ଯେଉଁମାନେ ଏହି ପବିତ୍ର ଗାଥାକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ନିୟମିତ ଶ୍ରବଣ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଶୁଦ୍ଧ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି କଥାକୁ କହନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହାର ସଫଳ ଫଳ ଅବଶ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ପୁନ୍ୟାତ୍ମାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ପୃଥିବୀରେ କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହି ଗାଥା ଶୁଣି ଶୌନକ ମୁନି ପଚାରିଲେ, “ନାରଦ ଦେବତା ବିଦାୟ ନେବା ପରେ, ବଦରାୟଣ ବ୍ୟାସଦେବ ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝି କ’ଣ କଲେ?” ସୂତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଦିବ୍ୟ ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀର ପଶ୍ଚିମ କୂଳରେ ଏକ ଆଶ୍ରମ ଅଛି, ଯାହାର ନାମ ଶମ୍ୟାପ୍ରାସ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁନିମାନେ ସଂଗଠିତ ହୁଅନ୍ତି। ସେଠି ବଦରୀ ଗଛର ଝୁପୁଡ଼ି ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟାସଦେବ ନିଜେ ଶୁଧ୍ଧ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇ, ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି ବସିଲେ। ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶୁଧ୍ଧ ଓ ସ୍ଥିର ହୋଇଥିବା ମନରେ, ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିବା ମାୟାକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଏହି ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଜୀବ ତାଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱଭାବକୁ ଭୁଲି, ତିନିଟି ଗୁଣର ମିଶ୍ରଣ ଭାବି, ଦୁଃଖ ଓ ଅନିଷ୍ଟକୁ ନିଜର ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରେ। ଏପରି ଦୁଃଖର ନିବାରଣ ପାଇଁ, ଜଗତର ଅଜ୍ଞ ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ବ୍ୟାସଦେବ ସାତ୍ୱତ ସଂହିତା ରଚନା କଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍କାର କରାଯିବା ଭକ୍ତିର ଉପଦେଶ ଅଛି। ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ଶ୍ରବଣ କଲେ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ମନରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠା ଭକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହା ଦୁଃଖ, ମୋହ ଓ ଭୟକୁ ଦୂର କରେ। ବ୍ୟାସଦେବ ଏହି ଭାଗବତ ସଂହିତାକୁ ସଂଖ୍ୟାନୁସାରେ ରଚି, ତାଙ୍କର ବିରକ୍ତିଶୀଳ ପୁଅ ଶୁକଦେବଙ୍କୁ ଶିଖାଇଲେ। ଏଠାରେ ଶୌନକ ପୁନି ପଚାରିଲେ, “ଏହି ବିରକ୍ତିଶୀଳ ଓ ସ୍ୱୟଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ମୁନି, ଯିଏ କୌଣସି ଦୁନିଆର ଆସକ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ଏହି ମହାଗ୍ରନ୍ଥ କାହିଁକି ଅଧ୍ୟୟନ କଲେ?” ସୂତ କହିଲେ, “ଏମିତି ସ୍ୱୟଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ବନ୍ଧନ ହୀନ ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ, ହରିଙ୍କ ଗୁଣରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇ, ନିର୍ହେତୁ ଭାବେ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି। ବଦରାୟଣଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ମନ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୁଣରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସେ ଭାଗବତ କଥାକୁ ନିରନ୍ତର ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିଲେ, ଯାହା ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତମାନେ ବହୁତ ପ୍ରିୟ କରନ୍ତି। ଏବେ ମୁଁ ପରୀକ୍ଷିତ ମହାରାଜଙ୍କ ଜନ୍ମ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ବିଦାୟ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ବିଦାୟ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗାଥା ଉଦୟ ବିଷୟରେ କଥାହେବି। କୌରବ ଓ ସୃଞ୍ଜୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ହେବା ସମୟରେ, ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ବୀରମାନେ ଯୋଧା ଭାଗ୍ୟ ଅନୁସାରେ ପତିତ ହେଲେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଭୀମଙ୍କ ଗଦା ଆଘାତରେ ତାଙ୍କର ଉରୁ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଅଶ୍ୱଥ୍ଥାମା ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକ ଘୋର କର୍ମ କଲେ—ସେ ରାତିରେ ଘୁମେଇଥିବା ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଦେଲେ, ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିନ୍ଦିତ ଏବଂ ହାନିକାରକ କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା। ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କ ଭୟାନକ ବଧ ଶୁଣି, ମାତୃଦେବୀ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଅଶ୍ରୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା; ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତନ କରିବା ପାଇଁ, ମୁକୁଟଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ, “ମୃଦୁ ହୃଦୟର ମହିଳା, ମୁଁ ତୁମ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବି—ମୋର ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ୍ୟର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ବନ୍ଧୁ ଅତିକ୍ରମୀଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଆଣି ଦେବି, ଯାହା ଦେଖି ତୁମେ ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କ ଦାହ ସନ୍ଧାନ କରି ସ୍ନାନ କରିପାରିବା।” ଏପରି ମିଷ୍ଟି ଓ ନାନାପ୍ରକାର ଶବ୍ଦରେ ନିଜ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରି, ଅର୍ଜୁନ, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ପୁଅ, କ୍ରୋଧେ ମହାବଳୀ ଅଶ୍ୱଥ୍ଥାମାଙ୍କ ପଛରେ ହନୁମାନ ଧ୍ୱଜାଉପରି ରଥରେ ଚଢ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଆଗମନ ଦୂରରୁ ଦେଖି, ଅଶ୍ୱଥ୍ଥାମା ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଚାହିଁ ରଥ ଚଳାଇ ଭୁମିରେ ଏଠୁ ସେଠା ଦେଖାଗଲେ, ଯେପରି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭୟରେ କେହି ସୂର୍ଯ୍ୟଠାରୁ ପଳାଇଥାଏ। ଏହି ଦ୍ୱିଜପୁତ୍ର ଦେଖିଲେ ଯେ, କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା ଅତି କ୍ଲାନ୍ତ, ତେଣୁ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରକୁ ଉପଯୋଗ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ପରେ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇ, ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ସେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ଏହାକୁ ଫେରାଇବା ଉପାୟ ଜଣା ନଥିଲା, କାରଣ ମୃତ୍ୟୁ ନିକଟ ଆସିଥିଲା। ଏହିବେଳେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଭୟଙ୍କର ତେଜ ଦେଖାଦେଲା; ଜୀବନରୁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଅର୍ଜୁନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟ କରି କହିଲେ, “ହେ କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ମହାବାହୁ, ତୁମେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଭୟ ଦୂର କରିଥିବା, ଏହି ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଦୁଃଖରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିବା। ତୁମେ ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ, ସକ୍ଷାତ୍ ସ୍ୱାମୀ, ପ୍ରକୃତି ଉପରେ ଅତିତ; ତୁମ ଚେତନା ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମାୟାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଆତ୍ମାରେ ଏକତାରେ ବସିଛ। ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମାୟାରେ ମୁହଁ ଦେଇଥିବା ଜୀବମାନଙ୍କୁ ଧର୍ମାଦି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଦେଉଛ। ଏହି ଅବତାର ତୁମର, ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବା ଓ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ନିରନ୍ତର ଧ୍ୟାନ ପାଇଁ ପୃଥିବୀରେ ପୁନଃପୁନଃ ଆସିଛ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ତେଜ କ’ଣ? କେଉଁଠୁ ଆସୁଛି, ହେ ଦେବଦେବ? ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ତେଜ ଆସୁଛି।” ଭଗବାନ କହିଲେ, “ଏହା ଡ୍ରୋଣପୁତ୍ର ଅଶ୍ୱଥ୍ଥାମା ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର; ସେ ଏହାକୁ ଫେରାଇବା ଉପାୟ ଜାଣେନାହିଁ, କାରଣ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ନିକଟ ଆସିଛ। ଏହାକୁ ବିରୋଧ କରିବାକୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ନାହିଁ; ସେଇ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ନିବାରଣ କରିହେବ, କେବଳ ଅସ୍ତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋକ ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶମିତ କରିପାରିବେ।” ସୂତ କହିଲେ, “ଭଗବାନଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଅର୍ଜୁନ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ କରି, ଜଳ ଛୁଇଁ, ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରକୁ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିବାରଣ କରିବା ପାଇଁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଉଭୟ ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି, ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହୋଇ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଢାକିଦେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟାଗ୍ନି ପରି ବଢ଼ିଗଲା।