କୁମାରମାନେ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲି; ଏବେ ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? କାରଣ, ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଆପେଖ୍ୟା ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ—ଦୁହିଁଠିକୁ ଦେଇଥାଏ।” ବଡ଼ ମନ୍ୟବ୍ୟକ୍ତି ଏମିତି କହିବା ପରେ, ସେମାନେ ଭାଗବତର ଏହି ପବିତ୍ର କଥା କଥାଇଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ୱ କରେ, ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁଠି ଦେଇଥାଏ। ସପ୍ତଦିନ ଧରି, ଯେଉଁମାନେ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ। ପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଏହାର ଫଳରେ ଜ୍ଞାନ, ବୈରାଗ୍ୟ ଓ ଭକ୍ତିର ଶକ୍ତି ଅତିଶୟ ବଢ଼ିଗଲା; ଏକ ଯୌବନ ଉତ୍ସାହ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଆକର୍ଷିତ କଲା। ନାରଦ ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରି, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ଅପାର ଆନନ୍ଦରେ ଭିଜିଗଲେ, ତାଙ୍କର ସରିର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା। ଏହିପରି ଅତି ମନୋଯୋଗରେ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପ୍ରିୟ ନାରଦ ହାତ ଜୋଡି ଏବଂ ପ୍ରେମରେ କଣ୍ଠ ଭାବିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ—“ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ତୁମେ ଅସୀମ କୃପା ଥିବା ମହାପୁରୁଷ; ଆଜି ମୁଁ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶକ ହରିଙ୍କୁ ପାଇଁଛି। ସମସ୍ତ ଧର୍ମକ୍ରିୟା ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରବଣକୁ ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ମନେ କରେ, କାରଣ ଏହା ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ମଣିଷ ବୈକୁଣ୍ଠବାସୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପାଇପାରେ।” ଏହିପରି ନାରଦ କଥା କହୁଥିବା ବେଳେ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବୈଷ୍ଣବ ଶୁକଦେବ ଆସିଲେ। ସେବେଳେ, ବ୍ୟାସଙ୍କର ଏହି ଷୋଳଖ ବର୍ଷୀୟ ପୁତ୍ର, ଜ୍ଞାନସାଗରର ଚନ୍ଦ୍ରମା, ଆତ୍ମସ୍ଥ ହୋଇ ଭାଗବତ କଥାକୁ ପ୍ରେମରେ, ମୃଦୁ ସ୍ୱରରେ ପଢ଼ିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ତେଜ ଅନୁଭବ କରି, ତୁରନ୍ତ ଉଠି ମହାସନ ଦେଲେ; ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁନି ତାଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଶୁକଦେବ ସୁଖେ ଉପବେଶ କରି କହିଲେ, “ମୋର ଏହି ପବିତ୍ର କଥା ଶୁଣ। ଭାଗବତ ହେଉଛି ବେଦର କଳ୍ପତରୁର ପକ୍କା ଫଳ, ଶୁକର ମୁଖର ଅମୃତ ରସରେ ଭରିଥିବା। ହେ ପ୍ରଭୁର ରସିକ ଭକ୍ତମାନେ, ଏହି ଭାଗବତ ରସକୁ ପୁନିପୁନି ପିଉ। ଏଠାରେ, ବ୍ୟାସଙ୍କ ରଚିତ ଏହି ଭାଗବତରେ, ସମସ୍ତ ଢ଼ୋଙ୍ଗା ଧର୍ମ ତ୍ୟାଗ କରାଯାଇଛି; ଏହା ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାଶୂନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ। ଏଠାରେ ପ୍ରକୃତ ମଙ୍ଗଳମୟ ତତ୍ତ୍ୱ ପ୍ରକାଶିତ; ଏହା ତିନି ପ୍ରକାର ଦୁଃଖକୁ ମୂଳେଠାରୁ ଉପାଡ଼ିଦେଉଛି। ତେଣୁ ଆଉ କୌଣସି ଶାସ୍ତ୍ରର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ଏଠାରେ ପ୍ରଭୁ ସତ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଆଗ୍ରହରେ ଶୁଣୁଥିବା ଭକ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସାକ୍ଷାତ ବନ୍ଧିଯାଆନ୍ତି। ଏହି ଭାଗବତ ପୁରାଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁକୁଟମଣି, ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କର ଧନ। ଏଠାରେ ପରମହଂସମାନଙ୍କର ନିର୍ମଳ ଜ୍ଞାନ ଗୀତିତ; ଏଠାରେ କର୍ମଶୂନ୍ୟ ଜ୍ଞାନ, ବୁଦ୍ଧି, ବୈରାଗ୍ୟ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରକାଶିତ। ଏହାକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୁଣିଲେ, ପଢ଼ିଲେ ଓ ଚିନ୍ତା କଲେ, ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ସ୍ୱର୍ଗ, ସତ୍ୟଲୋକ, କୈଳାସ କିମ୍ବା ବୈକୁଣ୍ଠରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ରସ ମିଳିନାହିଁ; ତେଣୁ ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ, ସଦା ଏହାକୁ ପିଉ, କେବେ ଛାଡ଼ନି। ସୂତ କହିଲେ, “ଏପରି ବ୍ୟାସ (ବାଦରାୟଣ) ସଭାରେ କଥାହେଉଥିବାବେଳେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ବଲି, ଉଦ୍ଧବ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ହରି ଦେଖାଦେଲେ; ଦେବମୁନି ନାରଦ ତାଙ୍କୁ ଓ ସହଚରମାନେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏବେ, ଶିବ ପାର୍ବତୀ ସହ ଓ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ପଦ୍ମାସନରେ ବସି, ଏହି ମହିମା ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଝାଞ୍ଜ ବଜାଉଥିଲେ, ଉଦ୍ଧବ ଘଣ୍ଟା ବଜାଉଥିଲେ, ଦେବମୁନି ନାରଦ ତାଙ୍କର ବୀଣା ନେଇ ରାଗ ତାଳରେ ମହାରଥି ହେଲେ, ଅର୍ଜୁନ ସଙ୍ଗୀତର ନାୟକ ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ମୃଦଙ୍ଗ ବଜାଉଥିଲେ, କୁମାରମାନଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତି ପାଇଁ ‘ଜୟ! ଜୟ! କେତେ ଦକ୍ଷ ତୁମେ!’ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ। ସମ୍ମୁଖରେ ବ୍ୟାସପୁତ୍ର ଶୁକ ନିରବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଶୈଳୀରେ ପଢ଼ୁଥିଲେ। ସେଠାରେ, ମଧ୍ୟରେ, ହରି, ଶିବ ଓ ବ୍ରହ୍ମା ଏକାଠି ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଭିନେତା ପରି ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ ଦେଖାଉଥିଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମହିମା ଦେଖି, ହରି ଖୁସି ହେଲେ ଓ କହିଲେ, “ମୋ ପ୍ରଶଂସା ଓ କଥାରେ ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି; ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ମୋ ପାଖରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ।" ସେମାନେ ପ୍ରେମରେ ବିଭୋର ହୋଇ ଖୁସିରେ କହିଲେ, “ପାହାଡ଼, ସର୍ପ ଓ ସମସ୍ତ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁଠି ତୁମର ଗୁଣଗାନ ହେଉଛି, ସେଠି ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଉ। ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ।” ଅଚ୍ୟୁତ କହିଲେ, “ତଥାସ୍ତୁ”, ଏବଂ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ତାପରେ ନାରଦ, ଶୁକ ଓ ଅନ୍ୟ ତପସ୍ବୀମାନେ ତାଙ୍କର ପାଦେ ନମସ୍କାର କଲେ। ସମସ୍ତ ମନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଭ୍ରମ ନାଶ ପାଇ, ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥାର ଅମୃତ ପାନ କରି ଗଲେ। ଏହି ଭକ୍ତି, ଶୁକ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ସହିତ ରକ୍ଷା କଲେ, ଏବଂ ନିଜ ଗ୍ରନ୍ଥରେ ରଖିଲେ। ଏଭଳି ଭାଗବତ ସେବା କରି, ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କର ମନ ହରିଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ଦୁଃଖ ଓ ଜ୍ୱରରେ ପୀଡ଼ିତ, ମୋହ ଦେତା ଦାନବ ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ଓ ସଂସାର ସାଗରରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି—ତାଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏହି ଭାଗବତ ଶବ୍ଦ ଗଞ୍ଜିଉଛି। ତେବେ, ଶୌନକ ପଚାରିଲେ, “କେବେ ଶୁକ ରାଜାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ? କେବେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପୁନି କହିଲେ? କେବେ ଦେବମୁନି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କୁ କହିଥିଲେ? ଏହି ସନ୍ଦେହ ନିବୃତ୍ତି କର।" ସୂତ କହିଲେ, “କୃଷ୍ଣ ବିଦାୟ ପରେ ତିରିଶି ବର୍ଷ, କଳି ବଢ଼ିଥିବା ସମୟରେ, ଭାଦ୍ରପଦ ଶୁକ୍ଳ ନବମୀ ତିଥିରେ ଶୁକ ଏହି ଗାଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପରିକ୍ଷିତଙ୍କ ଶ୍ରବଣ ଶେଷରେ, କଳିରେ ଦୁଇଶେ ବର୍ଷ ପରେ, ଏକ ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭ୍ର ନବମୀ ତିଥିରେ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଗାଈର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଏହି କଥା କହିଲେ। ପୁନି, କଳି ତିରିଶି ବର୍ଷ ଅଗ୍ରସର ହେବା ପରେ, କାର୍ତ୍ତିକ ଶୁକ୍ଳ ନବମୀ ତିଥିରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁତ୍ରମାନେ ଏହା ଶୁଣାଇଲେ। ହେ ପାପହୀନ, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଥିଲ, ସେହି କଳିରେ ଭାଗବତ କଥା ଯାହା ସଂସାର ରୋଗ ନାଶ କରେ, ମୁଁ କହିଦେଲି।