ଏହି ଶୁଭ ଅବସରରେ, ଯଦି କେହି ସକ୍ଷମ ହୁଏ, ସେ ତିନି ପଳା ଓଜନର ସୁନାର ଏକ ସିଂହ ବନେଇ, ତାହା ପରେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଲିପିରେ ଲିଖାଯାଇଥିବା ଶାସ୍ତ୍ରଗ୍ରନ୍ଥକୁ ରଖିବା ଉଚିତ। ପରେ, ଯେଉଁ ଅତି ସଂୟମୀ ଓ ପୂଜ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ନିୟମାନୁସାରେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଇ, ଯଥାଯଥ ଦାନ, ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ଗନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାର ସହିତ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଧି ଅନୁସାରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଯଦି ଏହି ପ୍ରକାର ଗ୍ରନ୍ଥ ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ତେବେ ସେ ସଂସାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଉଛନ୍ତି; ଏହି ନିୟମିତ କ୍ରିୟା କରିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ଏହି ମଙ୍ଗଳମୟ ପୁରାଣ, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ, ଫଳଦାୟକ ଓ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ, ମୋକ୍ଷ ଦେବାର ସାଧନ; ଏହି ବିଷୟରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତାପରେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ, “ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲୁ; ଆଉ କ’ଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? କାରଣ ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ନିଜେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁଇଟି ଦେଇଥାଏ।” ଏହିପରି କଥା କହି, ସେଠାରେ ଥିବା ମହାପୁରୁଷମାନେ ପାପନାଶିନୀ ଏହି ଭାଗବତ କଥାକୁ ପାଠ କରିଲେ, ଯାହା ଶ୍ରବଣ କଲେ ଉତ୍ତମ ଫଳ ମିଳେ ଓ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁ ମିଳିଥାଏ। ସପ୍ତ ଦିନ ଧରି ସମସ୍ତ ନିୟମିତ ମନୋନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ, ଏବଂ ପରେ ସେମାନେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ଏହାପରେ ତାତ୍ତ୍ୱିକ ଜ୍ଞାନ, ବୈରାଗ୍ୟ ଓ ଭକ୍ତିର ଶକ୍ତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା; ଏକ ଯୁବ ଉତ୍ସାହ ଏମିତି ଜନ୍ମିଲା ଯାହା ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଆକର୍ଷିତ କଲା। ନାରଦ, ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରି ଓ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ସାକାର କରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ ଓ ତାଙ୍କର ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା। ଏଭଳି ଆସ୍ଥା ପୂର୍ବକ କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ ନାରଦ ହାତ ଜୋଡ଼ି ଓ ଭକ୍ତିରେ ଗଳା ଆଟକି ଉପସ୍ଥିତମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ— “ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କାରଣ ଆପଣମାନେ ଅସୀମ କୃପାମୟ। ଆଜି ମୁଁ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂରକର୍ତ୍ତା ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ପାଇଲି। ସମସ୍ତ ଧର୍ମମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରବଣକୁ ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବି, ହେ ତପସ୍ୱୀମାନେ, କାରଣ ମାତ୍ର ଶ୍ରବଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ବୈକୁଣ୍ଠବାସୀ କୃଷ୍ଣକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।” ଏହିପରି ନାରଦ କହୁଥିବା ବେଳେ, ବୈଷ୍ଣବଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରଦଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନରେ ଯୋଗୀଶ୍ୱର ଶୁକ ଆସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ୟାସଙ୍କ ଶୋଳ ଓଁଠିଆ ପୁଅ, ଜ୍ଞାନସାଗରର ଚନ୍ଦ୍ରମା, ନିଜ ସାଧନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ମୃଦୁ ଓ ପ୍ରେମରେ ଭାଗବତ ପାଠ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ପରମ ତେଜ ଅନୁଭବ କରି, ତୁରନ୍ତ ଉଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନ ଦେଲେ; ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଋଷି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରେମରେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସୁବିଧାରେ ବସି, ଶୁକ କହିଲେ: “ମୋର ପବିତ୍ର ଶବ୍ଦ ଶୁଣ। ଭାଗବତ ବେଦର କଳ୍ପତରୁ ଫଳ, ଶୁକମୁଖର ଅମୃତ ରସରେ ଭରିତ; ହେ ଭୂମଣ୍ଡଳର ରସିକ ଓ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଆତ୍ମାମାନେ, ପୁନିପୁନି ଏହି ଭାଗବତର ରସ ଆସ୍ବାଦନ କର।" ଏଠାରେ, ମହାମୁନିଙ୍କ ରଚିତ ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତରେ ସମସ୍ତ ବେଢ଼ାଳ ଧର୍ମ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରାଯାଇଛି; ଏହା ଏମିତି ଶୁଧ୍ଧ ହୃଦୟମାନେ ପାଇଁ, ଯେଉଁମାନେ ଇର୍ଷ୍ୟାହୀନ। ଏଠାରେ ଏକାନ୍ତ ମଙ୍ଗଳକାରୀ ତତ୍ତ୍ୱ ପ୍ରକାଶିତ, ତିନିପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ଉପଟାଇ ଦେଉଛି। ଆଉ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶାସ୍ତ୍ରର ଆବଶ୍ୟକତା କ’ଣ? ଏଠାରେ ପ୍ରଭୁ ତୁରନ୍ତ ଶ୍ରବଣରୁ ଭକ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବନ୍ଧିଯାଆନ୍ତି। ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ପୁରାଣମାନଙ୍କ ମୁକୁଟମଣି, ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ଧନ; ଏଠାରେ ପରମହଂସମାନଙ୍କ ନିର୍ମଳ ଜ୍ଞାନ ଗାୟିତ। ଏଠାରେ ନିଷ୍କାମ ଜ୍ଞାନ, ବୁଦ୍ଧି, ବୈରାଗ୍ୟ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରକାଶିତ; ଏହାକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶ୍ରବଣ, ପାଠ ଓ ଚିନ୍ତନ କଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ସ୍ୱର୍ଗରେ, ସତ୍ୟଲୋକରେ, କୈଳାସରେ କିମ୍ବା ବୈକୁଣ୍ଠରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ରସ ମିଳେନି; ତେଣୁ ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ, ଏହି ରସ ସଦା ପିଉ, କେବେ ଛାଡ଼ିନିଅ। ଏପରି ବ୍ୟାସଦେବ ସଭାରେ କଥାହେଉଥିବା ବେଳେ, ହରି ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ବଲି, ଉଦ୍ଧବ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଋଷି ତାଙ୍କୁ ଓ ସଙ୍ଗୀମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କଲେ। ହରିଙ୍କୁ ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଉଚ୍ଚ ଆସନରେ ବସିଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ତାପରେ ପାର୍ବତୀ ସହିତ ଶିବ ଓ ପଦ୍ମାସନେ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଏହି ମହାସ୍ତୁତି ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଝାଞ୍ଜ ବଜାଇଲେ, ଉଦ୍ଧବ ଘଣ୍ଟା ରଙ୍ଗେଇଲେ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଋଷି ସୁରେ ନିପୁଣ ଭାବେ ବୀଣା ନେଲେ, ଅର୍ଜୁନ ଧୁନିର ନେତୃତ୍ୱ କଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ମୃଦଙ୍ଗ ବଜାଇ, “ଜୟ ହେଉ! କୁମାରମାନେ, ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ତୁମେ କିପରି ଦକ୍ଷ!” ବୋଲି କହିଲେ; ଆଗରେ ବ୍ୟାସଙ୍କ ପୁଅ ଶୁକ ରସମୟ କଥା ପାଠ କରିଲେ। ସେଠାରେ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ତିନି ଜଣ—ହରି, ଶିବ, ବ୍ରହ୍ମା—ସମେତ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ୱୀ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନଟମଣି ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ସ୍ତୁତି ଦେଖି, ହରି ଖୁସି ହେଲେ ଓ କହିଲେ— “ମୋତେ ତୁମର ଭକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ଵର ମାଗ; ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମେ ଯେପରି ଗାଥା ଓ ସ୍ତୁତି କଲା, ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ।” ଏହି ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ଭକ୍ତିରେ ଭରି, ଆନନ୍ଦରେ ହରିଙ୍କୁ କହିଲେ— “ପାହାଡ଼, ସର୍ପ ଓ ସମସ୍ତ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସ୍ମରଣୀୟ ହେଉ—ଏହି ଆମ ଇଚ୍ଛା। ଏହି ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ।” ଏପରି କହି ଅଚ୍ୟୁତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ତାପରେ ନାରଦ, ଶୁକ ଓ ଅନ୍ୟ ତପସ୍ୱୀମାନେ ତାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମରେ ନମସ୍କାର କଲେ। ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ, ମୋହ ହରାଇ, ଦିବ୍ୟ କଥାର ଅମୃତ ପିଇ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଭକ୍ତି, ପୁତ୍ରମାନେ ସହିତ ସୁରକ୍ଷିତ ହୋଇ, ଶୁକ ତାଙ୍କର ନିଜ ଗ୍ରନ୍ଥରେ ରକ୍ଷା କଲେ। ଏଭଳି ଭାଗବତର ସେବା କଲେ, ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ମନ ହରିଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ଦୁଃଖ ଓ ଜ୍ୱରରେ ପୀଡ଼ିତ, ମାୟାର ଦେମନରେ ପିଷ୍ଟ, ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଯାଆନ୍ତି—ସେମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଭାଗବତ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ। ଏହିଠାରେ ଶୌନକ ପଚାରିଲେ: “କେବେ ଶୁକ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଥିଲେ? କେବେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଆଉଥରେ କହିଲେ? କେବେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଋଷି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କୁହିଲେ?