ଏହି ଶୁଭ ପୁରାଣ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଫଳଦାୟକ ଓ ଚାରି ପ୍ରକାର ଫଳ—ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ—ପ୍ରଦାନ କରେ; ଏହାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କୁମାରମାନେ କହିଲେ, “ଏଭଳି ସମସ୍ତ କଥା ଆପଣଙ୍କୁ କୁହିଦେଲୁ; ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି? କାରଣ, ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ନିଜେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ।” ତାପରେ ସୂତ କହିଲେ, “ଏପରି କଥା କହି, ସେହି ମହାତ୍ମାମାନେ ଭାଗବତ କଥା ଶ୍ରବଣ କରିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରେ, ପୁଣ୍ୟଦାୟକ ଓ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ସାତ ଦିନ ଧରି, ସମସ୍ତ ନିୟମିତ ମନ ରଖି ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ, ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏହା ପରେ ଜ୍ଞାନ, ବୈରାଗ୍ୟ ଓ ଭକ୍ତିର ଶକ୍ତି ପରାକାଷ୍ଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲା; ଏକ ଯୌବନ ଉତ୍ସାହ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କଲା। ନାରଦ ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରି, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ପରମ ଆନନ୍ଦରେ ବିହ୍ୱଳ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ସରୀର କମ୍ପିତ ହେଲା। ଏଭଳି ଭାବେ କଥା ଶ୍ରବଣ କରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ ନାରଦ ହସ୍ତ ଯୋଡି, ପ୍ରେମରେ କଣ୍ଠ ଆବୃତ ହୋଇ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ—“ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ ଧନ୍ୟ; ଆପଣମାନେ ଅସୀମ କୃପାମୟ। ଆଜି ମୁଁ ପାପ ନାଶକ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି। ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରବଣକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ମୁଁ ମନେ କରେ, ହେ ତପସ୍ବୀମାନେ, କାରଣ ଏକମାତ୍ର ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ବୈକୁଣ୍ଠବାସୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଲାଭ କରାଯାଏ।” ଏହି ସମୟରେ, ସୂତ କହିଲେ, “ଏଭଳି ନାରଦ ବକ୍ତବ୍ୟ ଦେଉଥିବାବେଳେ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୁକଦେବ ଏଠାରେ ଆସିଲେ। ସେ ବ୍ୟାସଙ୍କ ଶୋଳ ଦିନ ଅବସ୍ଥାର ପୁଅ, ଜ୍ଞାନସମୁଦ୍ରର ଚନ୍ଦ୍ର, ସ୍ନିଗ୍ଧ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ କଥା ଶେଷରେ ଭାଗବତ କଥାକୁ ପ୍ରେମରେ ପଢ଼ିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସଭାସଦ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ତେଜ ଅନୁଭବ କରି, ତୁରନ୍ତ ଉଠି ମହାସନ ଦେଲେ; ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଋଷି ତାଙ୍କୁ ମମତାରେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସେ ବସି, କହିଲେ—‘ମୋର ଶୁଦ୍ଧ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ।’ ଶ୍ରୀ ଶୁକ କହିଲେ, “ଭାଗବତ ବେଦ ଚିନ୍ତାମଣି ବୃକ୍ଷର ପକ୍କା ଫଳ, ଶୁକଙ୍କ ମୁଖର ଅମୃତ ରସରେ ପ୍ରବାହିତ। ହେ ରସିକ ଭୂମିର ଜନ, ପୁନିପୁନି ଏହି ଭାଗବତର ସାର ରସ ପିଉନ୍ତୁ। ଏଠାରେ, ମହାମୁନିଙ୍କ ରଚିତ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତରେ, ସମସ୍ତ କୃତ୍ରିମ ଧର୍ମ ବିସର୍ଜିତ; ଏହା ଏମନେ ମନ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାଶୂନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ। ଏଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତତ୍ତ୍ୱ ବିବେଚିତ, ତିନି ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ମୂଳସହିତ ଉପଟାଇ ଦିଏ। ଆଉ କଣ ଶାସ୍ତ୍ର ଦରକାର? ଏଠାରେ ପ୍ରଭୁ ତୁରନ୍ତ ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ ଶ୍ରୋତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବନ୍ଧି ଯାଆନ୍ତି। ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ପୁରାଣମାନଙ୍କ ମୁକୁଟମଣି, ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କର ଧନ; ଏଠାରେ ପରମହଂସମାନଙ୍କ ପରାକାଷ୍ଠା ନିର୍ମଳ ଜ୍ଞାନ ଗୀତିତ। ଏଠାରେ ନିଷ୍କାମ ଜ୍ଞାନ, ବିବେକ, ବୈରାଗ୍ୟ ଓ ଭକ୍ତି ଉଦ୍ଘାଟିତ। ଏହାକୁ ଭକ୍ତିସହିତ ଶ୍ରବଣ, ପାଠ ଓ ଚିନ୍ତନ କଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ସ୍ୱର୍ଗ, ସତ୍ୟଲୋକ, କୈଳାଶ କିମ୍ବା ବୈକୁଣ୍ଠରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ରସ ମିଳେ ନାହିଁ; ଏହିପରି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ ସଦା ଏହି ରସ ପିଉନ୍ତୁ, କେବେ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ ନାହିଁ। ସୂତ କହିଲେ, “ଏଭଳି ବାଦରାୟଣ (ବ୍ୟାସ) ସଭାରେ କଥା କହିଥିବାବେଳେ, ହରି ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ବଳି, ଉଦ୍ଧବ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଋଷି (ନାରଦ) ତାଙ୍କୁ ଓ ସାଙ୍ଗମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ହରିଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ତେଜ ଓ ଉଚ୍ଚାସନରେ ବସିଥିବା ଦେଖି ସମସ୍ତେ ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ତାପରେ ଶିବ ଓ ପାର୍ବତୀ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ନେଳା ପଦ୍ମାସନରେ ବସି, ଏହି ମହାସ୍ତୁତି ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଝାଞ୍ଜ ଧରିଥିଲେ, ଉଦ୍ଧବ ଘଣ୍ଟି ନାଡ଼ୁଥିଲେ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଋଷି (ନାରଦ) ସଙ୍ଗୀତରେ ପାରଙ୍ଗତ ଭାବରେ ବୀଣା ନାଡ଼ୁଥିଲେ, ଅର୍ଜୁନ ସଙ୍ଗୀତର ନାୟକ ହେଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ମୃଦଙ୍ଗ ନାଡ଼ୁଥିଲେ, ‘ଜୟ! ଜୟ! କୁମାରମାନେ, କିପରି ଦକ୍ଷ ହେଉଛ’ ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ସମ୍ମୁଖରେ ବ୍ୟାସପୁତ୍ର ଶୁକ ଶ୍ରୋତାମାନଙ୍କୁ ଅମୃତର ଧାରାରେ କଥା ଶୁଣାଉଥିଲେ। ସେଠି, ମଧ୍ୟଭାଗରେ, ତିନିଜଣ (ହରି, ଶିବ, ବ୍ରହ୍ମା) ଏକାସାଥିରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ୱୀ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଭିନେତା ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମହାସ୍ତୁତି ଦେଖି, ହରି ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ—‘ମୋ ଉପରେ ତୁମେ ଯେଉଁ ଭାବରେ ଭକ୍ତି କର, ତାହା ଅନୁଯାୟୀ ଭିକ୍ଷା ମାଗ; ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମର କଥା ଓ ସ୍ତୁତିରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ।’ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତେ ପ୍ରେମରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ ଆନନ୍ଦରେ ହରିଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—‘ପାହାଡ଼ ଓ ସର୍ପମାନଙ୍କ ଗୀତରେ, ସମସ୍ତ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମନରେ, ତୁମେ ସ୍ମରଣ ହେଉ—ଏହି ଆମ ଇଚ୍ଛା, ଏହା ପୂରଣ ହେଉ।’ ଏହାକୁ ‘ତଥାସ୍ତୁ’ ବୋଲି ଅଚ୍ୟୁତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ତାପରେ ନାରଦ, ଶୁକ ଓ ଅନ୍ୟ ତପସ୍ବୀମାନେ ତାଙ୍କର ଚରଣକୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ, ମୋହ ଦୂର କରି, ଦିବ୍ୟ କଥାର ଅମୃତ ପିଇ, ବିଦାୟ ନେଲେ। ସେଇ ଭକ୍ତି, ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ, ଶୁକ ନିଜ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ସଂରକ୍ଷିତ କଲେ। ଏଭଳି ଭାଗବତର ସେବା କଲେ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ମନ ହରିଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ଦୁଃଖ ଓ ଜ୍ୱରରେ ପୀଡିତ, ମୋହ ଦାନବ ଦ୍ୱାରା ଦମିତ, ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଥିବା—ସେମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏହି ଭାଗବତ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚରିତ ହୁଏ। ଏହି ସମୟରେ ଶୌନକ ପଚାରିଲେ, “ଶୁକ କେବେ ରାଜାଙ୍କୁ କଥା କହିଥିଲେ? କେବେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପୁନି କଥା କହିଥିଲେ? କେବେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଋଷି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ କଥା କହିଥିଲେ? ମୋର ଏହି ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରନ୍ତୁ।” ସୂତ କହିଲେ, “କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିଦାୟ ପରେ ତିରିଶି ବର୍ଷ, କଳି ଯୁଗ ଆରମ୍ଭ ହେବା ସମୟରେ, ଭାଦ୍ରପଦ ଶୁକ୍ଳ ନବମୀ ତିଥିରେ ଶୁକ କଥାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ଶ୍ରବଣ ଶେଷରେ, ଦୁଇଶ ଅବଦି କଳି ଯୁଗ ପରେ, ଏକ ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭ ନବମୀ ତିଥିରେ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଗାଈଁର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଏହି କଥା ଶୁଣାଇଲେ। ତାପରେ, କଳି ଆଉ ତିରିଶି ବର୍ଷ ଅଗ୍ରସର ହେବା ପରେ, କାର୍ତ୍ତିକ ଶୁକ୍ଳ ନବମୀ ତିଥିରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଏହି କଥାକୁ ପଢ଼ିଥିଲେ।