ପ୍ରାଚୀନ ସମୟରେ, ଜଗତର ସମସ୍ତ ଦୁର୍ଗୁଣ ଓ ଦୁଷ୍କର୍ମକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ, ଲୋକମାନେ ଭଗବାନଙ୍କର ହଜାର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ। ଏହା ମାଧ୍ୟମରେ ସମସ୍ତ କାମନା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସାଧିତା ହୁଏ, କାରଣ ଏହାରୁ ବଡ଼ କିଛି ନାହିଁ। ତାପରେ, ଦ୍ୱାଦଶ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମିଠା ଚାଉଳ ଓ ମଧୁ ସହିତ ଭୋଜନ ଦେଇ, ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ଧନ ଓ ଗୋ ଗାୟ ଦେଇଥିଲେ। ଯଦି ସମ୍ଭବ, ତେବେ ତିନି ପଲା ଓଜନର ସୁନାର ସିଂହ ତିଆରି କରି, ସେଠାରେ ସୁନ୍ଦର ଅକ୍ଷରରେ ଲିଖିତ ପୁସ୍ତକ ରଖିବାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ। ସଠିକ୍ ଭାବରେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଓ ସମସ୍ତ ଉପହାର ସହିତ ସେହି ଜଣେ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ, ଯିଏ ନିଜ ଆତ୍ମ-ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଥିଲେ ଓ ପୂଜ୍ୟ ଥିଲେ। ଏହି ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଯଦି ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଏହା ଦେବେ, ତେବେ ସେ ଲୋକଜୀବନର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ, ଏହି ପ୍ରକାର କାର୍ୟ କରିବାରେ ସମସ୍ତ ପାପ ହଟିଯାଏ। ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ପୁରାଣ, ଯାହା ଧର୍ମ, କାମ, ଅର୍ଥ ଓ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତିର ମାଧ୍ୟମ, ଏହାରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କୁମାରମାନେ କହିଥିଲେ, “ଏହା ସମସ୍ତ କଥା ତୁମେ ଶୁଣିଛ, ତୁମେ ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହାଁ?” କାରଣ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ନିଜରେ ଉଲ୍ଲାସ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ଗ୍ରନ୍ଥ। ସୂତ କହିଥିଲେ, “ଏହିପରି କଥା କହି, ସେହି ମହାନ ଆତ୍ମାମାନେ ଭାଗବତ ଗାଥା କହିଥିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ଏବଂ ମର୍ମର ଉଲ୍ଲାସ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ।” ସାତ ଦିନ ଧରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ମନରେ ଏହାକୁ ଶୁଣିଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ଜ୍ଞାନ, ବିରକ୍ତି ଓ ଭକ୍ତିର ଶକ୍ତି ସର୍ବୋତ୍ତମ ହୋଇଯାଇଥିଲା; ଏହା ମାଧ୍ୟମରେ ଏକ ଯୁବକ ଶକ୍ତି ଉଦୟ ହେଲା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିଥିଲା। ନାରଦ, ନିଜର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦରେ ବିଭୃତ ହେଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦେହକୁ ଥରଥର କରିଥିଲେ। ନାରଦ କହିଥିଲେ, “ମୁଁ ଆଶୀର୍ବାଦିତ, ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି ଅନନ୍ୟ କରୁଣାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଆଜି ମୁଁ ଭଗବାନ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଷ୍ଟ କରେ।” ସେ କହିଥିଲେ, “ସମସ୍ତ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବୋଲି ମନେ କରେ, ଯାହା ମାଧ୍ୟମରେ କୃଷ୍ଣକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ।” ସୂତ କହିଥିଲେ, “ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୈଷ୍ଣବ ନାରଦ ଏହିପରି କଥା କହୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଯୋଗୀଙ୍କର ଇଷ୍ଟ ଶୁକ ତାହାଁ ଆସିଥିଲେ।” ତାଙ୍କର ଷୋଷଣାତ୍ମକ ଜ୍ଞାନର ଚାରିପାଖରେ, ଶୁକ ଗଭୀର ଭାବରେ ଭାଗବତ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ, ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଶ୍ରବଣୀୟ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ। “ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ, ବେଦର ଇଚ୍ଛା ପ୍ରଦାନ କରୁଥିବା ଗଛର ପକ୍ଷା ଫଳ; ଏହାର ନେକ୍ତର ଏକ ଅନନ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ। ମାନବ ମନର ଶୁଦ୍ଧତା ପାଇଁ, ଏହା ଦୂର କରିଥିବା ଭ୍ରମକୁ ନଷ୍ଟ କରେ। ଏଠାରେ, ଏହି ଗାଥା ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କୁ କୌଣସି ଅନ୍ୟ ଗ୍ରନ୍ଥ ଦରକାର ନାହିଁ।” ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ, ଯାହା ପୁରାଣର ମୁଣ୍ଡ ରତ୍ନ, ବୈଷ୍ଣବଙ୍କର ଧନ; ଏହାରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ଓ ଭକ୍ତି ଦେଖାଯାଏ। ଶୁଣିବା, ପଢ଼ିବା, ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ଗଭୀର ଚିନ୍ତନ କରି, ଏହାର ମାଧ୍ୟମରେ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ସମ୍ଭବ। ସ୍ୱର୍ଗରେ, ସତ୍ୟଲୋକରେ, କୌଶଳରେ, କିମ୍ବା ବୈକୁଣ୍ଠରେ, ଏହି ସ୍ୱାଦ ମିଳୁନାହିଁ; ତେଣୁ, ଦୟାଳୁ ଲୋକମାନେ, ସଦା ଏହାକୁ ପିଇବେ—କେବେ ଛାଡ଼ିବେ ନାହିଁ। ସୂତ କହିଥିଲେ, “ଯେତେବେଳେ ବାଦରାୟଣ (ବ୍ୟାସ) ସମ୍ମିଳନରେ କଥା କହୁଥିଲେ, ତେବେ ହରି ସେଠାରେ ଦେଖା ଦେଇଥିଲେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ବାଳୀ, ଉଦ୍ଧବ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସେଙ୍କର ସାଥୀ ଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ ଓ ସେ ଉଚ୍ଚ ସିଟ୍ରେ ବସି, କହିଥିଲେ, ‘ମୋର ପବିତ୍ର କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ।’ ଶ୍ରୀ ଶୁକ କହିଥିଲେ, “ଭାଗବତ, ବେଦର ଇଚ୍ଛା ପ୍ରଦାନ କରୁଥିବା ଗଛର ପକ୍ଷା ଫଳ; ଏହା ଶୁଣିବା ପାଇଁ, ମାନବ ମନର ଶୁଦ୍ଧତା ପାଇଁ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ। ଏଠାରେ, ଭଗବାନ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ବାଧିତ ହୁଏ, ଯେଉଁଥିରେ ସତ୍ୟ ଓ ଲାଭ ଦେଖାଯାଏ।” ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ, ପୁରାଣର ମୁଣ୍ଡ ରତ୍ନ, ବୈଷ୍ଣବଙ୍କର ଧନ; ଏହାରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ଓ ଭକ୍ତି ଦେଖାଯାଏ। ଏହାରେ ନିଜର ଦେହକୁ ଶ୍ରୀ ହରିଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ବାଧିବାକୁ, ଏବଂ ସେ ଭଗବାନ ହେବେ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଧର୍ମଗତ ବିଷୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସତ୍ୟ ତୁମକୁ କହାଯାଇଛି; ସମସ୍ତ ଗ୍ରନ୍ଥର ଦେଖା ନେଇ, ଏହି ସଂସାରରେ କୌଣସି ଗାଥା ଶୁଦ୍ଧତାରେ ଏତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନୁହେଁ—ପ୍ରମାଣୀକୃତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଦ୍ୱାଦଶ ପୁସ୍ତକର ତତ୍ତ୍ବ ପିଇବାକୁ। ଏହି ଭାଗବତ କଥା, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ସନ୍ମାନରେ, ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ମୋକ୍ଷର ଏକାଧିକ କାରଣ ଓ ଭକ୍ତିର ଖେଳକୁ ଆଣେ। ନୀତିଶାଳୀ ଲୋକମାନେ, ଏହି କଥାକୁ ପୂଜା କରିବେ—ଏହି ଦୁନିଆରେ କୌଣସି ତୀର୍ଥ କିମ୍ବା ପୂଜା କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ଯଦିଓ ସେ ନିଜ ଦାସଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିଥିବା ନିକାର ଦେଖିବାକୁ, ଯମ ନିଜର କାଣ୍ଡରେ କହିଥିବା—‘ଭଗବାନଙ୍କର କଥାରେ ମଦ ଦିଆଯାଇଛି, ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର କ୍ରୋଧର ମାଲିକ, କିନ୍ତୁ ବୈଷ୍ଣବଙ୍କର ନୁହେଁ।’ ଏହି ଅସ୍ଥିର ବିଶ୍ୱରେ, ଯେଉଁଠାରେ ମନ ଇଂଗ୍ରିଜର ବିଷରେ ଦୁଃଖିତ, ଶୁକଙ୍କର ମଧୁର କଥାରେ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ, କିଛି ମିନିଟ ପିଇବେ। କାହିଁକି ଅନ୍ୟ ଭୁଲ ମାର୍ଗରେ ଚାଲିବେ, ନିଜର ମୁକ୍ତିର ଦାର୍ଶନ କରିବାକୁ, ଯେଉଁଥିରେ ପାରୀକ୍ଷିତ ସ୍ୱୟଂ ନାରଦ ଦେଖିଥିଲେ। ଶୁକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିବା କଥା, ଯାହା ରସର ସ୍ରୋତରେ ଭରିଥାଏ, ସେଇ ଲୋକକୁ ଗଳାରେ ବାଧି ଦେଇଥାଏ—ଏବଂ ସେ ବୈକୁଣ୍ଠର ଭଗବାନ ହୋଇଯାଏ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଧର୍ମଗତ ବିଷୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସତ୍ୟ ତୁମକୁ କହାଯାଇଛି; ସମସ୍ତ ଗ୍ରନ୍ଥର ଦେଖା ନେଇ, ଏହି ସଂସାରରେ କୌଣସି ଗାଥା ଶୁଦ୍ଧତାରେ ଏତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନୁହେଁ—ପ୍ରମାଣୀକୃତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଦ୍ୱାଦଶ ପୁସ୍ତକର ତତ୍ତ୍ବ ପିଇବାକୁ।