ସେ ସମୟରେ, ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କର ଛଉଦ ଦିନର ଶୋଧ ଶୋଭିତ, ଜ୍ଞାନ ସାଗରର ଚନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ, ପ୍ରକାଶମାନ ରୂପେ ଏହି ସଭାକୁ ଆସିଲେ। ସଭାର ଅନ୍ତେ, ନିଜ ସାଧନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସ୍ନେହ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶ୍ରୀଭାଗବତର ଗାଥା କୁ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ମୃଦୁ କଣ୍ଠରେ ପଢିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ପ୍ରଜ୍ଞାପ୍ତ ସଭ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଅଭା ଅନୁଭବ କରି, ଉଠି ଦେବାସ୍ଥାନରେ ବିଶେଷ ଆସନ ଦେଲେ। ଦେବମୁନି ନାରଦ ତାଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସୁବିଧାରେ ବସି, ଶୁକଦେବ କହିଲେ: "ମୋର ଶୁଦ୍ଧ ବାଣୀ ଶୁଣ।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ: “ଭାଗବତ ବେଦର କଳ୍ପତରୁର ପକା ଫଳ, ଏହା ମୋର ମୁଖର ଅମୃତ ସ୍ରୋତରେ ବିସ୍ତୃତ। ମୃଦୁ ହୃଦୟ ଓ ସାରଗ୍ରାହୀ ଲୋକମାନେ, ପୁନିପୁନି ଏହି ଭାଗବତ ରସକୁ ପିଉ।" "ଏଠାରେ, ବଡ଼ ଋଷି ରଚିତ ଏହି ଭାଗବତରେ ସମସ୍ତ କୃତ୍ରିମ ଧର୍ମ ପରିତ୍ୟାଗ କରାଯାଇଛି। ଏହା ଏମନ୍ତି ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟା ଶୂନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ। ଏଠାରେ ଶିବ, ଶୁଭ ତତ୍ତ୍ୱ ଉଦ୍ଘାଟିତ; ତିନି ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ମୂଳସହିତ ଉପଟାଇ ଦିଏ। ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଦରକାର କଣ? ଏଠାରେ ଭଗବାନ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁଙ୍କ ହୃଦୟରେ ତୁରନ୍ତ ବନ୍ଧିଯାନ୍ତି।" "ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ପୁରାଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶିରୋମଣି, ଏହା ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କର ଧନ। ଏଠାରେ ପରମହଂସମାନଙ୍କର ନିର୍ମଳ ଜ୍ଞାନ ଗୀତିତ। ଏଠାରେ ନିଷ୍କାମ ଜ୍ଞାନ, ବିବେକ, ବୈରାଗ୍ୟ ଓ ଭକ୍ତି ଉଦ୍ଘାଟିତ। ଏହାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହ ଶୁଣିଲେ, ପଢିଲେ, ଚିନ୍ତନ କଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।" "ସ୍ବର୍ଗ, ସତ୍ୟଲୋକ, କୈଳାଶ କିମ୍ବା ବୈକୁଣ୍ଠରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ରସ ମିଳେନି। ତେଣୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ, ସଦା ଏହାକୁ ପିଉ, କେବେ ଛାଡ଼ନି।" ଏପରି ଭାବେ ବ୍ୟାସଦେବ ସଭାରେ କଥାହେଉଥିବା ବେଳେ, ହରି ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ବଲି, ଉଦ୍ଧବ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦେବମୁନି ନାରଦ ତାଙ୍କୁ ଓ ସାଥୀମାନେକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ହରିଙ୍କୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଭାରେ ଉଚ୍ଚ ଆସନରେ ବସିଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାପରେ ଶିବ ପାର୍ବତୀ ସହିତ, ବ୍ରହ୍ମା କମଳାସନରେ ବସି ଏହି ମହିମା ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଝାଞ୍ଜ ଧରିଥିଲେ, ଉଦ୍ଧବ ଘଣ୍ଟା ଚଳାଇଲେ, ଦେବମୁନି ନାରଦ ସ୍ୱରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଭାବେ ବୀଣା ବଜାଇଲେ, ଅର୍ଜୁନ ସ୍ୱରର ନେତୃତ୍ୱ ନେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ମୃଦଙ୍ଗ ବଜାଇ, "ବିଜୟ! ବିଜୟ! କୁମାରମାନେ, ତୁମେ କିଏଁ ଏତେ ଦକ୍ଷ!" ବୋଲି କହିଲେ। ସମ୍ମୁଖରେ ବ୍ୟାସପୁତ୍ର ଶୁକ ଚମତ୍କାର ଶୈଳୀରେ ପଢ଼ିଲେ। ସେଠାରେ, ମଧ୍ୟରେ, ହରି, ଶିବ, ବ୍ରହ୍ମା ଏକାସାଥି ନୃତ୍ୟ କରିଲେ, ପ୍ରଭାମୟ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନଟମଣି ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ଏହି ଅସାଧାରଣ ସ୍ତୁତି ଦେଖି, ହରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ କହିଲେ: "ମତେ ଏହି କ୍ଷଣରେ ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ଭକ୍ତି ଅନୁସାରେ ମାଗ।" ତାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତେ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ: "ପାହାଡ଼ ଓ ନାଗମାନଙ୍କର ଗୀତରେ, ସମସ୍ତ ଭକ୍ତଙ୍କ ମନରେ, ଅନୁସ୍ମୃତି ଦ୍ୱାରା ମେଘା ମଧ୍ୟ ତୁମେ ସ୍ମୃତିରେ ରୁହ। ଏହା ଆମର ଇଚ୍ଛା।" ଅଚ୍ୟୁତ "ତଥାସ୍ତୁ" ବୋଲି ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ। ତାପରେ ନାରଦ, ଶୁକ ଓ ଅନ୍ୟ ତପସ୍ୱୀମାନେ ତାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମକୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ମୋହ ନିବୃତ୍ତ ହୋଇ, ଦିବ୍ୟ ଗାଥାର ରସ ପିଇ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଭକ୍ତି, ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ, ଶୁକ ନିଜ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିଲେ। ଏଭଳି ଭାଗବତ ସେବା କରିବା ଦ୍ୱାରା ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ମନ ହରିଙ୍କୁ ଆକୃଷ୍ଟ ହୁଏ। ଦରିଦ୍ର, ଦୁଃଖିତ, ଜ୍ୱରାକ୍ରାନ୍ତ, ମୋହାସୁର ଦ୍ୱାରା ଦମିତ, ସଂସାର ସାଗରରେ ଏପଟେ ଓପଟେ ହେଉଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଭାଗବତ ଶୁଭ ହେବାକୁ ଧ୍ୱନିତ ହୁଏ। ଶୌନକ ପଚାରିଲେ: "କେବେ ଶୁକ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଥିଲେ? କେବେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପୁନି କହିଥିଲେ? କେବେ ଦେବମୁନି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ କହିଥିଲେ? ଏହି ସନ୍ଦେହ ଦୂର କର।" ସୂତ କହିଲେ: "କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିଦାୟ ପରେ ତିରିଶ ବର୍ଷ ଯେତେବେଳେ କଳି ଆଗ୍ରସର ହେଲା, ଭାଦ୍ରପଦ ଶୁକ୍ଳ ନବମୀ ତିଥିରେ ଶୁକ ଉପାଖ୍ୟାନ ଆରମ୍ଭ କଲେ।" "ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ଶ୍ରବଣ ଶେଷରେ, କଳିର ଦୁଇଶ ବର୍ଷ ପରେ, ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର ନବମୀ ତିଥିରେ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଗାଈଁ ଜନ୍ମା ଏହି କଥା କହିଲେ।" "ତାପରେ, କଳି ତିରିଶ ବର୍ଷ ଆଗ୍ରସର ହେବା ପରେ, କାର୍ତ୍ତିକ ଶୁକ୍ଳ ନବମୀ ତିଥିରେ, ବ୍ରହ୍ମାପୁତ୍ରମାନେ ଏହା ପଢ଼ିଲେ।" "ଏଭଳି, ନିଷ୍ପାପ ମନ୍ୟ, ତୁମେ ପଚାରିଥିବା କଳିରେ ଭାଗବତ କଥା କୁହିଲି, ଯାହା ସଂସାର ରୋଗ ନାଶ କରେ।" "ଏହି କଥା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ, ମୁକ୍ତିର ଏକମାତ୍ର କାରଣ, ଭକ୍ତିର ଲୀଳାକୁ ଉଦ୍ଭାସିତ କରେ। ପୁଣ୍ୟବାନମାନେ ଏହାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ ପିଉନ୍ତୁ—ଏହି ଲୋକରେ ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା କିମ୍ବା ସେବାର ଆବଶ୍ୟକତା କଣ?" "ଏତେକି ଯମ ତାଙ୍କର ଦୂତକୁ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ କାନରେ କହନ୍ତି: 'ଯେଉଁମାନେ ଭଗବତ କଥାରେ ମତ୍ତ, ସେମାନେକୁ ଦୂରେ ରଖ; ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ର ଦଣ୍ଡପତି, ବୈଷ୍ଣବଙ୍କ ନୁହେଁ।'" "ଏହି ଅସାର ସଂସାରରେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷର ବିଷରେ ମନ ଅସ୍ଥିର, ଅଧା ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଶୁକଙ୍କ ଅମୃତ ଶ୍ଲୋକ ପିଉ। ଅନ୍ୟଥା ଅନର୍ଥକ ଗଳ୍ପ ଶୁଣି କାହିଁକି ଭ୍ରମିବ, ଯେଉଁଠି ପରୀକ୍ଷିତ ନିଜେ ଶ୍ରବଣ କରି ମୁକ୍ତି ପାଇଥିଲେ?" "ଶୁକଙ୍କ ଉଚ୍ଚାରିତ ଏହି ରସମୟ କଥା ଶ୍ରବଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ନାରାୟଣ ମହିମାରେ ବନ୍ଧିଯାଏ।" "ଏହି ଅତି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ, ସମସ୍ତ ଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ, ତୁମକୁ ଏକାଥରେ କହିଲି। ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଶୁକ କଥା ପରି ପବିତ୍ର କିଛି ନାହିଁ—ଉତ୍ତମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଦ୍ୱାଦଶ ସଂହିତାର ସାର ପିଉ।" "ଯିଏ ଏହି କଥାକୁ ନିୟମିତ ଭକ୍ତିରେ ଶୁଣନ୍ତି, କିମ୍ବା ଶୁଦ୍ଧ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଆଗରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି—ସମ୍ଵିଧାନ ଅନୁସାରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଲୋକରେ କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ନୁହେଁ।" ଏଉଁପରି, ଶୌନକ ପଚାରିଲେ: "ନାରଦ ଚାଲିଗଲେ ପରେ, ବଡ଼ାରାୟଣ ବୁଝି ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା କଣ କଲେ?" ସୂତ କହିଲେ: "ଦିବ୍ୟ ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀର ପଶ୍ଚିମ ତୀରରେ ଏକ ଆଶ୍ରମ ଅଛି, ନାମ ସାମ୍ୟାପ୍ରାସ, ଯେଉଁଠି ଋଷିମାନଙ୍କ ଆସନ୍ନ ହୁଏ।