ଏହି କଥା ଏମିତି ଅଛି—ଯେଉଁ ଜଣେ ଜନନୀ ସନ୍ତାନ ଧାରଣ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ, କିମ୍ବା ଯାଁଙ୍କର ସନ୍ତାନ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଯାଏ, କିମ୍ବା ଅପୁଷ୍ଟିତା, ଶିଶୁ ହାରାଇଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଗର୍ଭପାତର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ପବିତ୍ର କଥାକୁ ସାବଧାନରେ ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଲୋକମାନେ ଯଦି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଏହି କଥାକୁ ଶୁଣନ୍ତି, ତେବେ ଏହା ଅକ୍ଷୟ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ; ଏହି ଦିବ୍ୟ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କଥା କୋଟି କୋଟି ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏହି ବ୍ରତ ପୂରଣ କରି ପରେ, ଯେପରି ବଢ଼ିଆ ଫଳ ଆଶା କରୁଥିବାମାନେ ଜନ୍ମାଷ୍ଟମୀ ବ୍ରତର ଉପସମ୍ହାର କରନ୍ତି, ସେପରି ଏହାର ଉପସମ୍ହାର କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ଦରିଦ୍ର କିନ୍ତୁ ଭକ୍ତ, ସେମାନେ ଉପସମ୍ହାର ନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଚଳିଯିବ; କାରଣ, ସେମାନେ ନିର୍ମମ ଭାବେ ଶୁଣିଲେ ମାତ୍ରେ, ଭାବବିହୀନ ବୈଷ୍ଣବ ଥିବାରୁ, ସେମାନେ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏହି କଥାବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣାଯିବା ପରେ, ଶ୍ରୋତାମାନେ ବହୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୁସ୍ତକ ଓ କଥାକୁ କହୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ତା’ପରେ ତୁଳସୀ ମାଳା ଦେଇ ଶ୍ରୋତାମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଓ ମୃଦଙ୍ଗ, ଝାଞ୍ଜ ସହ ମଧୁର କୀର୍ତ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ। ଜୟଧ୍ୱନି, ଶ୍ରୀବଦ୍ଧି ଶବ୍ଦ, ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କରିବା, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଭିକ୍ଷୁକମାନେଙ୍କୁ ଧନ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ଶ୍ରୋତା ବିରକ୍ତ, ତେବେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ ହେବା ଉଚିତ; ଯଦି ଗୃହସ୍ଥ, ତେବେ କର୍ମଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ଅଗ୍ନିହୋମ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶ୍ଲୋକ ପାଇଁ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଛେନାପାଯସ, ମଧୁ, ଘୀ, ତିଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ, ବିଶେଷକରି ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧ ପାଇଁ। ଅଲ୍ଟର୍ନେଟିଭ୍ ଭାବେ, ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ସହ ଅଗ୍ନିହୋମ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ; କାରଣ, ପୁରାଣ ସ୍ୱୟଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସାର। ଯଦି ଅଗ୍ନିହୋମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ତାହାର ଫଳ ପାଇଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଇଦେବା ଉଚିତ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ଅବରୋଧ, ଅତିରିକ୍ତ କିମ୍ବା ଅପୂର୍ଣ୍ଣତା ଦୂର ହୁଏ। ଦୋଷ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଭଗବାନଙ୍କ ହଜାର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କାମ ସିଦ୍ଧି ହୁଏ, କାରଣ ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ କିଛି ନାହିଁ। ପରେ, ବାରଟି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଛେନାପାଯସ ଓ ମଧୁ ଦିଆଯିବା ଓ ବ୍ରତ ସମାପ୍ତି ପାଇଁ ସୁନା ଓ ଗାଈ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ସମ୍ଭବ ଥିଲେ, ତିନି ପଲା ଓଜନର ସୁନା ସିଂହ ତିଆରି କରି, ତାହାରେ ସୁନ୍ଦର ଲିପିରେ ଲିଖାଯାଇଥିବା ପୁସ୍ତକକୁ ରଖିବା ଉଚିତ। ଏହି ପ୍ରକାର ନିୟମାନୁସାରେ ନିୟମିତ ଦାନ, ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ଗନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ଦେଇ, ସଂଯମୀ, ପୂଜ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଧି ଅନୁସାରେ ଦେଇଦେଲେ, ସେ ସଂସାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟଶାଳୀ ପୁରାଣ—ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ—ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ, ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ; ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ଫଳଦାୟକ। ତା’ପରେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ—‘ଏହିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କୁହିଦେଲୁ; ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? କାରଣ, ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ନିଜେ ଉପଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ।’ ତେବେ ସୂତ ମହାମୁନି କହିଲେ—ଏଭଳି କହି, ସେ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଏହି ପାପନାଶକ, ପୁଣ୍ୟଦାୟକ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରଦାନ କରୁଥିବା ଭାଗବତ ଗାଥା ଶ୍ରବଣ କରିଲେ। ସପ୍ତାହ ଧରି ସମସ୍ତ ନିୟମିତ ମନ ଯୋଗେ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ, ଏବଂ ପରେ ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏହାର ଫଳରେ ଜ୍ଞାନ, ବିରାଗ୍ୟ, ଭକ୍ତିର ଶକ୍ତି ବଢ଼ିଗଲା; ଏକ ଯୌବନ ଉଦ୍ଭାବିତ ହେଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କଲା। ନାରଦ ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସିଦ୍ଧ କରି, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ପରମ ଆନନ୍ଦରେ ଭାସିଗଲେ, ସରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା। ଏହିପରି ଭାବେ କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ନାରଦ ହସ୍ତ ଯୋଡ଼ି, ପ୍ରେମରେ କଣ୍ଠ ଭରିଆସି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ—‘ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କାରଣ ତୁମେ ଅସୀମ କୃପାମୟ; ଆଜି ମୁଁ ହରିଙ୍କୁ ପାଇଲି, ସମସ୍ତ ପାପ ହରିଗଲା।’ ‘ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରବଣକୁ ମୁଁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଭାବେ ମନେ କରେ, ହେ ତପସ୍ବୀମାନେ! କାରଣ ଶୁଣିଲେ ମାତ୍ରେ ବୈକୁଣ୍ଠବାସୀ କୃଷ୍ଣ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।’ ଏହିପରି ନାରଦ କହୁଥିବା ବେଳେ, ଯୋଗୀଶ୍ୱର ଶୁକଦେବ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ସେବେ, ଷୋଳଖ ବର୍ଷ ବୟସର ବ୍ୟାସଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଜ୍ଞାନସାଗରର ଚନ୍ଦ୍ର, ଦେଖିଲେ; ସେ ନିଜ ସାଧନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରା ହୃଦୟରେ ଭାଗବତ ଗାଥାକୁ ମୃଦୁ ଓ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସଭାସଦମାନେ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ତେଜ ଅନୁଭବ କରି, ଉଠି ମହା ଆସନ ଦେଲେ; ଦେବମୁନି ନାରଦ ଭଲପାଇ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଶୁକ ସୁବିଧାରେ ବସି କହିଲେ—‘ମୋର ଶୁଦ୍ଧ କଥା ଶୁଣ।’ ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ—‘ଭାଗବତ ହେଉଛି ବେଦର କଳ୍ପତରୁର ପକ୍କା ଫଳ, ଶୁକଙ୍କର ମୁଖର ଅମୃତରେ ଭିଜିଥିବା; ହେ ଭୂମିର ରସିକ ଓ ସୁସ୍ପନ୍ନ ହୃଦୟମାନେ, ପୁନିପୁନି ଏହି ଭାଗବତ ରସ ପିଉନ୍ତୁ।’ ‘ଏଠାରେ, ମହାମୁନିଙ୍କ ରଚିତ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତରେ, ମିଥ୍ୟା ଧର୍ମ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରାଯାଇଛି; ଏହା ନିର୍ମଳ ହୃଦୟ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାହୀନ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ। ଏଠାରେ ତିନି ପ୍ରକାର ତାପ ଉପଟାଇଦିଅଯାଏ, ଏଠାରେ ଉପକାରକ ସତ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ। ଅନ୍ୟ ଗ୍ରନ୍ଥର କଣ ଆବଶ୍ୟକ? ଏଠାରେ ଭଗବାନ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ ଶ୍ରୋତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ତୁରନ୍ତ ବନ୍ଧିଯାନ୍ତି।’ ‘ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ପୁରାଣମାନଙ୍କ ମୁକୁଟ ମଣି, ବୈଷ୍ଣବମାନେର ଧନ; ଏଠାରେ ପରମହଂସମାନେର ନିର୍ମଳ ଜ୍ଞାନ ଗାଇଯାଏ। ଏଠାରେ ନିଷ୍କର୍ମ ଜ୍ଞାନ, ବିବେକ, ବିରାଗ୍ୟ, ଭକ୍ତି ପ୍ରକାଶିତ; ଏହାକୁ ଭକ୍ତିଭାବେ ଶୁଣିଲେ, ପଢ଼ିଲେ, ଚିନ୍ତନ କଲେ, ମୁକ୍ତି ମିଳେ।’ ‘ଏହି ରସ ସ୍ୱର୍ଗ, ସତ୍ୟଲୋକ, କୈଳାଶ କିମ୍ବା ବୈକୁଣ୍ଠରେ ମିଳେନାହିଁ; ତେଣୁ ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ, ସଦା ଏହି ରସ ପିଉ, କେବେ ଛାଡ଼ନି।’ ସୂତ କହିଲେ—ଏଭଳି ବ୍ୟାସଦେବ ସଭାରେ କହୁଥିବା ବେଳେ, ହରି ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ବଲି, ଉଦ୍ଧବ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଆସିଲେ; ଦେବମୁନି ତାଙ୍କୁ ଓ ସହଚରମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।