ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ସନ୍ତାନମାନେ ବାରମ୍ବାର ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରୁଥିବାରୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ । ସେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ସାହାଯ୍ୟ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ । ଏହାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ, “ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ସଂକର୍ଷଣ, କିମ୍ବା କୃଷ୍ଣ, କିମ୍ବା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୁତ୍ର ନୁହେଁ; ମୋର ନାମ ଅର୍ଜୁନ, ମୋର ଧନୁଷ୍ୟ ଗାଣ୍ଡୀବ।” ସେଉଁଠି, ଅର୍ଜୁନ ନିଜର ଶକ୍ତିକୁ ଅବହେଳା କରିବାକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମନା କରି, କହିଲେ, “ମୋର ଶକ୍ତି ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛି; ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରି, ମୁଁ ତୁମ ସନ୍ତାନମାନେକୁ ଫେରାଇ ଆଣିବି।” ଏପରି ଭାବେ ଫଳ୍ଗୁନଙ୍କ ଆଶ୍ୱାସନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆନନ୍ଦିତ ହେଇ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ । ଯେତେବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କର ଡିଲିଭେରୀ ସମୟ ଆସିଲା, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, “ମୋ ପୁଅକୁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର!” ଅର୍ଜୁନ ସ୍ନାନ କରି, ପବିତ୍ର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧି ହୋଇ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ସ୍ମରଣ କରି, ଗାଣ୍ଡୀବ ଧରି ସଜ୍ଜ ହେଲେ । ସେ ନିଜ ତୀର ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଗର୍ଭଗୃହକୁ ସମସ୍ତ ପଟେ, ଉପରେ ଓ ତଳେ ପ୍ରତିରୋଧ କଲେ, ଏବଂ ତୀରରେ ଏକ ଖୋଞ୍ଚ ବନେଇଲେ । ତଥାପି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଯେତେବେଳେ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ସେ ପୁଅ ଅନେକ ଥର କାନ୍ଦିଲା ଓ ତୁରନ୍ତ ଦେହ ସହିତ ଆକାଶକୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା । ଏହା ଦେଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦେଲେ, “ମୋର ମୂର୍ଖତା ଦେଖ, ଯେଉଁଠି ମୁଁ ତାଙ୍କ ଗର୍ବିତ ଉକ୍ତିକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିଥିଲି । ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ରାମ, କେଶବ—କେହି ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ତେବେ ଅନ୍ୟ କିଏ ପାରିବ? ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମିଥ୍ୟା କଥା ଓ ଗର୍ବ ଉପରେ ଲଜ୍ଜା, ସେ ଭାଗ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି ।” ଏହିପରି ଶାପ ପାଇଁ ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ଜ୍ଞାନ ଉପରେ ଭରସା କରି, ଶୀଘ୍ର ସମ୍ୟମନୀକୁ—ଯେଉଁଠି ଯମ ରହନ୍ତି—ଯାଇଲେ । ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅକୁ ନ ମିଳି, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ନିରୃତି, ସୋମ, ବାୟୁ, ବରୁଣଙ୍କ ସହରକୁ ଯାଇଲେ । ରସାତଳ, ସ୍ୱର୍ଗ, ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ନିବାସରେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଯାଇ, କେଉଁଠିମଧ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅକୁ ନ ମିଳିଲା । ଏହା ଦେଖି ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିପାରିବା ନଥିଲେ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ବାରଣ କଲେ । କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ଦେଖେଇବି; ନିଜକୁ ଅବମାନ କରନି । ଯେଉଁମାନେ ଆମର ପବିତ୍ର କୀର୍ତ୍ତିକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ ।” ଏପରି କହି, ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହିତ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ । ସେମାନେ ସାତ ଦ୍ୱୀପ, ସାତ ସମୁଦ୍ର, ସାତ ପର୍ବତ ଓ ଲୋକାଲୋକ ପରିକ୍ରମା କରି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ଏଠି, ସାଇବ୍ୟ, ସୁଗ୍ରୀବ, ମେଘପୁଷ୍ପ, ବଳାହକ ନାମକ ଘୋଡାମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ରାସ୍ତା ହରାଇଗଲେ । ଏହା ଦେଖି, ଯୋଗେଶ୍ୱର କୃଷ୍ଣ ନିଜ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରକୁ ଆଗରେ ପଠାଇଲେ, ଯାହା ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ । ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ମନର ତାରକା ପରି ଦୃତ ଗତିରେ ଭୟଙ୍କର ଘନ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଫାଡ଼ି, ତାହାକୁ ଆଲୋକରେ ଭାସ୍ମ କରିଦେଲା, ଯେପରି ରାମଙ୍କ ତୀର ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଭେଦିଯାଏ । ଏ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପଥରେ ଅର୍ଜୁନ ଏକ ଅପାର, ଅସୀମ ଆଲୋକ ଦେଖିଲେ । ଏହି ଆଲୋକର ତୀବ୍ରତାରେ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ଧା ହୋଇ ଦୁଇ ଆଖି ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ । ପଛରେ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ ହୋଇ ସେ ପ୍ରବଳ ତରଙ୍ଗ ଯୁକ୍ତ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠି ହଜାର ମଣିର ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ଏକ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ୟଜନକ ରତ୍ନମୟ ମହଲ ଦେଖିଲେ । ସେଠି ଥିଲା ଏକ ଅସୀମ, ମହାନ, ହଜାର ମୁଣ୍ଡିଆ ବିଶାଳ ସର୍ପ, ଯାହାର ଫଣିରେ ଅନେକ ମଣି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା, ଦୁଇ ଭୟଙ୍କର ଆଖି, ସ୍ୱେତ ପର୍ବତ ପରି ଶରୀର ଓ ନୀଳ କଳିଆ ଜିଭ୍ବା ଥିଲା । ସେଠି ସେହି ସର୍ପର ଶୟନରେ ଅର୍ଜୁନ ଦେଖିଲେ—ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ଘନ ବର୍ଷା ମେଘ ପରି କଳା, ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶାନ୍ତ ମୁହଁ, ବିଶାଳ ସୁନ୍ଦର ଆଖି ଥିବା ଭଗବାନ୍ । ସେ ମହାମୂଲ୍ୟ ମଣିର କିରିଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ହଜାର କୁନ୍ତଳ ଚୁଲି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଭା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲା, ଆଠ ଦୀର୍ଘ ଶୋଭାମୟ ବାହୁ, କଉସ୍ତୁଭ ମଣି, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଓ ଭୃଙ୍ଗାର ମାଳା ଧାରଣ କରିଥିଲେ । ଏହି ଅସୀମ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଅଚ୍ୟୁତ କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଭୟମିଶ୍ରିତ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ । ଏପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭଗବାନ୍ ହସି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଧର୍ମ ପାଳନ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଛି । ତୁମେ ଦୁଇଜଣେ ମୋ ଅଂଶର ଅଂଶାବତାର; ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ କରି ଶୀଘ୍ର ଫେରିଯାଅ ।” “ତୁମେ ଦୁଇଜଣେ ନର-ନାରାୟଣ ମହାମୁନି, ଏହି ଲୋକର କ୍ଷେମ ପାଇଁ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କର ।” ଏପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନଙ୍କ ଉପଦେଶ ପାଇ, ଦୁଇ କୃଷ୍ଣ—ଅର୍ଜୁନ ଓ କୃଷ୍ଣ—'ଓମ୍' କହି ପ୍ରଣାମ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେକୁ ନେଇ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଲେ । ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଅବସ୍ଥାନକୁ ପହଁଚି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେକୁ ତାଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ଓ ବୟସ୍ ଅନୁଯାୟୀ ଫେରାଇ ଦେଲେ । ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ବୈଷ୍ଣବ ଧାମ ଦେଖି ପାର୍ଥ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ଏବଂ ବୁଝିଲେ ଯେ ମାନବମାନେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଦେଖାନ୍ତି, ସେସବୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ କୃପା ଦ୍ୱାରା । ଏପରି ଅନେକ ଅସାଧାରଣ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଇ, ସେ ଲୋକମାନେ ସହ ଭୋଗବିଲାସ କଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ । ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଆବଶ୍ୟକ ଭୋଗ୍ୟ ଦାନ କଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ପ୍ରାପ୍ତି ପରେ ବର୍ଷା ଦେଇଥାନ୍ତି । ଅଧର୍ମୀ ରାଜାମାନେକୁ ବିନଶ୍ଟ କରି, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମ ସ୍ଥାପନ କଲେ ।