ଏହି ଉତ୍କଳନୀୟ ଗଥାରେ ଏହିପରି ଉପସ୍ଥାପିତ ହେଉଛି—ଅବିନାଶୀ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାଣୀ ଠାରୁ ଦଶ ଦଶ ପୁଅ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ; ଯେତେ ରାଣୀ ଥିଲେ, ସେତେ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଓ ଶୂରବୀର ଥିଲେ। ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଠାର ଜଣ ରଥୀ ଶୂରବୀର ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଶୂର କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲେ। ଏହି ଅଠାର ଶୂରବୀରଙ୍କ ନାମ ହେଉଛି: ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ଭାନୁ, ସାମ୍ବ, ମଧୁ, ବୃହଦ୍ଭାନୁ, ଚିତ୍ରଭାନୁ, ବୃକ, ଅରୁଣ, ପୁଷ୍କର, ବେଦବାହୁ, ଶ୍ରୁତଦେଵ, ସୁନନ୍ଦନ, ଚିତ୍ରବାହୁ, ବିରୂପ, କବି ଓ ନ୍ୟଗ୍ରୋଧ। ମଧୁଶତ୍ରୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟରୁ, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପିତା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପରି। ସେ ମହାବଳୀ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ରୁକ୍ମିଙ୍କ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କଠାରୁ ଅନିରୁଦ୍ଧ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ହଜାର ହାତୀର ବଳ ଥିଲା। ଅନିରୁଦ୍ଧ ରୁକ୍ମିଙ୍କ ନାତିକୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ; ତାଙ୍କଠାରୁ ବଜ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯେଉଁଥି ଯଦୁବଂଶର ବିନାଶ ପରେ ବଞ୍ଚି ରହିଥିଲେ। ବଜ୍ରଠାରୁ ପ୍ରତିବାହୁ, ପ୍ରତିବାହୁଠାରୁ ସୁବାହୁ, ସୁବାହୁଠାରୁ ଶାନ୍ତସେନ, ଏବଂ ଶାନ୍ତସେନଠାରୁ ଶତସେନ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ବଂଶରେ କେହି ଦୁଃଖୀ, ଅଳ୍ପସନ୍ତାନ, ଅଳ୍ପାୟୁ, ଦୁର୍ବଳ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଅନୁଭୂତି ନ କରିଥିଲେ। ରାଜା, ଏତେ ଯଦୁବଂଶୀ ପୁରୁଷମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ—ତାଙ୍କର ନାମ ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷରେ ମଧ୍ୟ ଗଣନା କରିହେବ ନାହିଁ। ଶୁଣିଯାଉଛି, ଯଦୁବଂଶରେ ତିନି କୋଟି ଏଠାରେ ଏଠାରେ ଅଠା ଲକ୍ଷ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ କୁଳଗୁରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶିକ୍ଷିତ ହେଇଥିଲେ। ଏହି ମହାତ୍ମା ଯଦୁମାନଙ୍କ ଗଣନା କିଏ କରିପାରିବ? ଆହୁକ ମଧ୍ୟ ଏକ ଲକ୍ଷ ଦଶ ହଜାର ଯଦୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ। ଏହି ଯଦୁବଂଶରେ ମାନବ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଦୈତ୍ୟମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦେବ-ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ମାନବମାନଙ୍କୁ ଅତ୍ୟାଚାର କରିଥିଲେ। ଏହି ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ, ହରିଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଦେବମାନେ ଯଦୁବଂଶରେ ଏକ ଶତ ଏବଂ ଏକ କୁଳରେ ଅବତରଣ କରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭଗବାନ୍ ହରି ତାଙ୍କର ଶାସନ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହାନତାର ମାପଦଣ୍ଡ ହେଇଥିଲେ; ଯଦୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି ଉନ୍ନତି ଲାଭ କରିଥିଲେ। ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣରେ ଏପରି ମନୋନିବେଶ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ସେମାନେ ଶୟନ, ଆସନ, ଚାଲିବା, କଥାବାର୍ତା, ଖେଳ, ସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଅନୁଭୂତି କରିପାରି ନଥିଲେ। ଯଦୁବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପୃଥିବୀକୁ ପୂନ୍ୟ କରିଥିଲେ; ତାଙ୍କର ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରି ଦିବ୍ୟ ନଦୀ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଥିଲା; ତାଙ୍କୁ ଘୃଣା କରିଥିବା ଓ ଭକ୍ତି କରିଥିବା ଦୁଇ ପକ୍ଷ ନିଜ ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ, ଅଜୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରି ନଥିଲେ; ତାଙ୍କର ନାମ ଶୁଣିବା କିମ୍ବା ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଅପୂନ୍ୟ ଦୂର ହୋଇ ଏହି କୁଳ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିଲା। ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ ଯେ, କାଳଚକ୍ର ଧାରୀ କୃଷ୍ଣ ପୃଥିବୀର ଭାର କମାଇଥିଲେ।