ଏକ ସମୟର କଥା, ଭଗବତ୍ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ଓ ଉଚ୍ଚତା ବିଷୟରେ ଅନେକ ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ଏହି ଅବସରରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା—ଯଦି କୌଣସି ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଅପରାଧ କରିଥାଏ, ସେ କି ରକ୍ଷିତ ହେବାର ଅଧିକାରୀ? ଏହା ତ ଏକ ଦୃଶ୍ୟାନ୍ତ ମାନେ, ଯଦି କୌଣସି ଜଗତ୍ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଥାଏ, ତାହାର ପରିଣାମ କିପରି ଭୟଙ୍କର ହେବ? ଏହି ଉଦ୍ଧାର କଥା, ଯେଉଁଥିରେ ପାହାଡ଼ ମାଳିକଙ୍କୁ ନିଜେ ଶ୍ରୀହରି ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହି କଥା କହିବେ କିମ୍ବା ଶୁଣିବେ, ସେମାନେ ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ; ଏହି ଉପକାର ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଲାଗିବ। ଏହି ଘଟଣା ପରେ, ଶୁକଦେବ ମହାରାଜ କହିଲେ—ହେ ରାଜା, ଏକ ସମୟ ଶରସ୍ୱତୀ ନଦୀକୁ ତଟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏକ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ। ସେଉଁଠି ଏକ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା—ତିନି ଜଗତ୍ ନାୟକ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ସର୍ବୋତ୍ତମ? ଏହି ଜିଜ୍ଞାସା ନିମିତ୍ତେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭୃଗୁ ଋଷିଙ୍କୁ ଏହି ସତ୍ୟ ଜାଣିବା ପାଇଁ ପଠାଇଲେ। ଭୃଗୁ ଆଗେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସଭାକୁ ଗଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କିମ୍ବା ସ୍ତୁତି କଲେନାହିଁ—ଏହା ଏକ ପରୀକ୍ଷା ଥିଲା। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନରେ କ୍ରୋଧ ଉପଜିଲା, ତାଙ୍କ ତେଜରେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଲେ; କିନ୍ତୁ ସେ ନିଜେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଏହି କ୍ରୋଧକୁ ଦମନ କଲେ, ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ଜଳରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଶାନ୍ତ କରନ୍ତି। ଏପରେ ଭୃଗୁ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠି ମହେଶ୍ୱର ହସି ଭାଇକୁ ଅଙ୍କ ଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ଭୃଗୁ ସେ ଅଙ୍କକୁ ଫେରାଇଲେନାହିଁ, ମହେଶ୍ୱର ଭାବିଲେ ଏହା ଅପମାନ; ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରେ ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳି, ତିନି ତ୍ରିଶୂଳ ଉଠାଇ ଭୃଗୁକୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ତାଙ୍କ ପଦପାଦେ ଗିରି ଦେବୀ ମୃଦୁ କଥାରେ ଶାନ୍ତ କଲେ। ଏହି ପରେ ଭୃଗୁ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠି ଶ୍ରୀଜନାର୍ଦନ ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ସହ ଶୟନ କରୁଥିଲେ। ଭୃଗୁ ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ପାଦ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ। ଶ୍ରୀହରି, ଯେଉଁଠି ଦୟା ଆଶ୍ରୟ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହ ଉଠି, ନିଜ ଶୟନ ତ୍ୟାଗ କରି, ଭୃଗୁକୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସମ୍ମାନ ଦେଇ କହିଲେ—“ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ବସନ୍ତୁ; ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନ ଜାଣିପାରିଲେନାହିଁ, କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କ ପଦପାଦ ଧୋଇଥିବା ଜଳରେ ଆମେ, ଏହି ଜଗତ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ପବିତ୍ର ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଆଜି ଆମେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଅନନ୍ୟ କୃପାର ଲାଭୀ; ଆପଣଙ୍କ ପାଦସ୍ପର୍ଶରେ ନିରପରାଧ ଶ୍ରୀ ଆମ ଛାତିରେ ବାସ କରିବ।” ଏପରେ, ଭୃଗୁ ରୂପରେ ମୃଦୁ କଥା ଶ୍ରୀବୈକୁଣ୍ଠରେ କହୁଥିଲେ; ତାଙ୍କ ମନ ଶାନ୍ତ, ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଭକ୍ତିରେ ଭରିଗଲା, ଚୁପ୍ଚାପ ହେଲେ, ଚକ୍ଷୁ ଜଳ ଭରିଉଠିଲା। ଏପରେ, ଭୃଗୁ ଆଉଥରେ ବ୍ରହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସଭାକୁ ଫେରିଲେ ଓ ନିଜ ଅନୁଭୂତି ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ, ଶଙ୍କା ରହିଲାନାହିଁ, ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିକ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଆଣିଲେ—ଯେଉଁଠୁ ଶାନ୍ତି ଓ ନିର୍ଭୟତା ଉପଜେ। କାରଣ, ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ, ବିରାଗ୍ୟ, ଅଷ୍ଟ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା, ଓ ଖ୍ୟାତି ଉପଜେ, ଯେଉଁଠି ଆତ୍ମାର ଦୂଷଣ ଦୂର ହୁଏ। ତିନି ସନ୍ୟାସୀ, ଶାନ୍ତ, ସମ, ନିର୍ଲୋଭ, ଓ ନିର୍ମଳ ମୁନିମାନଙ୍କର ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ରୂପେ ଘୋଷିତ। ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ରୂପ ସତ୍ତ୍ୱ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଦେବତା; ଶାନ୍ତ, ନିର୍ଲୋଭ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଫଳ ଚାହିଁନାହିଁ, ଉପାସନା କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ମାୟାଦ୍ୱାରା ତିନି ଗୁଣ ରେ ରାକ୍ଷସ, ଅସୁର, ଓ ସୁର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ସତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛି ପବିତ୍ର ଲୋକକୁ ପାଇଁ ଉପାୟ। ଏହିପରି, ସରସ୍ୱତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଲୋକଙ୍କ ଶଙ୍କା ଦୂର କରିବାକୁ, ପରମପୁରୁଷଙ୍କର ପଦପାଦେ ସେବା କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତି ଲାଭ କରିଲେ। ଏହି କଥାକୁ ଯେଉଁ ଲୋକ ନିଜ କାନରେ ନିତ୍ୟ ନିତ୍ୟ ନେଇ ଶୁଣିବେ, ଏହି କଥା ଋଷିପୁତ୍ରଙ୍କ ପଦପାଦ ଗନ୍ଧରେ ମଧୁର, ସଂସାର ଭୟ ଦୂର କରିଥିବା, ପରମପୁରୁଷ ଉପରେ ଆଧାରିତ—ସେ ଲୋକ ଜୀବନ ଯାତ୍ରାର କ୍ଲାନ୍ତି ତ୍ୟାଗ କରିବେ। ଏହିପରି, ଏକ ଦିନ ଦ୍ୱାରକାରେ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ନବଜାତ ଶିଶୁ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁଥିବା ସମୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୃତ ଶିଶୁକୁ ନେଇ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ ରଖି, ଦୁଃଖରେ ବିଳାପ କରୁଥିଲେ, ଦୁଃଖ ଭରା କଥା କହିଲେ—“ଏହି ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣଦ୍ୱେଷୀ, ଚତୁର, ଲୋଭୀ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ରେ ଆସକ୍ତି; ତାଙ୍କ ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମୋ ଶିଶୁ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା।” ଏହିପରି, ଯଦି ରାଜା ହିଂସାରେ ଆନନ୍ଦ, ଦୁଷ୍ଟ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ଲୋକମାନେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ି, ଗରିବ ଓ ନିରନ୍ତର କ୍ଷୁଦ୍ର ହୁଏ। ଏହିପରି, ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ତୃତୀୟ ଶିଶୁ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି ବିଳାପ କରି, ତାଙ୍କୁ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ ରଖିଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ଅର୍ଜୁନ କେଶବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ନବମ ଶିଶୁ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମ ଘରେ କଣ ଅଭାବ? ଏଠି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଜ୍ଞ କରୁଛନ୍ତି, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ସାଥି ଅଛନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଧନ, ଜନାନୀ, ପୁତ୍ର ରେ ଘିରି ଦୁଃଖ କରୁଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଅସଲି କ୍ଷତ୍ରିୟ ନୁହେଁ, କ୍ଳେଶରେ ଅଛନ୍ତି। ହେ ଭଗବାନ, ଆମେ ତୁମ ପିଲାମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରିବି; ଯଦି ଆମେ ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିପାରିବିନାହିଁ, ଆମେ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି।” ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ—“ସଙ୍କର୍ଷଣ, ବସୁଦେବ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ (ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ), ଅନିରୁଦ୍ଧ (ଅଜୟ ରଥ), ସମସ୍ତେ ରକ୍ଷା କରିପାରିଲେନାହିଁ। ତେବେ, ତୁମେ ଜଗତ୍ ନାୟକମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିନାହିଁ, ତୁମେ କିପରି ଏହି ଅସାଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ? ଆମେ ଏହି କଥା ବିଶ୍ୱାସ କରିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ।” ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ—“ମୁଁ ସଙ୍କର୍ଷଣ, କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୁତ୍ର ନୁହେଁ; ମୋ ନାମ ଅର୍ଜୁନ, ମୋ ଧନୁ ଗାଣ୍ଡୀବ। ମୋ ଶକ୍ତିକୁ ଅବହେଳା କରିନାହିଁ, ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛି; ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜିତିଛି, ମୁଁ ତୁମ ପିଲାମାନେକୁ ଫେରାଇ ଦେବି।