ହେ ରାଜନ୍, ଏହି ଭାରତ ଭୂମିର ଉପରେ ଭାର ହ୍ରାସ କରିବା ପାଇଁ, ଭଗବାନ୍ ହରିଙ୍କ ଆଦେଶାନୁସାରେ ଦେବତାମାନେ ଯଦୁବଂଶରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ସେମାନେ ଏକ ଶତ ପରିବାର, ତା ସହିତ ଏକ ଅଧିକ, ଏପରି ଅନେକ ପରିବାରରେ ଅବତାର ନେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ୍ ହରି ତାଙ୍କ ଶାସନ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମହାନ୍ତାର ମାନଦଣ୍ଡ ହେଲେ। ଯେଉଁଯେଉଁ ଯଦବମାନେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚଲିଲେ, ସେମାନେ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଅନୁଭବ କରିଲେ। ଏହି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବୃଷ୍ଣିମାନେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସ୍ମୃତିରେ ଏମିତି ଲୀନ ହେଇ ଥିଲେ ଯେ, ସେମାନେ ନିଜ ଶୟନ, ଆସନ, ଚଳାଚଳ, କଥାବାର୍ତ୍ତା, କ୍ରୀଡା, ସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହି, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ କରିପାରୁନଥିଲେ। ଯଦବଂଶରେ ଭଗବାନଙ୍କ ଜନ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ପବିତ୍ର ହେଲା। ଦେବ ଗଙ୍ଗା ତାଙ୍କ ଚରଣାମୃତରେ ପରିଷ୍କୃତ ହେଲା। ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କଲେ ବା ପ୍ରେମ କଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶକ୍ତିରେ ବଶ ହୋଇ ନିଜ ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ତାଙ୍କ ନାମ ଶ୍ରବଣ କିମ୍ବା ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଅଶୁଭତା ଦୂର ହୁଏ ଏବଂ ଯଦୁବଂଶ ପବିତ୍ର ହେଉଛି। ଏହି କଥା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ ଯେ, କାଳଚକ୍ରଧାରୀ କୃଷ୍ଣ ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ କରିଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଜୀବ ଯାହାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ଜନ୍ମ ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ହେବାକୁ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ, ସେଇ କୃଷ୍ଣ, ଯଦୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚର୍ଚ୍ଚିତ, ନିଜ ଦୃଢ଼ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଅଧର୍ମକୁ ନଶ୍ୱ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶୋଭାମୟ ହସ୍ତିତ ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ଚରାଚର ଜଗତର ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିଥିଲେ। ବ୍ରଜ ଓ ନଗର ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ମନମୁହଁ ହୋଇଯିଥିଲେ।