ଏକ ସମୟରେ, ଭୃଗୁ ଋଷି ଏକ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅଳିଙ୍ଗନ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଦେବତା ଭୃଗୁଙ୍କୁ ଅଶ୍ରଦ୍ଧା କରିଛନ୍ତି ବୋଲି ଭାବି, ତାଙ୍କ ଅଳିଙ୍ଗନ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଇଲେ ନାହିଁ। ଦେବତାଙ୍କର ଆଖି ରୁଷ୍ଟ ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଉଠିଲା, ସେ ରାଗରେ ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ଉଠେଇ ଭୃଗୁଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଦେବୀ ଭୃଗୁଙ୍କ ପାଏଁ ପଡ଼ି, ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ। ତାପରେ ସେ ଦେବତା ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ରହନ୍ତି। ବୈକୁଣ୍ଠରେ, ଭୃଗୁ ଋଷି ଶ୍ରୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅଂକରେ ରଖି ଶୟନ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ ନାରାୟଣଙ୍କ ଛାତିରେ ତାଙ୍କର ପାଦ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ। ନାରାୟଣ, ଯିଏ ସଜ୍ଜନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହିତ ଉଠି ଆସିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଶଯ୍ୟାରୁ ନମ୍ରତାରେ ଉତରି, ଭୃଗୁଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ କହିଲେ, "ସ୍ୱାଗତ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦୟାକରି କିଛି ଖ୍ଷଣ ବସନ୍ତୁ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନ ଜାଣିନଥିଲୁ, ଆମକୁ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ।" ତେବେ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, "ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ପରିସ୍କାର ଜଳରେ ମୁଁ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଓ ମୋର ଭକ୍ତ ଲୋକପାଳମାନେ ପବିତ୍ର ହେଉ। ଆଜି ମୁଁ ଶ୍ରୀ ଦେବୀଙ୍କ କୃପାର ଏକମାତ୍ର ପାତ୍ର ହୋଇଛି; ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶରେ ମୋ ଛାତିରେ ଶୁଭ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ହେବେ।" ଏଭଳି କଥା ଭୃଗୁ ବୈକୁଣ୍ଠରେ କହୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ଭିତରେ ଗଭୀର ସନ୍ତୋଷ, ପୂର୍ଣ୍ଣତା, ମୌନତା ଓ ଭକ୍ତିରେ ଭିଜିଗଲେ; ତାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଅଶ୍ରୁ ବହିଲା। ପରେ, ସେ ପୁଣି ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଋଷିମାନଙ୍କ ସଭାକୁ ଫେରି, ତାଙ୍କ ଦେଖିଥିବା ସବୁ ଅନୁଭୂତି କଥା ଏକ ଏକ କରି କହିଦେଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଅଚମ୍ଭିତ ହେଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିକ ଆସ୍ଥା ରଖିଲେ, ଯାହାଠାରୁ ଶାନ୍ତି ଓ ଭୟମୁକ୍ତି ମିଳେ। କାରଣ, ତାଙ୍କଠାରୁ ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ, ବੈରାଗ୍ୟ, ଅଷ୍ଟୈଶ୍ୱର୍ୟ ଓ ଖ୍ୟାତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ସେମାନେ କହିଲେ, ସେଇ ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ଯାହାକୁ ଶାନ୍ତ, ସମଦର୍ଶୀ, ନିର୍ମୋହୀ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମୁନିମାନେ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ସ୍ୱରୂପ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କର ଆରାଧ୍ୟ ଦେବତା। ଏହି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ, ନିର୍ଲୋଭ ଓ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଫଳ ଆଶା ଛାଡ଼ି ଉପାସନା କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ରାକ୍ଷସ, ଅସୁର, ସୁର ତିନି ପ୍ରକାରର ଜନ୍ମ ହୁଏ; ଏବଂ ସତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଏହି ପୂନ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଏଭଳି, ସରସ୍ୱତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଲୋକଙ୍କ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଚରଣକମଳରେ ସେବା କରି, ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କଲେ। ଏହି ଚରିତ୍ର ଯେଉଁମାନେ କାନ ଦ୍ୱାରା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସଂସାର ଭୟ ଦୂର କରି, ଏହି ନେକ୍ତର ଗୁଣରେ ଶାନ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଏହି ପରେ, ଏକଦା ଦ୍ୱାରକାରେ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜନ୍ମମାତ୍ର ପୁଅ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁବା ସହିତ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୃତ ଶିଶୁକୁ ନେଇ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରେ ରଖି, ବିଷଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ବିଳାପ କରି କହିଲେ, "ଯେଉଁ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣଦ୍ୱେଷୀ, ଧୂର୍ତ୍ତ, ଲୋଭୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟସୁଖରେ ଆସକ୍ତ, ତାଙ୍କର ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମୋର ଶିଶୁ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଛି।" ଏହିପରି, ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ତୃତୀୟ ପୁଅ ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେମାନେକୁ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରେ ରଖି, ସେଇ ବିଳାପ କରିଥିଲେ। ଏହା ଶୁଣି, କେଶବଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନରେ ଏକ ସମୟରେ ଅର୍ଜୁନ, ନବମ ପୁଅ ମୃତ୍ୟୁ ଶୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମ ଘରେ କଣ ଅଭାବ? ଏଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଜ୍ଞ କରୁଛନ୍ତି, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ସହଯୋଗୀ। ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଧନ, ଜନାନୀ, ପୁଅ ସହିତ ଶୋକ କରୁଛନ୍ତି, ସେଠାରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ମିଥ୍ୟାବେଶୀ। ମୁଁ ତୁମ ଶିଶୁମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରିବି; ଯଦି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ରକ୍ଷା କରିପାରିବିନାହିଁ, ଆଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି।" ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, "ସଙ୍କର୍ଷଣ, ବସୁଦେବ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ—ଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧରମାନେ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କରିପାରିଲେନାହିଁ। ତେଣୁ ତୁମେ କିପରି ଏହି ଦୁଷ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ? ଆମେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁନାହିଁ।" ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ, "ମୁଁ ସଙ୍କର୍ଷଣ, କିମ୍ବା କୃଷ୍ଣ, କିମ୍ବା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୁଅ ନୁହେଁ; ମୋ ନାମ ଅର୍ଜୁନ, ମୋର ଧନୁଷ୍ୟ ଗାଣ୍ଡୀବ। ମୋର ଶକ୍ତିକୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତୁନାହିଁ, ଯାହା ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛି; ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରି, ତୁମ ଶିଶୁମାନେକୁ ଫେରାଇ ଦେବି।" ଫଳଗୁନଙ୍କ ଏହି ଆଶ୍ୱାସନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ଯେତେବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାର ଜନ୍ମ ସମୟ ଆସିଲା, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅର୍ଜୁନକୁ ଡାକି କହିଲେ, "ମୋ ଶିଶୁକୁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ରକ୍ଷା କର।" ଅର୍ଜୁନ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଶୁଦ୍ଧି ହୋଇ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମନ କଲେ, ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ସ୍ମରଣ କରି, ଗାଣ୍ଡୀବ ଧରି ତୟାରି ହେଲେ। ସେ ବାଣରେ ଚାରିପାଖରେ, ଉପରେ ଓ ତଳେ ଅସ୍ତ୍ରରେ ରକ୍ଷା କବଚ ତିଆରି କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଶିଶୁ କ୍ରନ୍ଦନ କରି କରି ଶରୀର ସହିତ ଆକାଶକୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ। ଏହା ଦେଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଉପରେ ଦୁଃଖ କରି କହିଲେ, "ମୋର ମୂର୍ଖତା ଦେଖ, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କ ଗର୍ବିତ କଥା ବିଶ୍ୱାସ କରିଥିଲି। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ବଳରାମ, କେଶବ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କରିପାରିଲେନାହିଁ; ତେବେ ଅନ୍ୟ କିଏ କରିପାରିବ? ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମିଥ୍ୟା କଥା, ତାଙ୍କର ଗର୍ବ ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ନିମନ୍ତେ ଲଜ୍ଜା; ସେ ଭାଗ୍ୟର ନିୟମ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି।" ଏଭଳି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପରେ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନରେ ଭରସା କରି ସଂଯମନୀକୁ—ଯେଉଁଠାରେ ଯମ ରହନ୍ତି—ଯାଇଲେ। ଶିଶୁକୁ ନ ମିଳି, ସେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ନିରୃତି, ସୋମ, ବାୟୁ, ବରୁଣଙ୍କ ନଗରକୁ ଯିଲେ। ପରେ ରସାତଳ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ଯାଇ, ଶିଶୁକୁ ନ ମିଳି, ଦିଆ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ; କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ବାରଣ କଲେ।