ଏଠାରେ, ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂ ବସିଛନ୍ତି—ଏହି ସ୍ଥାନ ହେଉଛି ତ୍ୟାଗୀ, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଦଣ୍ଡ ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା ମହାପୁରୁଷମାନଙ୍କର ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ଯେଉଁଠାରୁ ଯେଉଁମାନେ ଗଲେ, ସେମାନେ କେବେ ବି ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଅସୁର ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ପାପ ନାଶକ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଦୂରରୁ ଦେଖିଲେ। ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏକ ଯୁବ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେ ବେଳେ, ତାଙ୍କ ପିଣ୍ଡିରେ ବେଳ୍ଟ, ମୃଗଚର୍ମ, ଏବଂ ଦଣ୍ଡ ଥିଲା; ତାଙ୍କ ରୂପ ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ହାତରେ କୁଶ ଧରିଥିଲେ। ସେ ବଡ ନମ୍ରତା ସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, "ଶକୁନିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତୁମେ ଦେଖିବାକୁ ଖୁବ କ୍ଲାନ୍ତ ଲାଗୁଛ; କ’ଣ ଦୂରରୁ ଆସିଛ? ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ବିଶ୍ରାମ କର, କାରଣ ଏହି ଆତ୍ମା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ। ଯଦି ତୁମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଆମ ପାଇଁ ଗୁପ୍ତ ନୁହେଁ, ଏହି କଥା ଆମକୁ କହ, କାରଣ ମାନବମାନେ ସାଧାରଣତଃ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି।" ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି ଅମୃତ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର ହେଲା ଏବଂ ସେ ସମସ୍ତ କଥା ପୂର୍ବବତ୍ କହିଦେଲେ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, "ଯଦି ଏହିପରି, ତେବେ ଡକ୍ଷଙ୍କ ଶାପରେ ଯିଏ ଦାନବ ଅବସ୍ଥା ପାଇଛି ଏବଂ ଭୂତପ୍ରେତ ମାନଙ୍କର ନାୟକ, ତାଙ୍କର କଥା ଆମେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବୁନାହିଁ। ଯଦି ତୁମେ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟା ଗୁରୁପ୍ରତି ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମ ରଖ, ତେବେ ଦ୍ରୁତ ତୁମ ହାତ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖ, ଏବଂ ଏହା ସତ୍ୟ ହେବା ଦେଖ। ଯଦି ଶମ୍ଭୁଙ୍କ କଥା କିଛି ମିଥ୍ୟା ହୁଏ, ତେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କର, କାରଣ ମିଥ୍ୟା କଥା କହୁଥିବାକୁ ପୁନି ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ଏପରି ଚତୁର ଓ ଚତୁରାଳୀ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ମନକୁ ଭ୍ରମିତ କଲେ; ସେ ନିଜକୁ ଭୁଲି, ଅବିବେକରେ ନିଜ ହାତ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିଦେଲେ। ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଫାଟିଗଲା ଏବଂ ସେ ବୃକାସୁର ବୃଷଭ ପରି ପଡ଼ିଗଲେ। ଏହା ଦେଖି ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ "ଜୟ!", "ନମସ୍କାର!", "ଅତି ଭଲ!" ର ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା। ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃ ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି କଲେ, ଦୁଷ୍ଟ ବୃକାସୁର ବିନଶ୍ଟ ହେଲା ଏବଂ ଶିବ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ। ତାପରେ, ପରମେଶ୍ୱର ପ୍ରଭୁ ପାହାଡ଼ର ନାଥ ଶିବଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମହାଦେବ, ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ତାଙ୍କର ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ନିଜେ ନାଶ ହେଲେ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ସଂସାରରେ କିଏ ପାପ କରି ଟିକିପାରିବ? ଏବଂ ଯଦି କେହି ବିଶ୍ୱଗୁରୁଙ୍କୁ ଅପମାନ କରେ, ସେ ତ ଅବଶ୍ୟ ନାଶ ପାଏ।" ଯେଉଁମାନେ ଏହି ପାହାଡ଼ ନାଥଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ମୋକ୍ଷ କଥା କହନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁ ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଏହା ପରେ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ, "ହେ ରାଜା, ସରସ୍ୱତୀ ତଟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏକ ବଳି କରୁଥିଲେ, ସେଠାରେ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା—ତିନି ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ?" ଏହି ସତ୍ୟ ଜାଣିବା ପାଇଁ, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭୃଗୁଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ। ଭୃଗୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସଭାକୁ ଗଲେ, କିନ୍ତୁ ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ନମସ୍କାର କିମ୍ବା ସ୍ତୁତି କଲେ ନାହିଁ। ଏହା ଦେଖି ବ୍ରହ୍ମା କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ସ୍ୱୟଂ-ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଥିବା ବ୍ରହ୍ମା, ଅନ୍ତର୍ଗତ କ୍ରୋଧକୁ ଦମନ କଲେ, ଯେପରି ତିନି ନିଜ ଉତ୍ସର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିକୁ ନିବାନ୍ତି। ତାପରେ ସେ କୈଳାଶ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମହେଶ୍ୱର ଆନନ୍ଦରେ ଉଠି ଭ୍ରାତାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଭୃଗୁ ସେହି ଆଲିଙ୍ଗନ ଫେରାଇଲେ ନାହିଁ, ଅସମ୍ମାନ ଭାବି, ମହେଶ୍ୱର କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଏବଂ ତିନି ତ୍ରିଶୂଳ ଉଠାଇ ମାରିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ। ଦେବୀ ତାଙ୍କ ପାଦରେ ପଡ଼ି ମୃଦୁ କଥାରେ ଶାନ୍ତ କଲେ। ତାପରେ ଭୃଗୁ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ଭୃଗୁ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଛାତିରେ ପାଦ ଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଶ୍ରୀହରି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହିତ ଉଠି, ନିଜ ଶଯ୍ୟାରୁ ତଳକୁ ଅସି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, କହିଲେ, "ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସ୍ୱାଗତମ୍, ଦୟାକରି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ବସ, ଆମେ ତୁମ ଆଗମନ ଜାଣିପାରିଲୁନି—ମୁଁ ଏହି ଅପରାଧ କ୍ଷମା କର। ଏହି ପବିତ୍ର ପାଦଜଳ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ, ଏହି ଜଗତ ଏବଂ ମୋର ଭକ୍ତ ଦେବମାନେ ପବିତ୍ର ହେଉ। ଆଜି ମୁଁ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ପ୍ରାପ୍ତ କଲି, କାରଣ ତୁମ ପାଦସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା ମୋର ଛାତିରେ ଶୁଭ ଧନ୍ୟତା ବସିବ।" ଭୃଗୁ ବେଳେ ଏହି ମୃଦୁ କଥା ଶୁଣି, ତିନି ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ, ନିର୍ବାଚନ, ଭକ୍ତିରେ ତନ୍ମୟ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ପରେ, ସେ ପୁନି ବ୍ରହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସଭାକୁ ଫେରି, ନିଜ ଅନୁଭବ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଦେଲେ। ଏହା ଶୁଣି ବ୍ରହ୍ମଣମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ସନ୍ଦେହରହିତ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଧିକ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଖାଇଲେ, କାରଣ ଶାନ୍ତି ଏବଂ ନିର୍ଭୟତା ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ। କାରଣ ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ, ବୈରାଗ୍ୟ, ଅଷ୍ଟ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଆତ୍ମାର ଦୂଷଣ ହରିବା ଖ୍ୟାତି ସମସ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ତିନି ହେଉଛନ୍ତି ସେଇ ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ଯାହା ଦଣ୍ଡ ତ୍ୟାଗୀ, ଶାନ୍ତ, ସମଦର୍ଶୀ, ନିର୍ମମ ଏବଂ ଧର୍ମିକ ଋଷିମାନେ ଚାହାନ୍ତି। ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ରୂପ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣର, ଯାହାକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଇଷ୍ଟଦେବତା ଭାବେ ମାନନ୍ତି, ଏବଂ ନିର୍ଲୋଭ, ନିର୍ମୋହ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଫଳ ଚାହିନାହିଁ ବୋଲି ପୂଜନ୍ତି। ତାଙ୍କର ମାୟାଦ୍ୱାରା ରାକ୍ଷସ, ଅସୁର ଏବଂ ସୁରମାନେ ସୃଷ୍ଟି ହୁଅନ୍ତି; ଏହି ପବିତ୍ର ଧାମ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ସତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛି ଉପାୟ। ଏହିପରି, ସରସ୍ୱତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଲୋକଙ୍କ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଚରଣକମଳରେ ସେବା କରି, ପରମ ଗତିକୁ ଲାଭ କଲେ। ଏହି କଥା ଯେଉଁମାନେ ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା କହନ୍ତି, ସେମାନେ ସଂସାର ଭୟ ଏବଂ ଥକାନି ଛାଡ଼ି ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଏହା ପରେ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ, "ଏକଥର, ଦ୍ୱାରକାରେ ଜନ୍ମମାତ୍ର ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁଅ ଭୂମିକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ସହିତ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲା।