ଯଦୁବଂଶରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା। ଏଠାରେ ତିନି କୋଟି ଏଠାଉଁ ଅଠାଉଁ ହଜାର ରାଜକୁମାର ଥିଲେ, ସେମାନେ ପରିବାର ଗୁରୁମାନଙ୍କର ଶିକ୍ଷା ନେଇଥିଲେ। ଯଦୁବଂଶର ଏହି ମହାପୁରୁଷମାନେ ଏତେ ବଡ଼ ଓ ବିଶାଳ ଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଆହୁକ ମଧ୍ୟ ଏକ ଲକ୍ଷ ଦଶ ହଜାର ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘିରି ରହିଥିଲେ। ଏହି ଯଦୁବଂଶର ମଧ୍ୟରେ କିଛି ଦୈତ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ଦେବାସୁର ସଂଗ୍ରାମରେ ବିନାଶ ହୋଇଥିଲେ, ମାନବ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ଓ ଅଭିମାନରେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଅତ୍ୟାଚାର କରିଥିଲେ। ଏମିତି ଦୈତ୍ୟମାନେ କ୍ଷୟ ପାଇବା ପାଇଁ, ହରିଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଦେବତାମାନେ ଯଦୁବଂଶରେ ଅବତରଣ କରିଥିଲେ; ସେମାନେ ଏକ ଶତ ଏକ ପରିବାରରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଭଗବାନ ହରି ତାଙ୍କର ଶାସନ ଦ୍ୱାରା ମହାନତାର ମାପ ହେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଯଦୁବଂଶର ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଥିଲେ ସେମାନେ ବିକସିତ ହୋଇଥିଲେ। ଭୃଷ୍ଣିମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣରେ ଏପରି ଲଗ୍ନ ଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସେମାନେ ଶୟନ, ଆସନ, ଚାଳିବା, କଥାବାର୍ତା, ଖେଳ, ସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଜ ପ୍ରକୃତ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ବୁଝି ପାରିନଥିଲେ। ଯଦୁବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଭୂମିକୁ ପବିତ୍ର କରିଥିଲେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ; ସ୍ୱର୍ଗ ନଦୀ ତାଙ୍କର ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା; ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କଲେ ଓ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କଲେ, ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ପ୍ରକୃତ ରୂପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ, ଅଜୟ ଦ୍ୱାରା ବିଜିତ ହୋଇ। ତାଙ୍କର ନାମ ଅଶୁଭତାକୁ ଦୂର କରେ, ଶୁଣିଲେ କିମ୍ବା ଉଚ୍ଚାରିତ କଲେ, ଏହା ଯଦୁବଂଶର ପବିତ୍ରତାକୁ ସ୍ଥାପିତ କରିଥିଲା; ଏହି କଥା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ ଯେ, ଚକ୍ରଧାରୀ କୃଷ୍ଣ ଭୂମିର ଭାରକୁ ହଟାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଜୟ ହେଉ, ଯେଉଁଥିଏ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆଶ୍ରୟ, ଯାହାର ଦେବକୀରୁ ଜନ୍ମ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇଛି, ଯେଉଁଥିଏ ଯଦୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ, ନିଜ ଭୁଜଦ୍ୱାରା ଅଧର୍ମକୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ; ଯେଉଁଥିଏ ଚରାଚର ଜୀବର କଷ୍ଟକୁ ତାଙ୍କର ମନୋହର ହସିଥିବା ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ଦୂର କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଯେଉଁଥିଏ ବ୍ରଜ ଓ ନଗରର ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେମଦେବତାକୁ ବୃଦ୍ଧି କରିଥିଲେ।