ଏକ ଦିନ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସମ୍ମୋଦନ କରି କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଏଠାରେ ଆପଣଙ୍କର ଦୁଃଖିତ ଓ ଅସହାୟ ପୁତ୍ରମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରିବି; ଯଦି ମୁଁ ମୋର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ପୂରଣ କରିପାରିବି ନାହିଁ, ତେବେ ମୁଁ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରି ମୋର ପାପକୁ ଶୁଧ କରିବି।” ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ସଙ୍କର୍ଷଣ, ବାସୁଦେବ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ—ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ—ଏବଂ ଅନିରୁଦ୍ଧ, ଯାହାର ରଥ ଅଜୟ, ସେମାନେ ମୋ ପୁତ୍ରମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତେବେ, ତୁମେ କିପରି ଏହି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟକୁ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ, ଯାହା ଜଗତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଅସମ୍ଭବ? ଆମେ ଏହି କଥା ବିଶ୍ୱାସ କରୁନାହିଁ।” ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ, “ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ସଙ୍କର୍ଷଣ ନୁହେଁ, କୃଷ୍ଣ ନୁହେଁ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପୁତ୍ର ମୁଁ ନୁହେଁ; ମୁଁ ଅର୍ଜୁନ ନାମେ ପରିଚିତ, ଯାହାର ଧନୁ ଗାଣ୍ଡୀବ। ମୋର ଶକ୍ତିକୁ ଅବହେଳା କରନି, ଯାହା ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛି; ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରି, ମୁଁ ତୁମର ପୁତ୍ରମାନେକୁ ଫେରାଇ ଦେବି।” ଫଳଗୁନଙ୍କ ଏହି ଆଶ୍ୱାସନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଦେଖି ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ପତ୍ନୀର ଜନ୍ମ ସମୟ ଆସିଲା, ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଡାକି ଚିତ୍କାର କଲେ, “ମୋ ପୁତ୍ରକୁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ରକ୍ଷା କର!” ଅର୍ଜୁନ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ ନେଲେ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଉପସ୍ମରଣ କଲେ ଏବଂ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁ ତାଣି ତଇଁ ନେଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ରର ଉପଯୋଗ କରି ଜନ୍ମକୁଠିକୁ ଚାରିପାଖରେ ତୀର ଦେଇ ଏକ ତୀରର ଖାଞ୍ଚି ତିଆରି କଲେ। ପ୍ରସବ ସମୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀ ଏକ ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଶିଶୁ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ଶିଶୁ ଦେହ ସହିତ ଆକାଶକୁ ହେଉଥିବା ସ୍ଥିତିରେ ମିଶିଗଲା। ଏପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦୋଷାରୋପ କଲେ, “ମୋର ମୂର୍ଖତା ଦେଖ, ଯେଉଁଠି ମୁଁ ତାଙ୍କର ଅହଂକାରି ଶବ୍ଦକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିଥିଲି। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ରାମ, କେଶବ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ତେବେ ଅନ୍ୟ କିଏ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବ?” ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଅସତ୍ୟ କଥା ଉପରେ ଲଜ୍ଜା, ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ଓ ଧନୁ ଉପରେ ଲଜ୍ଜା; ସେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି।” ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପରେ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଉପରେ ଭରସା କରି ଶୀଘ୍ର ଯମରାଜଙ୍କ ସମ୍ୟମନୀ ପୁରକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁତ୍ରକୁ ନ ପାଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ନିରୃତି, ସୋମ, ବାୟୁ, ବରୁଣଙ୍କ ପୁରକୁ ଗଲେ। ସେ ରସାତଳ, ସ୍ୱର୍ଗ, ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ; କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁତ୍ରକୁ ନ ପାଇ ଏବଂ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ପୂରଣ କରିପାରିବି ନାହିଁ, ଭାବିଲେ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବି, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ବାଧା ଦେଲେ। କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେକୁ ଦେଖାଇବି; ନିଜକୁ ଅବହେଳା କରନି। ଯେଉଁ ଲୋକେ ଆମର ଶୁଦ୍ଧ କୀର୍ତିକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ।” ଏଭଳି କହି କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ସାତଟି ଦ୍ୱୀପ, ସାତଟି ସମୁଦ୍ର, ସାତଟି ପାହାଡ଼ ଓ ଲୋକାଲୋକ ପାର କରି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଠାରେ, ଶୈବ୍ୟ, ସୁଗ୍ରୀବ, ମେଘପୁଷ୍ପ ଓ ବଳାହକ ଘୋଡ଼ାମାନେ ରାସ୍ତା ଭୁଲି ଅନ୍ଧାର ମଧ୍ୟରେ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ଦେଖି ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ନିଜ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରକୁ ଆଗକୁ ପଠାଇଲେ, ଯାହା ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଭା ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ମନର ତୀବ୍ରତା ଭଳି ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ଭୟଙ୍କର ଘନ ଅନ୍ଧାରକୁ ଭେଦି ଏହାକୁ ଆଲୋକରେ ଭରିଦେଲା, ଯେପରିକି ରାମଙ୍କର ତୀର ଏକ ସେନାକୁ ଭେଦି ଦେଇଥାଏ। ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଖୋଲା ରାସ୍ତାରେ ଅର୍ଜୁନ ଏହି ଅନ୍ଧାର ପାରେ ଅସୀମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ଦେଖିଲେ; ଏହାର ତୀବ୍ରତାରେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଅନ୍ଧା ହୋଇ ଦୁଇ ଆଖି ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ। ପବନ ଦ୍ୱାରା ଉଠି ତାଙ୍କୁ ମହା ତରଙ୍ଗ ଭରା ଜଳରେ ନେଇଗଲା; ସେଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ହଜାର ମଣିର ତଳ ଦେଇ ଚମକୁଥିବା ଅଦ୍ଭୁତ ରତ୍ନମୟ ଦୁର୍ଗ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଅନନ୍ତ ମହା ନାଗ ଦେଖିଲେ, ହଜାର ମୁଣ୍ଡ, ମୁଣ୍ଡରେ ରତ୍ନ, ଦୁଇ ଭୟଙ୍କର ଆଖି, ରଙ୍ଗ ସ୍ଫଟିକ ପାହାଡ଼ ଭଳି ସ୍ୱେତ, ନୀଳ ଜିଭା। ଏହି ନାଗର ଆସନ ଉପରେ ଅର୍ଜୁନ ଦେଖିଲେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଭଗବାନ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମହିମାରେ, ଘନ ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି ଶ୍ୟାମ, ପୀତ ମେଘଳା ଶୋଭା, ଶାନ୍ତ ମୁଖ, ଚମକୁଥିବା ବଡ଼ ଆଖି। ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ମହା ମଣିର ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ, ହଜାର ବେଉଁ କେଶ, ଚମକୁଥିବା ଆଭା, ଆଠଟି ଦୀର୍ଘ ହାତ, କଉସ୍ତୁଭ ମଣି, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, ଫୁଲର ତାରା ମାଳା। ଅଚ୍ୟୁତ ଅନନ୍ତ ସ୍ୱରୂପକୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଅର୍ଜୁନ ଭୟ ଓ ବିସ୍ମୟରେ ମୁଖ ନମାଇଲେ। ମହାପ୍ରଭୁ ହସ୍ତ ଜୋଡି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେକୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଛି, ପୃଥିବୀରେ ଧର୍ମ ରକ୍ଷା ପାଇଁ; ତୁମେ ମୋ ଅଂଶର ଅବତାର, ଦୁଷ୍ଟ ଭାରକୁ ସମାପ୍ତ କରି ଶୀଘ୍ର ଫେରିଯିବା ଉଚିତ। ତୁମେ ଦୁଇଜଣ—ନର ଓ ନାରାୟଣ—ସର୍ବୋତ୍ତମ ଋଷି, ବିଶ୍ୱର ସ୍ଥିରତା ଓ ଲୋକମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଛ।" ଏହିପରି ଶ୍ରୀମାନ୍ ଭଗବାନଙ୍କ ଉପଦେଶ ପାଇ, ଦୁଇ କୃଷ୍ଣ 'ଓମ୍' କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁତ୍ରମାନେକୁ ନେଇ ମହାପ୍ରଭୁ ସହିତ ଫେରିଗଲେ। ଖୁସିରେ ସେମାନେ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରି ଏକେକ ପୁତ୍ରକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଆକାର ଓ ବୟସ୍ ଅନୁଯାୟୀ ଦେଇଦେଲେ। ଏହି ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକର କଥା ଶୁଣି ପାର୍ଥ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ; ସେ ଭାବିଲେ ଯେ ମାନବମାନେ ଯେଉଁ କ୍ଷମତା ଦେଖାନ୍ତି, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୟାର ଫଳ। ଏପରି ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ସେ ଜଗତର ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯଜ୍ଞ କରି ଦେଖାଇଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେକୁ ଚାହିଁଥିବା ଶୁଭ ଫଳ ଦେଇଥିଲେ, ଭଗବାନ ଇନ୍ଦ୍ର ଭଳି ସମୟରେ ବର୍ଷା ଦେଇଥିଲେ।