ଏହି ଦିବ୍ୟ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ କଥାକୁ ଯେଉଁମାନେ ବିଧିମତ୍ ଶ୍ରବଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅସୀମ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି; ଏହି କଥା ଶୃବଣ କରିବାରେ କୋଟି କୋଟି ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ। ଏହି ମହାତ୍ମ୍ୟ ଅନୁସାରେ ବ୍ରତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପରେ, ଯେପରି ଫଳ ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକେ ଜନ୍ମାଷ୍ଟମୀ ବ୍ରତ କରନ୍ତି, ସେପରି ଉପସମାପନ କରିବା ଉଚିତ୍। ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ଦରିଦ୍ର କିନ୍ତୁ ଭକ୍ତ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଉପସମାପନ ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଚାଲିବ; କାରଣ, ନିର୍ମୋହ ବୈଷ୍ଣବମାନେ କେବଳ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି କଥା ଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତ ହେଲେ, ପାଠ୍ୟ ଗ୍ରନ୍ଥ ଓ ପାଠକଙ୍କୁ ଶ୍ରୋତାମାନେ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ତାପରେ, ତୁଳସୀ ମାଳା ଦେଇ, ମୃଦଙ୍ଗ ଓ ଝାଞ୍ଜ ମଧୁର କୀର୍ତ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଶ୍ରୀର ବିଜୟ ଧ୍ୱନି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଉଚ୍ଚାରଣ, ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ହେବା ଦରକାର; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଭିକ୍ଷୁମାନେ ପାଇଁ ଧନ ଓ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଯଦି ଶ୍ରୋତା ନିର୍ମୋହ, ତେବେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟୟନ୍ତ୍ର ହେବା ଉଚିତ୍; ଗୃହସ୍ଥ ହେଲେ କାର୍ମିକ ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ୍। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶ୍ଲୋକ ପାଇଁ ନିୟମାନୁସାରେ ଚିନି ଖିର, ମଧୁ, ଘୃତ, ତିଳ ଆଦି ହୋମ କରିବା ଉଚିତ୍, ବିଶେଷକରି ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧ ପାଇଁ। ବା ପ୍ରାୟୋଗିକ ଭାବେ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ହୋମ କରିବାଠାରୁ ମୂଳ ସାର ଲାଭ ହୁଏ, କାରଣ ପୁରାଣ ସ୍ୱୟଂ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ। ଯଦି ହୋମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ଏହି ଉପକରଣ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଇ ଫଳ ଲାଭ କରିପାରିବେ, ଏହା ଅନେକ ବିଘ୍ନ, ଅପୂର୍ଣ୍ଣତା ବା ଅତିରିକ୍ତତା ଦୂର କରେ। ଅପରାଧ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଭଗବାନଙ୍କ ହଜାର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଫଳ ଲାଭ ହୁଏ; ଏଠାରେ ତୁଳନାରେ କିଛି ନାହିଁ। ଏହାପରେ, ଦ୍ୱାଦଶ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଚିନି ଖିର ଓ ମଧୁ ଭୋଜନ ଦେଇ, ସୁନ୍ଦର ଲିପିରେ ଲିଖିତ ଗ୍ରନ୍ଥକୁ ସୁନାର ସିଂହାସନ ଉପରେ ରଖିବା ଉଚିତ୍, ଯଦି ସମ୍ଭବ ତିନି ପଳା ସୁନାର ସିଂହା ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ୍। ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ, ନିୟମାନୁସାରେ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଆଦି ସମସ୍ତ ବିଧି ଓ ଉପହାର, ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ଗନ୍ଧ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିବା ଦରକାର। ଏହିପରି ଉପସମାପନ କରି, ଯିଏ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ସଂସାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ; ଏହି ନିୟମାନୁସାରେ କରିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ଏହି ଶୁଭ ପୁରାଣ, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ, ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ, ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ; ଏହି ବିଷୟରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତାପରେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ: “ଏହିପରି ସବୁ ତୁମକୁ କୁହିଦେଲୁ; ଆଉ କ’ଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ନିଜେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ।” ସୂତ ଓଚିରେ କହିଲେ: “ଏପରି କହି, ସେ ମହାପୁରୁଷମାନେ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶକ, ପୁଣ୍ୟଦାୟକ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷଦାୟକ ଭାଗବତ କଥା ଶ୍ରବଣ କରାଇଲେ।” ସପ୍ତଦିନ ଧରି ସମସ୍ତ ନିୟମିତ ଚିତ୍ତରେ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ, ତାପରେ ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱର, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଏହାପରେ ଜ୍ଞାନ, ବୈରାଗ୍ୟ, ଭକ୍ତିର ଶକ୍ତି ଅତ୍ୟଧିକ ହେଲା; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଯୁବ ଉତ୍ସାହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ନାରଦ ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧି, ନିଜ ଆଶା ପୂରଣ କରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଓ ଭକ୍ତିରେ ଭସିଗଲେ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କଥା ଶୁଣି, ଭଗବତ୍ପ୍ରିୟ ନାରଦ ହାତ ଜୋଡି, ଭଲପାଇବାରେ ଗଳା ଭରି, କହିଲେ: “ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ କୃପାପାତ୍ର; ତୁମେ ଅପାର କୃପାର ଧାମ। ଆଜି ମୁଁ ସମସ୍ତ ପାପ ହରି ଭଗବାନଙ୍କୁ ପାଇଲି।” “ଧର୍ମରେ ଶ୍ରବଣ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହେ ତପସ୍ବୀମାନେ! କାରଣ କେବଳ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ଯିଏ ବୈକୁଣ୍ଠରେ ବସିଛନ୍ତି, ପ୍ରାପ୍ତ କରିହେଉଛି।” ଏହିପରି ବିଶିଷ୍ଟ ବୈଷ୍ଣବ ନାରଦ କହୁଥିବା ବେଳେ, ଯୋଗୀଶ୍ୱର ଶୁକ ଏଠାରେ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବୟସ ଶୋଳ ବର୍ଷ, ବ୍ୟାସଙ୍କ ପୁଅ, ଜ୍ଞାନସାଗରର ଚନ୍ଦ୍ର ଶୁକ, ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରାପ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୃଦୁ ଓ ପ୍ରେମରେ ଭାଗବତ କଥା ପଢ଼ିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ପରମ ତେଜ ଦେଖି, ତୁରନ୍ତ ଉଠି ମହାସନ ଦେଲେ; ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଋଷି ତାଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସୁବିଧାରେ ବସି, ଶୁକ କହିଲେ: “ମୋର ଶୁଦ୍ଧ କଥା ଶୁଣ।" "ଭାଗବତ ବେଦକଳ୍ପତରୁର ପକ୍ୱ ଫଳ, ଶୁକଙ୍କ ମୁଖର ଅମୃତ ଝରିଛି; ହେ ଭୂମିର ରସିକ ଓ ସୁସ୍ନିଗ୍ଧ ଚିତ୍ତମାନେ, ପୁନଃପୁନି ଏହି ସାର ଆସ୍ୱାଦନ କର।" "ଏଠାରେ, ବ୍ୟାସ ଋଷି ରଚିତ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତରେ ସମସ୍ତ ଢୋଙ୍ଗୀ ଧର୍ମ ବିଦୱେଷ ଦୂର; ଏହା ନିର୍ମଳ ହୃଦୟ ଲୋକ ପାଇଁ, ଏଠାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଉପକାରକ ତତ୍ତ୍ୱ ଉଦ୍ଘାଟିତ, ତିନି ପ୍ରକାର ତାପ ଉପଟାଇ ଦିଏ। ଅନ୍ୟ ଗ୍ରନ୍ଥ ଦରକାର କାହିଁକି? ସତ୍ୟ ଚିତ୍ତ ଶ୍ରୋତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଭଗବାନ ଏଠାରେ ତୁରନ୍ତ ବନ୍ଧିଯାନ୍ତି।" "ଭାଗବତ ପୁରାଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁକୁଟମଣି, ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ଧନ; ଏଠାରେ ପରମହଂସମାନଙ୍କ ନିର୍ମଳ ଜ୍ଞାନ ଗୀତିତ। ଏଠାରେ ନିଷ୍କାମ ଜ୍ଞାନ, ବିବେକ, ବୈରାଗ୍ୟ, ଭକ୍ତି ପ୍ରକାଶିତ; ଏହାକୁ ଭକ୍ତିସହିତ ଶ୍ରବଣ, ପାଠ, ଚିନ୍ତନ କରିଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।" "ସ୍ୱର୍ଗ, ସତ୍ୟଲୋକ, କୈଳାଶ, ବା ବୈକୁଣ୍ଠରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ରସ ମିଳେନାହିଁ; ତେଣୁ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ, ସଦା ଏହି ରସ ପାନ କର, କେବେ ଛାଡ଼ ନାହିଁ।" ସୂତ କହିଲେ: ବାଦରାୟଣ (ବ୍ୟାସଦେବ) ଏପରି ସଭାରେ କହୁଥିବା ବେଳେ, ହରି ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ବଲି, ଉଦ୍ଧବ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଋଷି ତାଙ୍କୁ ଓ ସାଥୀମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ହରିଙ୍କୁ ତେଜମୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରୀଗୁଣଗାନ କରିଲେ। ଏବେ ଶିବ ପାର୍ବତୀ ସହ, ବ୍ରହ୍ମା କମଳାସନରେ ବସି, ଏହି ସ୍ତୁତି ସୁନିବାକୁ ଆସିଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଝାଞ୍ଜ ଧରିଥିଲେ, ଉଦ୍ଧବ ଘଣ୍ଟା ନାଡ଼ିଥିଲେ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଋଷି ଶବ୍ଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ଭାବେ ବୀଣା ବଜାଉଥିଲେ, ଅର୍ଜୁନ ସଙ୍ଗୀତର ନେତୃତ୍ୱ ନେଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ମୃଦଙ୍ଗ ନାଡ଼ି, “ଜୟ! ଜୟ! ହେ କୁମାରମାନେ, କି ଦକ୍ଷ ଏହି ସ୍ତୁତିରେ!” କହିଲେ। ସାମ୍ନାରେ ବ୍ୟାସପୁତ୍ର ଶୁକ ଗମ୍ଭୀର ଶବ୍ଦରେ ପାଠ କଲେ।