ରୁକ୍ମିଙ୍କର ନାତିକୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ, ଏହି ଦମ୍ପତିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ ବଜ୍ର, ଯିଏ ଯଦୁବଂଶର ବିନାଶ ସମୟରେ ଏକାମାତ୍ର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଭାବେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲେ। ବଜ୍ରଙ୍କୁ ଥିଲେ ପ୍ରତିବାହୁ, ପ୍ରତିବାହୁ ଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ ସୁବାହୁ, ସୁବାହୁଙ୍କୁ ଥିଲେ ଶାନ୍ତସେନ, ଏବଂ ଶାନ୍ତସେନଙ୍କୁ ଥିଲେ ଶତସେନ। ଏହି ବଂଶରେ କେହି ଦରିଦ୍ର, ଅଳ୍ପ ସନ୍ତାନ, ଅଲ୍ପାୟୁ, ଦୁର୍ବଳ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଭକ୍ତି ଥିଲେନି। ହେ ରାଜା, ଯଦୁବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର କ୍ରିୟା ସଂଖ୍ୟା ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷରେ ମଧ୍ୟ ଗଣନା କରିପାରିବ ନାହିଁ। ଶୁଣାଯାଏ ଯେ ଏହି ବଂଶରେ ତିନି କୋଟି ଏଠାରେ ଅଠାଠି ହଜାର ରାଜକୁମାର ଥିଲେ, ଯେମାନେ ପରିବାର ଗୁରୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶିକ୍ଷିତ ହେଇଥିଲେ। କିଏ ଯଦୁବଂଶୀ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଗଣନା କରିପାରିବ? ଏଠି ହୁଅକ ମଧ୍ୟ ଏକ ଲକ୍ଷ ଦଶ ହଜାର ଲୋକଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତିରେ ରହିଥିଲେ। ଏହି ଯଦୁବଂଶରେ ଦିନେ ଦେବ-ଦାନବ ସଂଗ୍ରାମରେ ନିହତ ହୋଇଥିବା ଭୟଙ୍କର ଦୈତ୍ୟମାନେ ମାନବ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଅହଂକାରରେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଅତ୍ୟାଚାର କରିଥିଲେ। ସେମାନେକୁ ଦମନ କରିବା ପାଇଁ, ହେ ରାଜା, ହରିଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶାନୁସାରେ ଦେବମାନେ ଯଦୁବଂଶରେ ଅବତରିତ ହେଲେ; ସେମାନେ ଏକ ଶତ ଏବଂ ଏକ ଉପପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରଭୁ ହରି ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଦ୍ୱାରା ମହାନତାର ପ୍ରମାଣ ଦେଲେ, ଏବଂ ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି ବିକାଶ ଲାଭ କଲେ। କୃଷ୍ଣରେ ଆବେଶିତ ହୋଇ, ବୃଶ୍ଣିମାନେ ନିଜ ଶୟନ, ଆସନ, ଚାଳଚଳ, ଆଳୋଚନା, ଖେଳ, ସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ଅନୁଭବ କରିପାରିଲେନି। ଯଦୁବଂଶରେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରି ଭୂମିକୁ ପବିତ୍ର କରିଥିଲେ; ତାଙ୍କର ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଦ୍ୱାରା ଦିବ୍ୟ ନଦୀ ପବିତ୍ର ହେଲା; ତାଙ୍କୁ ଘୃଣା କରିଥିବା ଓ ଭଲପାଇଥିବା ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଲୋକ ନିଜ ନିଜ ତତ୍ୱରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ଅଜୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଜୟ କରି; ତାଙ୍କର ନାମ, ଯାହା ଅସୁଭକୁ ଦୂର କରେ, ଶୁଣିଲେ କିମ୍ବା କହିଲେ ଏହି ବଂଶକୁ ପବିତ୍ର କରିଦେଲା; ଏହିଠି କୃଷ୍ଣ, କାଳଚକ୍ରଧାରୀ, ଭୂମିର ଭାର କୁ ହଟାଇଥିଲେ, ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ। ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ତିନି, ଯିଏ ଦେବକୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିବା ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯଦୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଦ୍ୱାରା ଉପସ୍ଥିତ, ଅଧର୍ମକୁ ନିଜ ହାତରେ ନଶ୍ଟ କରିଥିଲେ; ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ମୁହଁର ହସରେ ଚଳାଯାଉଥିବା ଓ ଅଚଳ ଜୀବମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର ହେଲା, ଏବଂ ବ୍ରଜ ଓ ନଗରର ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅନଙ୍ଗ ଦେବତାର ଶକ୍ତି ବୃଦ୍ଧି କରିଥିଲେ।