ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ କିମ୍ବା ପାଠ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଯେଉଁମାନେ ଦରିଦ୍ର କିନ୍ତୁ ଭକ୍ତିଶୀଳ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ତିମ କ୍ରିୟାରେ ଏତେ ଅନୁଷ୍ଠାନର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ନିଷ୍କାମ ଭାବରେ କେବଳ ଶ୍ରବଣ କଲେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏହି କଥା ଶେଷ ହେଲେ, ଶ୍ରୋତାମାନେ ବିଶେଷ ଭକ୍ତି ସହିତ ଗ୍ରନ୍ଥ ଏବଂ କଥାକାରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ତା’ପରେ ତୁଳସୀ ମାଳା ଶ୍ରୋତାଙ୍କୁ ଦେଇ, ମୃଦଙ୍ଗ ଓ ଝାଞ୍ଜର ଚମତ୍କାର ସଙ୍ଗୀତରେ କୀର୍ତ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହାପରେ ଜୟଧ୍ୱନି, ଶ୍ରୀବାଦ, ଶଂଖନାଦ ହେବା ଉଚିତ; ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଭିକ୍ଷୁମାନେଂକୁ ଧନ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଶ୍ରୋତା ଯଦି ନିରାସକ୍ତ, ତେବେ ପରେଦିନ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ଗାୟନ ହେବା ଉଚିତ; ଗୃହସ୍ଥ ହେଲେ କ୍ରିୟାଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶ୍ଲୋକ ପାଇଁ ନିୟମାନୁସାରେ ଛେନାପାୟସ, ମଧୁ, ଘୃତ, ତିଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ସମର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ, ବିଶେଷ କରି ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧ ପାଇଁ। ବୈକଳ୍ପିକ ଭାବରେ, ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଏହି ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରିପାରିବେ, କାରଣ ଏହି ପୁରାଣ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପରମତତ୍ତ୍ୱର ସାର। ଯଦି ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ଏହି ଦ୍ରବ୍ୟ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଇ ଫଳ ଲାଭ କରିବା ଉଚିତ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ବିଘ୍ନ, ଅଧିକ୍ୟ କିମ୍ବା ଅପୂର୍ଣ୍ଣତା ଦୂର ହୁଏ। ତ୍ରୁଟି ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଭଗବାନଙ୍କ ସହସ୍ରନାମ ପାଠ କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ହୁଏ, କାରଣ ଏହାଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କିଛି ନାହିଁ। ଏହାପରେ ଦ୍ୱାଦଶ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଛେନାପାୟସ ଓ ମଧୁ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ବ୍ରତ ସମାପ୍ତି ପାଇଁ ସୁନା ଓ ଗାଈ ଦାନ କରିବା ଚାହିଁ। ଯଦି ସମ୍ଭବ, ତେବେ ତୀନି ପଳା ଓଜନର ସୁନାର ସିଂହ ତିଆରି କରି, ତାହାରେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଗ୍ରନ୍ଥ ସୁନ୍ଦର ଲେଖନରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ଯୋଗ୍ୟ ଓ ପୂଜ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ, ଦକ୍ଷିଣା, ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ଗନ୍ଧ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ସହିତ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଶ୍ରଦ୍ଧା ପୂର୍ବକ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏମିତି ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଦାନ କଲେ, ସେ ସଂସାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ; ଏହି ନିୟମିତ କ୍ରିୟା କରିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ଏହି ଶୁଭ ପୁରାଣ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଫଳଦାୟକ; ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ, ମୋକ୍ଷ—ଏହି ସବୁ ଲାଭ ହୁଏ, ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତା’ପରେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ: "ଆମେ ସବୁ କଥା କହିଦେଲୁ, ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଉଛ?" କାରଣ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଆପଣେ ଉପଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ସୂତ କହିଲେ: "ଏହିପରି କଥା କହି, ସେ ମହାପୁରୁଷମାନେ ପୁଣ୍ୟମୟ, ପାପ ନାଶକ ଏହି ଭାଗବତ କଥାକୁ ପୁନଃ ପଠିଲେ, ଯାହା ଉପଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ।" ସପ୍ତ ଦିନ ଧରି ସମସ୍ତ ନିୟମିତ ମନ ଦେଇ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ, ଏବଂ ପରେ ସେମାନେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେବ, ପରମପୁରୁଷଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏହା ପରେ ଜ୍ଞାନ, ବୈରାଗ୍ୟ ଓ ଭକ୍ତିର ଶକ୍ତି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଲା; ଏକ ନୂତନ ଯୁବ ଉତ୍ସାହ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଆନନ୍ଦିତ କଲା। ନାରଦ ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରି, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ପରମ ଆନନ୍ଦରେ ଭାସିଗଲେ, ତାଙ୍କ ଶରୀର କମ୍ପିତ ହେଲା। ଏହିପରି ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ କଥା ଶୁଣି, ଭଗବତ୍ପ୍ରିୟ ନାରଦ ହାତ ଜୋଡି, ଭାବେ ଭରିତ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ— "ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ତୁମେ ଅପାର କୃପାଶୀଳ; ଆଜି ମୁଁ ପାଇଲି ହରିଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶକ। ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରବଣକୁ ମୁଁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବୋଲି ମନେ କରେ, କାରଣ କେବଳ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ବୈକୁଣ୍ଠବାସୀ କୃଷ୍ଣକୁ ଲାଭ କରାଯାଏ।" ଏହିପରି ନାରଦ କହୁଥିବା ବେଳେ, ଯୋଗୀଶ୍ବର ଶୁକଦେବ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ ବ୍ୟାସଙ୍କ ଶୋଳ ବର୍ଷର କିଶୋର ପୁଅ, ଜ୍ଞାନସାଗରର ଚନ୍ଦ୍ର, କଥାର ଶେଷରେ ନିଜ ସ୍ୱାନୁଭୂତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଭାଗବତକୁ ଭକ୍ତିରେ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ମୃଦୁ କଣ୍ଠରେ ପଢ଼ିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସଭାସଦ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ପରମ ତେଜ ଦେଖି, ଉଠି ମହାସନ ଦେଲେ; ଦେବମୁନି ନାରଦ ସ୍ନେହରେ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଏବଂ ଶୁକ ସୁଖେ ବସି କହିଲେ: "ମୋର ଶୁଦ୍ଧ କଥା ଶୁଣ।" ଶ୍ରୀ ଶୁକ କହିଲେ: "ଭାଗବତ ବେଦକଳ୍ପତରୁର ପକ୍ୱ ଫଳ, ଶୁକମୁଖର ଅମୃତରସରେ ପ୍ରବାହିତ; ଓ ରସିକ ଭୂମିବାସୀମାନେ, ଏହାର ସାର ଆବୃତ୍ତି କରି ନିତ୍ୟ ଲାସ୍ୟ କର।" ଏଠାରେ ମହାମୁନି ରଚିତ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତରେ ସମସ୍ତ କୃତ୍ରିମ ଧର୍ମ ଛାଡ଼ାଯାଇଛି; ଏହା ନିର୍ମଳ ହୃଦୟ ଓ ଅସୂୟାରହିତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ; ଏଠିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତତ୍ତ୍ୱ ଉଦ୍ଘାଟିତ, ତ୍ରିବିଧ ତାପ ଦୂର କରାଯାଏ। ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର କଣ ଦରକାର? ଏଠିରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ ଶ୍ରୋତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଭଗବାନ ତୁରନ୍ତ ବନ୍ଧିଯାନ୍ତି। ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ପୁରାଣମାନଙ୍କ ମୁକୁଟମଣି, ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ଧନ; ଏଠିରେ ପରମହଂସଙ୍କ ନିର୍ମଳ ଜ୍ଞାନ ଗୀତିତ; ଏଠାରେ ନିଷ୍କାମ ଜ୍ଞାନ, ବିବେକ, ବୈରାଗ୍ୟ, ଭକ୍ତି ଉଦ୍ଘାଟିତ; ଏହାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶ୍ରବଣ, ପାଠ ଓ ଚିନ୍ତନ କରି ମୁକ୍ତି ଲାଭ ହୁଏ। ସ୍ୱର୍ଗ, ସତ୍ୟଲୋକ, କୈଳାସ କିମ୍ବା ବୈକୁଣ୍ଠରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ରସ ମିଳେ ନାହିଁ; ଏହିଠାରୁ ହେଲେ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ, ଏହାକୁ ସଦା ପିଉ, କେବେ ଛାଡ଼ିବ ନାହିଁ। ସୂତ କହିଲେ: ବାଦରାୟଣ ବ୍ୟାସ ଏହିପରି କଥା କହୁଥିବା ବେଳେ, ହରି ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ବଳି, ଉଦ୍ଧବ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ଦେବମୁନି ନାରଦ ତାଙ୍କୁ ଏବଂ ସାଥୀମାନେଂକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ଅଧିଷ୍ଠିତାସନରେ ବସିଥିବା ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏବେ ଶିବ ଓ ପାର୍ବ୍ବତୀ, ଏବଂ ପଦ୍ମାସନ ଉପରେ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଏହି ମହୋତ୍ସବ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଝାଞ୍ଜ ନେଲେ, ଉଦ୍ଧବ ଘଣ୍ଟା ନେଇ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଦେବମୁନି ନାରଦ ତାଙ୍କ ପ୍ରଭିନ୍ନ ବୀଣା ଧ୍ୱନି କରି, ଅର୍ଜୁନ ସଙ୍ଗୀତର ନେତୃତ୍ୱ କଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ମୃଦଙ୍ଗ ମାଡ଼ି 'ଜୟ! ଜୟ! କିମ୍ବା କୁମାରମାନେ, କିପରି ଚମତ୍କାର ଏହି ସ୍ତୁତି!' କହିଲେ। ସାମ୍ନାରେ ବ୍ୟାସପୁତ୍ର ଶୁକ ଗମ୍ଭୀର କଥା ପଢ଼ିଲେ।