ନାରଦ ମହାର୍ଷି କହିଲେ, “ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ଏହି ଅପାର କୃପାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବା ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ମୋତେ ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳିଛି। ଆଜି ମୁଁ ପାଇଛି ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ—ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ। ମୁଁ ଭାବେ ଧରେ, ସମସ୍ତ ଧାର୍ମିକ କାର୍ଯ୍ୟମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରବଣ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ; କାରଣ, କେବଳ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ମାନବ ଭାଗ୍ୟବାନ ହୁଏ, ଯିଏ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପାଇଥାଏ, ଯିଏ ବୈକୁଣ୍ଠରେ ବସିଛନ୍ତି।” ଏଭଳି ମହାପୁରୁଷ ନାରଦ ବକ୍ତବ୍ୟ ଦେଉଥିବା ବେଳେ, ସୂତ ମୁନି କହିଲେ—ଏହି ସମୟରେ ଯୋଗୀଶ୍ୱର ଶୁକଦେବ, ଯିଏ ଗ୍ୟାନ ଶାଗରର ଚନ୍ଦ୍ର, ଏବଂ ବ୍ୟାସଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ଏହି ଷୋଳ ବର୍ଷର ପୁଅ, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ସିଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ, ସେ ଭାଗବତ କଥାକୁ ପ୍ରେମରେ, ମୃଦୁ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ପାଠ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମ୍ମିଳିତ ସଭା ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ତେଜ ଅନୁଭବ କରି, ତୁରନ୍ତ ଉଠି ତାଙ୍କୁ ମହାସନ ଦେଲେ। ଦେବମୁନି ନାରଦ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଶୁକଦେବ ସୁବିଧାରେ ବସି, କହିଲେ, “ମୋର ପବିତ୍ର କଥା ଶୁଣ। ଭାଗବତ ବେଦର କଳ୍ପତରୁର ପକ୍ୱ ଫଳ, ଯାହା ମୋର ମୁଖରୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ହୋଇଛି, ଏହି ଭୂମିର ସୁସଂସ୍କୃତ ଜନମାନେ ପୁନିପୁନି ଏହି ରସକୁ ପାନ କରନ୍ତୁ। ଏଠାରେ, ମହାମୁନି ରଚିତ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତରେ ସମସ୍ତ ଚଳାକ ଧର୍ମକୁ ତ୍ୟାଗ କରାଯାଇଛି; ଏହା ଏମନ୍ତି ମନ୍ଦିର ଦେଖାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଇର୍ଷ୍ୟାଶୂନ୍ୟ ହୃଦୟ ଥାଏ। ଏଠାରେ ତିନି ପ୍ରକାର ଦୁଃଖକୁ ଉପଟାଇ ଦିଆଯାଇଛି ଏବଂ ଏଠାରେ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଶୀଳ ଶ୍ରୋତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ତୁରନ୍ତ ବନ୍ଧିଯାନ୍ତି। ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ପୁରାଣମାନଙ୍କ ମୁକୁଟମଣି, ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କର ଧନ, ଏଠାରେ ପରମହଂସଙ୍କ ପବିତ୍ର ଜ୍ଞାନ ଗାଇଯାଏ। ଏଠାରେ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ଜ୍ଞାନ, ବିବେକ, ବୈରାଗ୍ୟ ଏବଂ ଭକ୍ତି ଉଦ୍ଘାଟିତ; ଏହାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣିବା, ପଢ଼ିବା ଏବଂ ଚିନ୍ତନ କଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ସ୍ୱର୍ଗ, ସତ୍ୟଲୋକ, କୈଳାସ କିମ୍ବା ବୈକୁଣ୍ଠରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ରସ ମିଳେ ନାହିଁ; ତେଣୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ, ସଦା ଏହାକୁ ପିଉନ୍ତୁ—କେବେ ଛାଡନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଆଲୋଚନା ବେଳେ, ବ୍ୟାସଦେବ ସଭାରେ ବକ୍ତବ୍ୟ ଦେଉଥିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ହରି ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ବଳି, ଉଦ୍ଧବ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପରିବେଷ୍ଟିତ ହୋଇ ଆସିଲେ। ଦେବମୁନି ନାରଦ ତାଙ୍କୁ ଓ ସଙ୍ଗୀମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ତେଜରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନ ଦେଲେ, ସେଠି ତାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏବେ ଶିବ ଓ ପାର୍ବତୀ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର କମଳ ଆସନରେ ବସି, ଏହି ମହାଗୁଣଗାନ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଝାଞ୍ଜ ବଜାଉଥିଲେ, ଉଦ୍ଧବ ଘଣ୍ଟା ବଜାଇ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଦେବମୁନି ନାରଦ ତାଙ୍କର ବୀଣା ନେଇ ରାଗ ଚାଲାଉଥିଲେ, ଅର୍ଜୁନ ସଙ୍ଗୀତର ନାୟକ ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ମୃଦଙ୍ଗ ବଜାଇ, “ଜୟ! ଜୟ! କୁମାରମାନେ, ତୁମେ କିଏଁ ଚତୁର ଗାଉଛ!” କହୁଥିଲେ। ସାମ୍ନାରେ ବ୍ୟାସଙ୍କ ପୁଅ ଶୁକ ଅପ୍ରବାହମୟ ଶୈଳୀରେ ପାଠ କରୁଥିଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ ହରି, ଶିବ, ବ୍ରହ୍ମା ଏକାଠି ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଦେବମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନଟମଣି ଭଳି ତେଜସ୍ୱୀ ଦେଖାଉଥିଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଗୁଣଗାନ ଦେଖି, ହରି ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ, “ତୁମେ ମୋତେ ଯାହା ଭଲପାଉଛ, ତାହା ମାଗ; ତୁମେ ଯେଉଁ ଗଳ୍ପ ଓ ପ୍ରଶଂସା କଲ, ତାହାରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ।” ଏହି ଶୁଣି, ସମସ୍ତେ ଭକ୍ତିରେ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ କହିଲେ, “ପାହାଡ଼, ସର୍ପ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭକ୍ତମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରୁନ୍ତୁ—ଏହି ଆମର ଇଛା।” ଅଚ୍ୟୁତ କହିଲେ, “ତଥା ହେଉ।” ଏବଂ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ତାପରେ ନାରଦ, ଶୁକ ଓ ଅନ୍ୟ ତପସ୍ବୀମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଶିର ନମାଇଲେ। ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ମୋହ ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ଦିବ୍ୟ କଥାର ଅମୃତ ପାନ କରି, ନିଜ ନିଜ ନିବାସକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏହି ଭକ୍ତି, ଶୁକ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହିତ ରକ୍ଷା କଲେ ଏବଂ ନିଜ ଗ୍ରନ୍ଥରେ ଏହାକୁ ସଂରକ୍ଷିତ କଲେ। ଏଭଳି କରି ଭାଗବତ ସେବା କଲେ, ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ମନ ହରିଙ୍କୁ ଆକୃଷ୍ଟ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖ, ଦରିଦ୍ରତା, ଜ୍ୱରରେ ପୀଡ଼ିତ, ମାୟାର ଦେମନ୍ରେ ଦମିତ, ସଂସାର ସାଗରରେ ବିଳୀନ—ତାଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏହି ଭାଗବତ ଗଞ୍ଜି ଉଠେ। ତାପରେ ଶୌନକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଶୁକ କେବେ ରାଜାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ? ଗୋକର୍ଣ୍ଣ କେବେ ପୁନି କହିଲେ? ଦେବମୁନି କେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ? ମୋର ଏହି ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରନ୍ତୁ।” ସୂତ କହିଲେ, “କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିଦାୟ ପରେ ତିରିଶି ବର୍ଷ ପରେ, କଳି ଯୁଗ ଆରମ୍ଭ ହେବା ସମୟରେ, ଭାଦ୍ରପଦ ଶୁକ୍ଳ ନବମୀ ତିଥିରେ ଶୁକ ଏହି କଥା କହିଲେ। ପରିକ୍ଷିତଙ୍କ ଶ୍ରବଣ ଶେଷରେ, କଳିର ଦୁଇଶେ ବର୍ଷ ପରେ, ଏକ ପବିତ୍ର ନବମୀ ଦିନରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ଗାଈଁର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଏହି କଥା କହିଲେ। ଏହା ପରେ, କଳିର ତିରିଶି ବର୍ଷ ଅତିକ୍ରମ ହେବା ପରେ, କାର୍ତ୍ତିକ ଶୁକ୍ଳ ନବମୀ ଦିନରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଏହି କଥା କହିଲେ। ଏଭଳି, ହେ ନିର୍ମଳ ମନ୍ତି, ମୁଁ ତୁମେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିବା କଳି ଯୁଗର ଭାଗବତ କଥା କୁହିଲି, ଯାହା ସଂସାର ରୋଗ ନାଶ କରେ। ଏହି କଥା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ, ମୁକ୍ତିର ଏକମାତ୍ର କାରଣ ଏବଂ ଭକ୍ତିର ରଙ୍ଗ ଉଦ୍ଭବ କରେ। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଏହି କଥାକୁ ପାନ କରନ୍ତୁ—ଏହି ଜଗତରେ ତୀର୍ଥ କିମ୍ବା ଉପାସନାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ଯମ ତାଙ୍କର ଦୂତକୁ ଦେଖିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ କହନ୍ତି, ‘ଭଗବତ କଥାରେ ମତ୍ତ ଥିବା ଲୋକମାନେଠାରେ ଯିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ; ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ରୋଷରେ ଏକାଧିକାରୀ, କିନ୍ତୁ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ନୁହେଁ।’ ଏହି ଅସାର ଜଗତରେ, ଯେଉଁଠାରେ ମନ ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷୟର ବିଷରେ ଅସ୍ଥିର, ଅଧା ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଶୁକଙ୍କ ଅମୃତମୟ ଶ୍ଲୋକ ଶୁଣ; ଅନ୍ୟଥା ନିର୍ଥକ ଅସତ୍ କଥା ଶୁଣି ବ୍ୟର୍ଥ ଭ୍ରମଣ କାହିଁକି? ପରିକ୍ଷିତ ନିଜେ ଏହି ମୁକ୍ତିଦାୟୀ କଥା ଶ୍ରବଣ କରିଥିଲେ। ଶୁକଙ୍କ ମୁଖରୁ ଝରୁଥିବା ରସଧାରା ଭରିଥିବା ଏହି ଗଳ୍ପ ଯେଉଁ ଶ୍ରୋତା ପାଠ କରେ, ସେ ବୈକୁଣ୍ଠନାଥ ହୋଇଯାଏ।