ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଯଦୁବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କର ପାଦସ୍ପର୍ଶରେ ପୃଥିବୀ ପବିତ୍ର ହେଇଗଲା। ଦେବତାମାନେ ଯାହାକୁ ଗଙ୍ଗା ବୋଲି କହନ୍ତି, ସେ ଦିବ୍ୟ ନଦୀ ତାଙ୍କର ଚରଣଧୂଳି ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହେଲା। ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କରିଥିଲେ କିମ୍ବା ପ୍ରେମ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ସେହି ଅଜୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜିତିଯାଇ, ନିଜ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାମ ଶୁଣିଲେ କିମ୍ବା ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ଯାହା ଅଶୁଭତାକୁ ଦୂର କରେ, ସେହି ନାମ ଯଦୁବଂଶର ପବିତ୍ରତାକୁ ସ୍ଥାପିତ କଲା। ଏହିପରି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା କୃଷ୍ଣ, ଯିଏ କାଳଚକ୍ରର ଧାରକ, ପୃଥିବୀର ଭାର ହରଣ କରିଥିଲେ, ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ। ତାଙ୍କୁ ବିଜୟ ହୋକ୍—ତିନି ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆଶ୍ରୟ, ତାଙ୍କର ଦେବକୀଠାରୁ ଜନ୍ମ ଘୋଷିତ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଦୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘୋରିଥିଲେ, ତିନି ନିଜ ହସ୍ତେ ଅଧର୍ମକୁ ନଶ୍ୱ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ହସିଥିବା ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ—ଦୁଇଁ ପ୍ରକାର ପ୍ରାଣୀର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଦେଇଥିଲେ। ବ୍ରଜ ଓ ମଥୁରାର ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କାମଦେବ ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି ଯଦୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଲୀଳା, ଯିଏ ନିଜ ମାର୍ଗକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ ଅନେକ ଚିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କର୍ମବନ୍ଧନକୁ ଭଂଗ କରେ। ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ପଦଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୁଣିବା ଉଚିତ।