ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ—ଯଦି ଶ୍ରୋତା ବିରକ୍ତ, ତେବେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ରର ଉପସ୍ଥାନ କରାଯିବା ଉଚିତ; ଯଦି ଗୃହସ୍ଥ, ତେବେ କର୍ମପରିଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶ୍ଲୋକ ପାଇଁ ନିୟମାନୁସାରେ ଖିର, ମଧୁ, ଘିଅ ଓ ତିଳ ଦେବା ଉଚିତ, ବିଶେଷ କରି ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧ ପାଇଁ। ବିକଳ୍ପ ଭାବରେ, ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରିବା ଯୋଗ୍ୟ, କାରଣ ପୁରାଣ ତୁଳ୍ୟ ପରମତତ୍ତ୍ୱର। ଯଦି ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ, ଏକ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ତାହାର ଉପକରଣ ଦେଇ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଦେବା ଉଚିତ, ଯାହା ଅନେକ ବାଧା, ଅପୂର୍ଣ୍ଣତା କିମ୍ବା ଅତିକ୍ରମ ଦୂର କରେ। ଦୋଷ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ହଜାର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଫଳବନ୍ତୀ ହୁଏ, କାରଣ ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ କିଛି ନାହିଁ। ପରେ ଖିର ଓ ମଧୁ ସହିତ ବାରୋଟି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଓ ଏକ ସୁଉନ୍ନତ ବା ଗାଁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ସମ୍ଭବ ହେଲେ, ତିନି ପଳ ଓଜନର ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂହ ତିଆରି କରି, ତାହାର ଉପରେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଗ୍ରନ୍ଥ ଲେଖା ରଖିବା ଉଚିତ। ଯଥାଯଥ ଆମନ୍ତ୍ରଣ, ଉପଚାର, ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ଗନ୍ଧ ଓ ଦାନ ଦେଇ, ସଂୟମୀ ଓ ପୂଜ୍ୟ ଅଧ୍ୟାପକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ନିୟମାନୁସାରେ ଅଧ୍ୟାପକଙ୍କୁ ଦେଇଲେ, ଜନ୍ମ-ମୃତ୍ୟୁର ବନ୍ଧନ ରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ଏପରି ଶୁଭ କ୍ରିୟା କରି ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ଏହି ଶୁଭ ପୁରାଣ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ନିଶ୍ଚିତ ଫଳଦାୟୀ, ଧର୍ମ, କାମ, ଅର୍ଥ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ସାଧନ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କୁମାରମାନେ କହିଲେ—ଏପରି ତୁମକୁ ସବୁ କଥା କହିଦେଲୁ; ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ନିଜେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ସୂତ କହିଲେ—ଏପରି କୁମାରମାନେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ, ଯାହା ପାପ ନାଶ କରେ, ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ସପ୍ତାହ ଧରି, ସଂୟମୀ ଜନମାନେ ନିୟମାନୁସାରେ ଶୁଣିଲେ, ପରେ ସମସ୍ତେ ଦେବତାମନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପରମପୁରୁଷଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏହାର ଶେଷରେ ଜ୍ଞାନ, ବିରକ୍ତି ଓ ଭକ୍ତିର ଶକ୍ତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଲା; ଏକ ଯୁବ ଉତ୍ସାହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କଲା। ନାରଦ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ କରି, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ସାକାର କରି, ପରାନନ୍ଦରେ ବିହ୍ୱଳ ହେଲେ, ଶରୀର ସମସ୍ତେ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା। ଏହିପରି ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତ ହୋଇ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ କଥା ଶୁଣି ନାରଦ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ହାତ ଜୋଡି ଭକ୍ତିରେ ଗଳା ଅଟକି ଯାଇ କହିଲେ— "ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ଅସୀମ କୃପାମୟ; ଆଜି ମୁଁ ପାପ ନାଶକ ହରିଙ୍କୁ ପାଇଛି। ଦେବମାନେ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମରେ ମୁଁ ଶ୍ରବଣକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନେ କରେ, କାରଣ କେବଳ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ବୈକୁଣ୍ଠବାସୀ କୃଷ୍ଣ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।" ଏହିପରି ନାରଦ କହୁଥିବା ବେଳେ, ବୈଷ୍ଣବମହାନ୍ ନାରଦ ଉପସ୍ଥିତ, ଯୋଗୀମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୁକ ଆସିଲେ। ସେତେବେଳେ, ବୟସ ଶୋଳା ବର୍ଷ, ବ୍ୟାସଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଜ୍ଞାନସାଗରର ଚନ୍ଦ୍ର, ନିଜ ଉପଲବ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପ୍ରେମରେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଦୀର୍ଘ ଓ ମୃଦୁ ଧ୍ୱନିରେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସଭାସଦ୍ମାନେ ତାଙ୍କର ପରମ ତେଜ ଦେଖି, ସମ୍ମାନ ଦେଇ ମହାସନ ଦେଲେ; ଦେବମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ମୁନି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରେମରେ ଗୃହଣ କଲେ, ଶୁକ ସୁବିଧାପୂର୍ବକ ବସି କହିଲେ—“ମୋର ଶୁଭ ଶବ୍ଦ ଶୁଣ।" ଶ୍ରୀ ଶୁକ କହିଲେ—“ଭାଗବତ ବେଦର କାମଧେନୁ ବୃକ୍ଷର ପକ୍କ ଫଳ, ଶୁକଙ୍କ ମୁଖର ଅମୃତର ଶ୍ରୋତ; ଏ ଭୂମିର ରସଗ୍ରାହୀ ଓ ସୁସ୍ପର୍ଶୀ ଜନମାନେ, ଏହି ଭାଗବତର ରସ ପୁନିପୁନି ପାନ କର।" "ଏଠି, ବଡ଼ ମୁନି ରଚିତ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତରେ, ଭ୍ରଷ୍ଟ ଧର୍ମ ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରାଯାଇଛି; ଏହା ନିର୍ମଳ ହୃଦୟ ଓ ଦ୍ୱେଷ ଶୂନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ; ଏଠି ତତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ତିନି ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ଉପଡ଼ା ଯାଏ। ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ଏଠି ଭକ୍ତିଶୀଳ ହୃଦୟରେ ପ୍ରଭୁ ଏକାବାରେ ବନ୍ଧିଯାନ୍ତି।" "ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ପୁରାଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁକୁଟମଣି, ବୈଷ୍ଣବମାନେ ପାଇଁ ଧନ; ଏଠି ପରମହଂସମାନେ ଉଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ ଗାଇଥାନ୍ତି। ଏଠି କ୍ରିୟାଶୂନ୍ୟ ଜ୍ଞାନ, ବିବେକ, ବିରକ୍ତି ଓ ଭକ୍ତି ଉଦ୍ଘାଟିତ; ଏହାକୁ ଭକ୍ତିରେ ଶୁଣି, ପଢ଼ି, ଚିନ୍ତନ କଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।" "ସ୍ଵର୍ଗ, ସତ୍ୟଲୋକ, କଇଳାସ ବା ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଏହି ରସ ମିଳେ ନାହିଁ; ତେଣୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଜନମାନେ, ସଦା ଏହା ପାନ କର, କେବେ ଛାଡ଼ିବା ନାହିଁ।" ସୂତ କହିଲେ—ବାଦରାୟଣ ବ୍ୟାସ ସଭାରେ ଏପରି କହୁଥିବା ବେଳେ, ହରି ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ବଲି, ଉଦ୍ଧବ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ଦେବମୁନି ନାରଦ ତାଙ୍କୁ ଓ ସହଚରମାନେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି, ତେଜସ୍ୱୀ ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ସନ୍ଧି ଉପରେ ବସିଥିବା, ସମସ୍ତେ ସ୍ତୁତି କରିବାରେ ଆଗ୍ରହ କଲେ। ପରେ ଶିବ ପାର୍ବତୀ ସହିତ, ମନ୍ଦାର ଫୁଲରେ ବସିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଏହି ସ୍ତୁତି ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଝାଞ୍ଜ ବଜାଇଲେ, ଉଦ୍ଧବ ଘଣ୍ଟି ଉତ୍ସାହରେ ମାରିଲେ, ଦେବମୁନି ନାରଦ ଭାବରେ ଭୀଣା ନିଲେ, ଅର୍ଜୁନ ତାଳ ନେଇ ଅଗ୍ରଗାମୀ ହେଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ମୃଦଙ୍ଗ ବଜାଇ 'ବିଜୟ! ବିଜୟ! କୁମାରମାନେ, ତୁମେ କିପରି ଅଦ୍ଭୁତ ସ୍ତୁତି କରୁଛ!' ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ଆଗରେ ବ୍ୟାସଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶୁକ ଶ୍ରୋତ ଗାଇଲେ। ଏଠି, ମଧ୍ୟରେ, ହରି, ଶିବ, ବ୍ରହ୍ମା ଏକସାଥି ନୃତ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଅତି ରୂପବାନ ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଭିନେତା ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ସ୍ତୁତି ଦେଖି, ହରି ଖୁସି ହେଲେ ଓ କହିଲେ— "ମୋତେ ତୁମେ ଯେଉଁ ଭାବରେ ଚାହୁଁଛ, ଏକ ବର ମାଗ; ଏହି କଥା ଓ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏଠି ଖୁସି।" ଏହା ଶୁଣି, ସମସ୍ତେ ପ୍ରେମରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ ହରିଙ୍କୁ କହିଲେ— "ପର୍ବତ, ସର୍ପ ଓ ସମସ୍ତ ଭକ୍ତମାନେ ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ସଦା ସ୍ମରଣ କରାଯିବାରେ ପ୍ରୟତ୍ନ ହେଉ—ଏହି ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ।" ଅଚ୍ୟୁତ 'ତଥାସ୍ତୁ' କହି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ପରେ ନାରଦ, ଶୁକ ଓ ଅନ୍ୟ ତପସ୍ୱୀମାନେ ପାଦେ ନମସ୍କାର କଲେ। ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦ ଭରି, ମୋହ ଦୂର କରି, ଦିବ୍ୟ କଥାର ଅମୃତ ପାନ କରି, ବିଦାୟ ନେଲେ।