ନିଜ ଶୟ୍ୟାରୁ ଉତ୍ତରି ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଭୃଗୁ ମୁନିଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ। ଦୟାକରି କିଛି ଦିଅ ଏଠାରେ ବସନ୍ତୁ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନ ଜାଣିନଥିଲି, ଏହି ଅଜ୍ଞାନର ଦୋଷକୁ ମାନ୍ୟ କରନ୍ତୁ।” ବିଷ୍ଣୁ ଭୃଗୁଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି କହିଲେ, “ଓ ପୂନ୍ୟକ୍ଷେତ୍ରର ମାନ୍ୟତା ଦେଇଥିବା ମୁନି, ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଜଳରେ ମୋତେ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଓ ଏହି ଜଗତର ରକ୍ଷକମାନେ ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଶ୍ରଦ୍ଧା କରନ୍ତି, ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ।” ଭଗବାନ ଆଉ କହିଲେ, “ଓ ପ୍ରଭୁ, ଆଜି ମୁଁ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଅନନ୍ୟ କୃପାର ଅଧିକାରୀ ହେଲି; ଆପଣଙ୍କ ପାଦସ୍ପର୍ଶରେ ମୋର ଛାତିରେ ନିର୍ମଳ ଶ୍ରୀ ସ୍ଥାନ ନେବେ।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ଭୃଗୁ ମୁନି ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଏଭଳି ମୃଦୁ ବାକ୍ୟ କହିବା ସମୟରେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଭାବବିଭୋର ହେଇ ଶାନ୍ତ, ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୌନ ହେଲେ। ଭକ୍ତିରେ ତାଙ୍କ ଚକୁ ଲୁହେ ଭରିଗଲା। ତାପରେ ଭୃଗୁ ମୁନି ଫେରି ଏକଥା ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ମୁନିମାନଙ୍କ ସଭାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଇ ନିଜ ଅନୁଭୂତି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖୋଲି କହିଲେ। ଏହା ଶୁଣି ମୁନିମାନେ ବିସ୍ମିତ ହେଲେ, ସନ୍ଦେହ ହରିଗଲା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆଉ ଅଧିକ ଶ୍ରଦ୍ଧା କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଯେଉଁଠୁ ଶାନ୍ତି ଓ ନିର୍ଭୟତା ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ। ବିଷ୍ଣୁଠୁ ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ, ବିରାଗ, ଏଠି ସଂଯମ, ଏଠି ଏଟି ଶ୍ରୀ, ଏଠି କୀର୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଯାହା ଆତ୍ମାର ଦୂଷଣକୁ ଦୂର କରେ। ମୁନିମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଶାନ୍ତ, ସମ, ନିର୍ଲୋଭ, ନିର୍ମଳ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ। ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ରୂପ ସତ୍ତ୍ୱ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଦେବତା। ଶାନ୍ତ, ନିର୍ଲୋଭ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଫଳ ଚାହିଁ ନାହିଁ, ଭଜନ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ମାୟାରେ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ରାକ୍ଷସ, ଅସୁର, ଦେବତା ତିନି ପ୍ରକାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ସତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ସରସ୍ବତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଲୋକଙ୍କ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ପରମପୁରୁଷଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ସେବା କରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତି ପାଇଲେ। ସୂତ କହିଲେ, ଯେଉଁଯେଉଁ ଲୋକ ଏହି ନେକ୍ତର ଭାବରେ ଶୁଣନ୍ତି, ଯାହା ମୁନିପୁତ୍ରଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ଗନ୍ଧ ଭରିଛି, ଏହା ସାଂସାରିକ ଭୟ ଦୂର କରେ, ସେମାନେ ଜୀବନ ଯାତ୍ରାର କ୍ଳାନ୍ତି ଛାଡିଦିଅନ୍ତି। ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ଏକଥା ଡ୍ୱାରକାରେ ଘଟିଥିଲା। ଏଠାରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜନ୍ମନୂତନ ପୁଅ ଭୂମିକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ସମୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୁଃଖିତ ହେଇ ମୃତ ଶିଶୁକୁ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ ରଖି ବିପଦରେ ବିଲାପ କରି କହିଲେ, “ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣଦ୍ୱେଷୀ, ଚତୁର, ଲୋଭୀ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟସୁକ୍ରେ ଆସକ୍ତ ଥିବାର ଦୋଷରେ ମୋର ପୁଅ ମରିଗଲା। ଯେତେବେଳେ ରାଜା ହିଂସାରେ ଆନନ୍ଦ, ଦୁଷ୍ଟ, ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ରଖିଥିବେ, ଲୋକମାନେ ଦୁଃଖି, ଦରିଦ୍ର ଓ ଦିନ ହେଇଯିବେ।” ଏଭଳି, ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ତୃତୀୟ ଶିଶୁ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେମାନେକୁ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ ରଖି ସେଇ ବିଲାପ କରିବା ଚାଲିରଖିଲେ। ଏହା ଶୁଣି ଏକ ସମୟରେ କେଶବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଅର୍ଜୁନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯେତେବେଳେ ନବମ ପୁଅ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା, “ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମ ଘରରେ କଣ ଅଭାବ? ଏଠି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଜ୍ଞ କରୁଛନ୍ତି, କ୍ଷତ୍ରିୟ ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ। ଯେଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଧନ, ଜନାନୀ, ପୁଅ ଭିତରେ ଦୁଃଖି, ସେଉଁଠି କ୍ଷତ୍ରିୟ ବେଶରେ ଥିବାମାନେ ମୂଖ ପ୍ରତିତି ହେଉଛନ୍ତି, ଲଜ୍ଜାରେ ଜୀବନ କରୁଛନ୍ତି। ଓ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମ ଦୁଃଖିତ, ଅସହାୟ ପୁଅମାନେକୁ ସୁରକ୍ଷା କରିବି; ଯଦି ମୁଁ ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିପାରିବିନାହିଁ, ତେବେ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ପାପ ଶୁଧି କରିବି।” ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ସଙ୍କର୍ଷଣ, ବସୁଦେବ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ (ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧର), ଅନିରୁଦ୍ଧ (ଅଜୟ ରଥ ଧାରୀ) ଏମାନେ ସୁରକ୍ଷା କରିପାରିଲେନାହିଁ। ତେବେ ତୁମେ କିପରି ଏହି କଷ୍ଟକର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହୁଛ, ଯାହା ଲୋକର ମହାପ୍ରଭୁମାନେ ପାଇଁ ଅସମ୍ଭବ? ଆମେ ଏହି କଥା ବିଶ୍ୱାସ କରୁନାହିଁ।” ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ, “ମୁଁ ସଙ୍କର୍ଷଣ, କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୁଅ ନୁହେଁ; ମୋର ନାମ ଅର୍ଜୁନ, ଧନୁର୍ଧର ଗାଣ୍ଡୀବ। ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋର ଶକ୍ତିକୁ ଅପମାନ କରନ୍ତୁନାହିଁ, ଯାହା ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛି; ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜିତି, ମୁଁ ତୁମ ପୁଅମାନେକୁ ଫେରାଇ ଦେବି।” ଏଭଳି ଫାଲ୍ଗୁନଙ୍କ ଆଶ୍ୱାସନ ପାଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ପାର୍ଥଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଦେଖି ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜନାନୀ ଜନ୍ମ ସମୟ ଆସିଲା, ସେ ଦୁଃଖିତ ହେଇ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, “ମୋର ପୁଅକୁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ରକ୍ଷା କର!” ଅର୍ଜୁନ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଜଳରେ ଶୁଧି ହେଇ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଚିନ୍ତନ କଲେ, ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁର୍ଧର ଉଠାଇଲେ। ପାର୍ଥ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶିଶୁ ଜନ୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚତୁର୍ଦିଗରେ, ଉପରେ, ତଳେ ତୀରର ଖାଇ ତିଆରି କଲେ। ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ହେଲା, କାନ୍ଦୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏହି ଶିଶୁ ଶରୀର ସହିତ ଆକାଶକୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ବିଫଳତା କୁ ଦୋଷ ଦେଇ କହିଲେ, “ମୋର ମୂଢ଼ତା ଦେଖ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ଅଭିମାନୀ ଶବ୍ଦକୁ ବିଶ୍ୱାସ କଲି।” ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ରାମ, କେଶବ ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କରିପାରିଲେନାହିଁ; ତେବେ ଅନ୍ୟ କିଏ କରିପାରିବ? ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମିଥ୍ୟା କଥା ଉପରେ ଲଜ୍ଜା, ତାଙ୍କ ଅଭିମାନ ଓ ଧନୁର୍ଧର ଉପରେ ଲଜ୍ଜା; ମୂଢ଼ ହୋଇ ସେ ଭାଗ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି। ଏଭଳି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶାପ ଦେଲା, ତାହାର ଉପରେ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନରେ ଭରସା କରି ସମ୍ୟମନୀ (ଯମ ରାଜାଙ୍କ ନଗର) କୁ ଗଲେ। ସେଠି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅକୁ ନାପାଇ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ନିରୃତି, ସୋମ, ବାୟୁ, ବରୁଣ ନଗରକୁ ଗଲେ। ରସାତଳ, ସ୍ୱର୍ଗ, ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ନିବାସକୁ ଅସ୍ତ୍ର ନିଏଇ ଗଲେ; କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅକୁ ନାପାଇ, ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିପାରିଲେନାହିଁ, ତେବେ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଚିନ୍ତା କଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ବାଧା ଦେଲେ।