ଅର୍ଜୁନ୍ ନିଜେ ଶୁଦ୍ଧ ପାଣିରେ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରି, ମହେଶ୍ବରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ତାଙ୍କର ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ୍ୟକୁ ତୟାରି ଅବସ୍ଥାରେ ଧରିଲେ। ଏହାପରେ ଅର୍ଜୁନ୍ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଗର୍ଭଗୃହକୁ ତୀରରେ ଆବୃତ କଲେ, ଚାରିପାଖରେ, ଉପରେ ଓ ତଳେ ତୀରର ଏକ ଦୂର୍ଗ ତିଆରି କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କର ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେ ଅନେକ ଥର କନ୍ଦିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶରୀର ସହିତ ସେ ଏକାଏକି ଆକାଶକୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଉପରେ ଅସନ୍ତୋଷ ପ୍ରକାଶ କରି କହିଲେ, "ମୋର ମୂର୍ଖତା ଦେଖ, ଯେଉଁଠି ମୁଁ ତାଙ୍କର ଗର୍ବିତ କଥାରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିଥିଲି। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ବଳରାମ କିମ୍ବା ଦେବକୀନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ଏହି ପୁଅକୁ ବଞ୍ଚାଇପାରିଲେ ନାହାନ୍ତି; ତେଣୁ ଏହି ବିଶ୍ୱର ସ୍ୱାମୀ, ଅନ୍ୟ କିଏ ଏହା କରିପାରିବେ?" ସେଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଉପାଲମ୍ବ କରି କହିଲେ, "ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମିଥ୍ୟା କଥା ଉପରେ ଲଜ୍ଜା, ତାଙ୍କର ଆତ୍ମସ୍ତୁତି ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ଉପରେ ଲଜ୍ଜା; ତିନି ଭାଗ୍ୟର ନିୟତିକୁ ବଦଳାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି।" ଏଭଳି ଶାପ ପାଇଁ, ଅର୍ଜୁନ୍ ନିଜ ଜ୍ଞାନ ଉପରେ ଭରସା କରି, ଶୀଘ୍ର ସମ୍ୟମନୀକୁ ଚଲିଗଲେ, ଯେଉଁଠି ଯମରାଜ ବସନ୍ତି। ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣପୁଅ ନ ମିଳିଲେ, ଏବଂ ଏହାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ନିରୃତି, ସୋମ, ବାୟୁ ଓ ବରୁଣଙ୍କ ନଗରକୁ ଚଲିଗଲେ। ସେ ରସାତଳ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ନିବାସକୁ ମଧ୍ୟ ଗଲେ, କିନ୍ତୁ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣପୁଅ ମିଳିଲେ ନାହିଁ। ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିପାରିବା ନଥିବାରୁ, ସେ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ବାରଣ କଲେ। କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅମାନେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି ଦେଖେଇଦେବି; ନିଜକୁ ଅପମାନ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଆମ ଶୁଦ୍ଧ କୀର୍ତ୍ତି ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ।" ଏପରି କହି, ଭଗବାନ୍ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହିତ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଉପରେ ବେଶ୍ୱ ପ୍ରଦିଶାକୁ ଯାଇଲେ। ସେମାନେ ସାତ ଦ୍ୱୀପ, ସାତ ସମୁଦ୍ର, ସାତ ପର୍ବତ ଓ ଲୋକାଲୋକ ପରି ଅତିକ୍ରମ କରି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ଶୈବ୍ୟ, ସୁଗ୍ରୀବ, ମେଘପୁଷ୍ପ ଓ ବଳାହକ ନାମକ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ରାସ୍ତା ହରାଇଗଲେ। ଏହା ଦେଖି, ମହାଯୋଗେଶ୍ୱର କୃଷ୍ଣ ନିଜ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରକୁ ପ୍ରେରଣ କଲେ, ଯାହା ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ମନ ଗତି ସମ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଘନ ଏବଂ ଭୟାନକ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଭେଦିଦେଲା, ଯେପରି ରାମଙ୍କ ତୀର ଦୁଷ୍ଟ ସେନାକୁ ଭେଦିଦେଇଥାଏ। ସେଇ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପଥରେ ଅର୍ଜୁନ ଏକ ଅପାର, ଅସୀମ ଆଲୋକ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର ତୀବ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ମୁହଁ ହେଇଯିବାରୁ ଦୁଇ ଆଖି ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ। ପରେ, ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଜଳ ଭିତରକୁ ନେଇଯିବା ପରେ, ସେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରତ୍ନମୟ ସ୍ତମ୍ଭରେ ଭରିଥିବା ଦୁର୍ଗ ଦେଖିଲେ। ସେଇ ଦୁର୍ଗ ଭିତରେ ଏକ ଅସୀମ, ଅପୂର୍ବ ମହାନାଗ ଥିଲେ, ଯାହାର ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଓ ରତ୍ନମୟ ଫଣା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦୁଇ ଭୟଙ୍କର ଆଖି, ପାହାଡ଼ ସମ ଧଳା ଦେହ ଓ ନୀଳ-କଳା ଜିଭା। ସେ ନାଗର ଶୁଭ୍ର ଶଯ୍ୟା ଉପରେ, ସମସ୍ତ ବ୍ୟାପ୍ତି ଥିବା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମହିମାର ଭଗବାନ୍ ବସିଥିଲେ—ଘନ ମେଘ ସମ କଳା, ପୀତବାସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଶାନ୍ତ ମୁଖ, ସୁନ୍ଦର, ବିସ୍ତୃତ ନୟନ। ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ମହାରତ୍ନମୟ ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ, ହଜାର କୁନ୍ଚିତ କେଶ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜରେ ଆବୃତ, ଏଠି ଅଷ୍ଟ ଦୀର୍ଘ ଶୁଭ୍ର ଭୁଜା, କୌସ୍ତୁଭ ମଣି, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଓ ଭୃଙ୍ଗାର ମାଳା ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦେଖା ଦେଖି ଅଚ୍ୟୁତ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଅର୍ଜୁନ ମଧ୍ୟ ଭୟମିଶ୍ରିତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ତାପରେ, ମହାମହିମା ଭଗବାନ୍ ହସି, ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ: "ମୁଁ ଧର୍ମ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଛି, ତୁମେ ମୋର ଅଂଶ ଅବତାର ନର ଓ ନାରାୟଣ; ଏବେ ତୁମେ ପୃଥିବୀର ଭାର ଦୂର କରି ଶୀଘ୍ର ଫେରିଯାଅ। ତୁମେ ଯଦିଓ ଚାହିଦା ପୂରଣ କରିଛ, ତଥାପି ତୁମେ ଧର୍ମ ଚରଣ କର, ଯେଉଁଠି ଲୋକକଳ୍ୟାଣ ଓ ସଂସାରର ସ୍ଥିରତା ହୁଏ।" ଏପରି ଶ୍ରୀଭଗବାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞାପାଇ, ଦୁଇ କୃଷ୍ଣ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ 'ଓଁ' କହି, ବ୍ରାହ୍ମଣପୁଅମାନେ, ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନେଇ ଚାଲି ଗଲେ। ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଯେପରି ଅଛନ୍ତି, ସେହି ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ଏହି ବୈଷ୍ଣବ ଧାମର ବିବରଣୀ ଶୁଣି, ପାର୍ଥ ଦେଖିଲେ ମାନବମାନେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଦେଖାଅନ୍ତି, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ କୃପା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ। ଏଭଳି ଅନେକ ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ସେ ଲୋକମାନେଙ୍କ ସହ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କଲେ ଓ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛିତ ଭୋଗ ଦେଇଥିଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରି ବର୍ଷା ଦେଇଥାଏ। ଅଧର୍ମୀ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ବଧ କରି, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ସଂହାର କରି, ଧର୍ମକୁ ପୁନଃ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ଏହିପରି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ ପରେ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ନଗର ଦ୍ୱାରକାରେ ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ମଧ୍ୟରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୃଷ୍ଣିମାନେଙ୍କ ଆସପାସ ରହି, ଆନନ୍ଦରେ ବସିଥିଲେ। ଶ୍ରୀମତୀ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଚମତ୍କାର ପୋଶାକରେ, ଯୁବତୀ ରୂପର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ମହଳ ମଧ୍ୟରେ ବଲ ଓ ଅନ୍ୟ ଖେଳ ଖେଳୁଥିଲେ, ମେଘର ଚମକ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସଦା ଚଞ୍ଚଳ ରାସ୍ତା, ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ, ଯୋଦ୍ଧା, ଘୋଡ଼ା ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଏବଂ ସବୁଠି ଶୃଙ୍ଗାରିତ। ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଉପବନ ଫୁଲର ଶାରି ରେ ଭରି, ମଧୁମକ୍ଷିକା ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ଗାଁ ଗାଁ ଗାଉଥିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ୧୬ ହଜାର ରାନୀଙ୍କ ସହିତ ମହାନ ଗୃହମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକମାତ୍ର ପ୍ରିୟ ଭାବେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାନୀ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଦେଖାଉଥିଲେ।