି, ଅସ୍ତ୍ରର ବିନ୍ୟାସ—ସବୁ ତୁମେ ତାଙ୍କ ଦୟାରେ ଶିଖିଛ। ସେହି ପୂଜ୍ୟ ଦ୍ରୋଣ ଏବେ ତାଙ୍କ ପୁଅରେ ଅଛନ୍ତି; ଅଧା ଅଂଶ କୃପୀରେ ଅଛି, ଯିଏ ଏହି ବୀରପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛି। ଏହିପରି, ଓ ଧର୍ମଜ୍ଞ, ଓ ବଡ଼ ଲୋକ, ତୁମ ପୂଜ୍ୟ ପରିବାରର ମାନ ଓ ସମ୍ମାନ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅପମାନିତ ହେଉନାହିଁ। ଗୌତମୀ, ଯିଏ ପତିପ୍ରତି, ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ମୋ ପରି ଅନେକ ଥର ଅଶ୍ରୁରେ ଭିଜିତ ମୁହଁ ନେଇ କାନ୍ଦିବାକୁ ନପଡ଼ି। ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣବଂଶ ଅନ୍ୟାୟ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଚିଢ଼ିଯାଏ, ତେବେ ସେ ବଂଶ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେମାନେ ଶୁଧ୍ଧ। ସୂତ କହିଲେ: ଧର୍ମପୁଅ ରାଜା ରାଣୀଙ୍କ ଶବ୍ଦକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଯେଉଁ ଶବ୍ଦ ଧର୍ମମୟ, ନ୍ୟାୟ, ଦୟା, ସତ୍ୟ, ନିଷ୍ପକ୍ଷ ଥିଲା। ନକୁଳ, ସହଦେବ, ଯୁୟୁଧାନ, ଧନଞ୍ଜୟ, ଦେବକୀପୁଅ ଦିବ୍ୟ କୃଷ୍ଣ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୁରୁଷ ଓ ମହିଳାମାନେ ସେଠି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।